Na krańcu Polski. Śnieg wciskał się do kozaków, szczypał skórę. Rita nie zamierzała kupować walonek; wolałaby oficerki, choć tu wyglądałaby w nich śmiesznie. A do tego tata zablokował jej kartę. – Naprawdę chcesz mieszkać na wsi? – zapytał pogardliwie, wykrzywiając usta. Ojciec nie znosił wsi, wypoczynku na łonie natury, każdego miejsca pozbawionego udogodnień mieszczańskiego życia. I Gosiowi też to nie pasowało, dlatego Rita wybrała wieś. W rzeczywistości nie chciała tam zamieszkać, choć, w przeciwieństwie do ojca, lubiła biwaki, namioty i całą z tym związaną romantykę. Ale życie na wsi? Nie. Choć ojcu powiedziała co innego. – Chcę. I będę. – Nie wygłupiaj się. Co tam będziesz robić, ogony krowom zakręcać? Myślałem, że latem wyjdziecie za mąż z Gosiem i zaczniemy szykować się do wesela… Do wesela. Tata Gosię wciskał jej jak zimną kaszę manną z grudkami – tak obrzydliwą, że od samego wspomnienia robiło się niedobrze. Nie, z wyglądu Gosia nie był odpychający, można by nawet powiedzieć, że przystojny: prosty nos, żywe oczy pod zgrabnymi brwiami, lekko kręcone, starannie przycięte włosy, silna sylwetka. Był prawą ręką ojca, a ten od pewnego czasu marzył, by córka wyszła za takiego faceta. Rita nie mogła znieść Gosi. Drażnił ją jego marudny głos, palce podobne do parówek, wiecznie coś kręcące, przechwałki, ile kosztuje jego garnitur, zegarek, samochód… Pieniądze, pieniądze, pieniądze! Nic ich nie interesowało, tylko pieniądze. A Rita chciała miłości. Uczuć, od których zapiera dech, jak w książkach. Nigdy tego nie przeżyła, ale wiedziała: to się zdarzy. Często się zakochiwała, fascynowała kolejnym chłopakiem, lecz uczucia szybko mijały bez śladu. A ona pragnęła śladów, pragnęła dramatu, a nie spokojnego, przewidywalnego Gosi. Dlatego wyjazd na wieś i nauczanie w miejscowej szkole wydawały się jej świetnym pomysłem. Gosia za nią nie pojedzie. Gosia przestraszy się braku internetu, ciepłej wody, kanalizacji. Rita specjalnie wybrała wieś, gdzie tego wszystkiego nie było. Dyrektor długo wahał się, czy ją zatrudnić, nie wierzył, że da sobie radę, ale poprzednia nauczycielka niespodziewanie zmarła, a Rita była bardzo uparta, dotarła do kuratorium, pokazując certyfikaty i dyplomy. – Po co taki młody i wykształcony pedagog w naszej wsi? – spytała surowa pani z rudymi włosami. – Chcę uczyć dzieci – odpowiedziała Rita z równą stanowczością. I teraz uczyła. Mieszkała w domku bez ciepłej wody i kanalizacji, sama paliła w piecu. Jak przewidywała, Gosia przyjechał, spędził noc i uciekł. Dzwonił, namawiał do powrotu, ale traktował to jak fanaberię, która szybko minie. Na początku Ricie się podobało. Ale przyszła zima, dom wywiewało nocą na tyle, że pod kołdrą było zimno, a noszenie drewna okazało się katorgą. Miała ochotę wrócić, szczerze mówiąc, ale nie była typem, który się poddaje. Zwłaszcza że odpowiadała już nie tylko za siebie. Ale też za dzieci. Klasa była niewielka – dwunastu uczniów. Na początku Rita była w szoku: w Centrum Kultury, gdzie pracowała wcześniej, dzieci były bystre i utalentowane. A tu… Wydawali się nie do uratowania. Trzecia klasa, a czytają niemal sylabami. Zadań nie odrabiają. Na lekcjach hałas. Ale z czasem Rita się w nich zakochała. Szymon rzeźbił zwierzęta z drewna – nie były to toporne figurki, lecz przepiękne