Nie tych spotykamy, nie za tych wychodzimy za mąż — historia trzech pokoleń kobiet na polskiej wsi: od ciężkiej pracy przy gospodarstwie po miejskie życie, spełnione obietnice i zawiedzione nadzieje, wybory serca i codzienność polskiej rodziny

Nie tych spotykamy, nie za tych wychodzimy

Ścieżka życia nie jest prosta i od przeznaczenia nie da się uciec. Każdy ma swój los, swoją prawdę o życiu. Weronika wychowywała się w rodzinie, gdzie rządziły kobiety. Nazwanie tego królestwem to przesada, ale miały własny dom, ogród, ciągła praca przy drewnie, wodzie ze studni i w gospodarstwie.

Babcia Felicja żyła na wsi od wielu lat, odkąd owdowiała jeszcze jako młoda kobieta. Jej córka Małgorzata również była sama mąż ją zostawił, gdy Weronika miała dwa lata. Tak powstało ich małe, kobiece imperium. Weronika od dziecka umiała doić krowę, pielić grządki, a z czasem zaczęła nawet gotować proste posiłki.

Felicja była już dawno po pięćdziesiątce, kiedy pewnego dnia, wracając zmęczona z gospodarstwa, powiedziała:
Gosiu, córko, wszystko mi już obrzydło
Co się stało, mamo? spytała Małgorzata, a wnet doskoczyła też wnuczka Weronika.
Już mam dosyć tej harówki, tego wywalania obornika szuflą narzekała, kładąc swoje spracowane ręce na kolanach. Przecież mamy prawo do innego życia.
I co proponujesz, mamo?
Sprzedajmy wszystko i wyjedźmy do miasta. Uzbierałam trochę oszczędności, kupimy tam mieszkanie.
Babciu, ja się zgadzam! ucieszyła się Weronika. Chcę do miasta, bardzo chcę!

Tak też zrobiły. Felicja miała w Krakowie starszego brata, Stanisława, i zatrzymały się u niego.
Dla was jest pokój na początek krzątała się jego żona. Jak znajdziecie mieszkanie, to się przeprowadzicie.

Rodzina była dla nich serdeczna i cierpliwa. Małgorzata już zaczęła szukać mieszkania, pomagał jej też Stanisław. W końcu znalazły swoje lokum.
Przydałby się remont westchnęła Felicja ale wszystko poszło na mieszkanie. No nic, z czasem się zrobi.
Tak, mamo potaknęła Małgorzata. A ja od jutra zaczynam pracę w piekarni. Trzeba będzie zapisać Weronikę do szkoły. Za półtora miesiąca koniec wakacji, szkoła jest niedaleko, akurat po drodze do pracy.
W porządku, córko, ja pójdę z Weroniką do szkoły, tobie teraz nie będzie kiedy, praca odpowiedziała Felicja.

Weronika została przyjęta do szóstej klasy. Rzeczywiście szkoła była blisko, Weronika cieszyła się:
Babciu, bardzo chcę uczyć się w miejskiej szkole, będę się starać! zapewniała.

Kiedy Małgorzata wróciła po pierwszej zmianie, matka powiedziała jej nowinę:
Przyjęli mnie do sprzątania w szkole, gdzie będzie chodzić Weronika. Popracuję, ile dam radę, potrzebujemy pieniędzy.
Ależ mamo, mogłabyś już odpoczywać, przecież masz emeryturę
Nie, córko, póki mam siły, będę pracować. I będę tam oko na wnuczkę mieć, bo jest nowa…

Mijały dni. Felicja sprzątała w szkole, czasem narzekała na zmęczenie, ale dawała radę. Małgorzata pracowała w piekarni, a Weronika uczyła się przeciętnie.

Po ósmej klasie Weronika już do szkoły nie wróciła, postanowiła pomóc matce i babci wiedziała, że trzeba zarabiać. Przechodząc obok restauracji, zobaczyła ogłoszenie: Przyjmiemy zmywaczkę naczyń. Weszła bez wahania i od razu dostała pracę.

Weronika była sumienna, z czasem pomagała też w kuchni tu ziemniaki obrała, tam przypilnowała sosu, gdy kucharka wyszła. Szybko zaprzyjaźniła się z dziewczynami z pracy i zaczęła z nimi chodzić na potańcówki.
Mamo, idę do klubu na tańce, wrócę później mówiła.
Uważaj tam, Weronika przestrzegała babcia. Zwłaszcza z chłopakami, głowę miej na karku.
Ależ babciu, jestem już duża, dobrze wiem, co robię.

Na jednej z potańcówek poznała Tadzia. Zaprosił ją do tańca, potem do końca wieczoru nie odstępował.
Odprowadzę cię dzisiaj do domu powiedział z pewnością siebie, na którą nie umiała odmówić.

Zaczęli się spotykać, a niedługo potem Tadzio oznajmił:
Wera, idę do wojska. Będziesz na mnie czekać? Będę do ciebie pisać listy, a ty odpisuj.
Dobrze, będę pisać! obiecała Weronika.

Żegnała go na dworcu, starannie odpisywała na każdy list. On też odpowiadał, obiecywał, że przyjedzie na urlop za rok. Weronika żyła tą nadzieją aż wreszcie nadszedł wyczekiwany dzień. Spotkali się.
Cześć, Weroniko, jak tam? Jeszcze za mąż nie wyszłaś? żartował Tadzio.
Przecież obiecałam, że poczekam.
No, no odpowiedział chłodno, nie patrząc jej w oczy.

Urlop minął błyskawicznie i Tadzio wrócił do jednostki. Listy przychodziły rzadziej i coraz krótsze. Potem całkiem przestały.