lisy, szopy, zające i niedźwiedzie, których nie powstydziłby się sklep Smyk. Ania pisała białe wiersze, Wojtek zostawał po lekcjach i sprzątał klasę, Irenka miała jagniątko, które odprowadzało ją do szkoły jak pies. Okazało się, że potrafią czytać, tylko nikt im wcześniej nie podsuwał ciekawych książek. Rita ignorowała szkolny kanon i przywoziła inne książki, za którymi musiała jeździć aż do gminnego miasta, bo internet prawie nie działał, a zamówić przez sieć się nie dało. Nie mogła znaleźć podejścia tylko do jednej dziewczynki. I właśnie jej ojca zobaczyła, gdy zmarznięty śnieg szczypał w stopę, a ona taszczyła ramię drewna. – Dzień dobry, pani Rito – odezwał się, gdy zatrzymał się kilka kroków od furtki. Rita trochę się go bała – miał twarz… surową. Jak gangster. Nigdy się nie uśmiechał. Serce biło jej szybko, aż bała się, że zauważy i zrozumie, jak bardzo się boi. Czy może jednak się nie boi? – Dzień dobry. Jej głos zabrzmiał wyżej, niż chciała. – Dlaczego Tanina same dwóje? – Bo nic nie robi. – To ją zmobilizuj. Kto tu jest wychowawcą: ja czy pani? To Rita była nauczycielką, ale nie zamierzała zmuszać nikogo. Dziewczynka prawdopodobnie miała autyzm – potrzebny był specjalista. – Tak zawsze było? – upewniła się. Pan Włodzimierz zawahał się. – Nie zawsze. Kiedyś wszystko robiła z Olą. – Kim jest Ola? Skrzywił się, jakby śnieg wpadł mu do buta. – Jej mama. Już wiedziała, że powinna zadać kolejne pytanie, choć lepiej byłoby nie zadawać. – Gdzie teraz jest? – Na cmentarzu. Ot, jak tata mówi – łatwo się domyślić, o co chodzi. Stanie z drewnem było niewygodne, ale nie chciała wyjść na słabą. Gdy górny kawałek spadł jej na stopę, jęknęła, opuściła drewno i ledwo powstrzymała łzy. Były podwójne: z bólu i wstydu, że tak się ośmieszyła przed dorosłym mężczyzną. Przecież sama była dorosła, ale jakoś się tak nie czuła. – Pomóc pani? – zaproponował Włodzimierz. – Nie trzeba, poradzę sobie sama. – Widzę, jak sobie pani radzi. Naładował jej drewna, poprawił framugę polanem, tak że drzwi przestały się zacinać. – Proszę się odezwać, jeśli coś trzeba – powiedział i poszedł. Po co przyszedł – nie wiadomo. Myśli, że za kilka naręczy drewna wpisze Taninie trójkę na semestr? Mało prawdopodobne. Myśli o dziewczynce nie dawały jej spokoju. Przez kilka dni próbowała się do niej zbliżyć, czuła pedagogiczną nieskuteczność i żal wobec dziecka. Zwróciła się nawet do wicedyrektorki. – To sprawa beznadziejna. Wstawiaj jedynki, przeniesiemy latem do szkoły specjalnej. – Ale jak? – Na komisję, może orzekną Upośledzenie. Taki już dzieciak. – Ale jej ojciec mówi, że dawniej… – Co tam dawniej! Matka się nią zajmowała, sam nie da rady. Nie słuchaj go, naopowiada ci… – Pan Włodzimierz nie podoba się pani? – domyśliła się Rita. Wicedyrektorka zacisnęła usta. – Nie musi mi się podobać. Ale dziecku trzeba stworzyć odpowiednie warunki. Ricie się to nie podobało. Nie była przekonana, że dziewczynka powinna iść do szkoły specjalnej. Zadzwoniła do swojej ulubionej metodyczki, pani Lidii, poradziła się, po czym poszła do domu dziewczynki. Bała się, przyznać trzeba, nawet zaparzyła sobie herbatę rumiankową, choć nie przepadała za nią. Mama zawsze ją piła, mówiła, że uspokaja. Mama Rity też zmarła, więc wczuła się w tę historię. Włodzimierz był raczej nieufny, choć