Przyszła pora, by Tadzio wrócił z wojska. Wrócił, ale Weronice nawet nie dał znać. Nie było wtedy telefonów, wypatrywała go na potańcówce, ale się nie pojawiał.

Wychodząc z potańcówki, Weronika westchnęła:
Dziewczyny, coś się z Tadziem stało? Powinien wrócić z wojska, a ja nawet nie wiem, gdzie mieszkają jego rodzice.
Idź i poznaj jego żonę odparła złośliwie koleżanka. Jesteś naiwna, Werka. Twój Tadzio już się ożenił w wojsku i przywiózł żonę, więc się nie pokazuje. Zapomnij o nim, nie warto.

Niemożliwe Przecież czekałam szepnęła Weronika ze łzami w oczach.
Ty czekałaś, a on nie odcięła koleżanka.

Minęło trochę czasu, przypadkiem spotkała Tadzia w parku. Siedział na ławce tak jak kiedyś.
Cześć, Weroniko! zerwał się na jej widok.
Ona szła dalej, nie zwalniając kroku. Tadzio dogonił ją.
Zaczekaj, proszę Przepraszam. Popełniłem błąd. Wciąż o tobie myślę, śnisz mi się po nocach. Nie kocham mojej żony, musiałem się ożenić, bo spodziewa się dziecka. Weroniko, brakuje mi ciebie

Weronika zatrzymała się i spojrzała mu w oczy:
A czego ode mnie chcesz? Żebym była tą drugą, gdy ty masz żonę? Nie, nie będę. Jesteś dla mnie niewiarygodny, wybrałeś już swoją drogę. Żyj z tą, którą sam wybrałeś, wychowujcie razem dziecko. Życzę ci szczęśliwego życia, Tadzio powiedziała i odeszła.

Weronika wciąż pracowała w restauracji. Pewnego dnia kierownik ją zauważył:
Wera, widzę, jak świetnie radzisz sobie w kuchni. Pojedź na wojewódzki kurs dla kucharzy, zostaniesz kucharką.
Super! Bardzo chcę się tego uczyć!

Niedługo potem Weronika, ubrana modnie, stała na peronie i czekała na pociąg. Pierwszy raz sama jechała do dużego miasta. Obok grupa chłopaków żegnała kolegę wracającego z wojska jeden grał na gitarze, śpiewali, śmiali się.

Wtedy młody mężczyzna w mundurze oderwał się od reszty i podszedł do niej:
Cześć, mogę poznać twoje imię? Ja jestem Jurek.
Weronika odpowiedziała odruchowo.
Czekasz na pociąg? spytał, a ona skinęła głową.

Zajechał pociąg, chłopak odszedł do swojej grupy. Weronika wsiadła do prawie ostatniego wagonu i usiadła przy oknie. Pociąg ruszył, a nagle nad uchem usłyszała:
O, to tutaj jesteś! To ten sam żołnierz.
Przeszedłem przez cały pociąg powiedział, dysząc lekko. Mamy mało czasu. Byłem w domu na przepustce, a ty od razu mi się spodobałaś. Wymienimy się adresami? Będziemy pisać listy. Co ty na to? A dokąd jedziesz?
Na kurs kucharski odparła Weronika.

Całą drogę rozmawiali o życiu, rodzinie, marzeniach. Wymienili się adresami i rozeszli w swoje strony. Weronika nie liczyła na nową przyjaźń po tym, jak Tadzio wrócił z żoną z wojska, nie miała złudzeń. Ale Jurek był szczery, roześmiany, nie składał wielkich obietnic Pisać listy to żaden wysiłek.

Babcia Felicja zawsze mówiła: nie tych spotykamy, nie za tych wychodzimy myślała Weronika, nie spodziewając się, że może z Jurkiem jej się poszczęści.

Pisali do siebie przez blisko rok. Gdy Jurek wrócił z wojska, pierwsze kroki skierował właśnie do Weroniki. Miała wtedy wolny dzień, cieszyli się tą chwilą jak dzieci. Weronika poczuła, że na Jurka może liczyć, nie zawiódł jej.

Z czasem Weronika została żoną Jurka. Ona pracowała jako kucharka w restauracji, on w fabryce. Weronika kochała porządek, była gospodarna wszystko miało swoje miejsce, ubrania czyste i wyprasowane, dom pachniał pieczonym chlebem. Synkowie bliźniacy chodzili do przedszkola zadbani i radośni.

Jednak z mężem Weronika musiała toczyć nieustanną walkę. Jurek zostawiał wszystko, gdzie mu popadło, a ona sprzątała za nim. W końcu doszła do wniosku:
Trzeba inaczej, muszę być sprytna i czarująca.

Zaczęła chwalić, prosić uprzejmie, powoli przyzwyczajając go do porządku. Z czasem Jurek sam zostawiał robocze ubrania w sieni, narzędzia wkładał do garażu, podwórko zamiatał, a nawet w drewutni panował porządek. Weronika była szczęśliwa.
Jednak spotkałam swojego człowieka, pomimo słów babci myślała teraz.

Przeżyła z Jurkiem wiele lat, szczęśliwa, aż któregoś dnia nie wrócił z pracy do domu zasłabł w drodze i zmarł na miejscu. Serce nie wytrzymało, choć nic na to nie wskazywało. Weronika długo rozpaczała.

Została sama, tak jak jej babcia Felicja dożywała samotności, tak jak mama, Małgorzata, była samotna. Teraz także Weronika mieszka sama, dzieci i wnuki ją odwiedzają. Od przeznaczenia nie ma ucieczki.