Rita sądziła, że ucieszy się, iż chce pomóc córce. – Generalnie nie przyjmujemy gości – powiedział. Rita zacisnęła usta, jak wicedyrektorka, i oznajmiła, że wychowawca klasy jest zobowiązany sprawdzić warunki dziecka. Pokój Tani był cudowny – różowe tapety, pluszowe zabawki, mnóstwo książek. Rita trochę zazdrościła – ojciec był minimalistą, nie cierpiał wszelkich bibelotów. Pokój dziecięcy Rity był beżowy i zabawki też. Pierwsza wizyta nic nie dała. Rita pytała, jakie książki lubi, przewracała kartki, pytała o kredki. Tanina przyniosła kredki, na temat książek się nie odezwała. Dopiero przy końcu, gdy Rita spytała, jak nazywa się różowy króliczek, Tanina powiedziała: – Pluszak. Następnym razem Rita przyniosła Pluszakowi sweterek. Robić na drutach nauczyła ją mama, Rita robiła sweterki na jej pamiątkę. Nie wychodziły najlepiej, włóczka była zbyt gruba, ale Tanina się ucieszyła, założyła pluszakowi sweterek i powiedziała: – Ładny. Rita zaproponowała, żeby narysować Pluszaka w nowym sweterku. Tanina narysowała. Rita napisała imię, specjalnie zrobiła błąd – a Tanina poprawiła. Żadnej upośledzonej. – Będę przychodzić do Tani trzy razy w tygodniu – oznajmiła Włodzimierzowi. – Nie mam pieniędzy – powiedział szorstko. – Nie chcę pieniędzy! – obraziła się Rita. I tak się umówili. Wicedyrektorka, gdy się dowiedziała, nie była zadowolona. – To samowolka. Nie wolno wyróżniać jednego dziecka, to niepedagogiczne! I i tak bez sensu, znam takie dzieci. – I ja znam – przerwała Rita. – I wiem, że nie należy stawiać krzyżyka. Była trochę inna – prawie zawsze milczała, unikała patrzenia w oczy, wolała rysować niż pisać. Ale dobrze liczyła i łapała gramatykę. Na końcu semestru nie trzeba było wpisywać trójek – pojawiły się same. – Wyjeżdża pani gdzieś na święta? – zapytał Włodzimierz, nie patrząc jej w oczy, jak Tanina. – Nigdzie – zmieszała się Rita, czując rumieniec. – Tanina chce panią zaprosić. To było dziwne, bo Tanina nic nie mówiła. Ale ona ogólnie mało mówiła. Nie chciała ranić dziecka. Ale z obcymi ludźmi nie chciała świętować sylwestra. – Dziękuję, pomyślę – odpowiedziała Rita. Spała tej nocy źle. Nie mogła sobie poradzić z emocjami. Przecież już miesiąc pracuje z Taniną, to logiczne, że wycisza się po takiej uważności. Czyżby właśnie tego chciała? A co z tym ma wspólnego Włodzimierz… Tak myśląc, Rita zasnęła. Rano zadzwonił Gosia. – Kiedy przyjedziesz? – Słucham? – No, na święta? Nie będziesz chyba świętować na swojej wsi? – A właśnie że będę! – Rita… Może już wystarczy? Ojciec nie może znaleźć sobie miejsca, skacze mu ciśnienie. Ojciec nigdy nie zadzwonił. – Niech idzie do lekarza – odburknęła Rita. – Czyli serio nie przyjedziesz? – Serio. – Kurcze. To co mam robić? – Rób, co chcesz! Nie przyszło jej do głowy, że Gosia faktycznie to zrobi – przyjedzie z szampanem, sałatkami i prezentami. – Jak góra nie chce przyjść do Mahometa… Rita była w szoku. I niezupełnie niemiłym: nie sądziła, że Gosia się na to zdobędzie. Zwykle lubi spędzać sylwestra w dobrej restauracji, z konkursami i muzyką. A tu nawet telewizora nie ma. – Ważne, że jesteś. Rita szukała podstępu – nie znajdowała. „Może się pomyliłam co do niego?” – pomyślała. Jeszcze bardziej się rozczuliła, gdy w pojemnikach znalazła swoje ulubione potrawy, a w paczce – książki o pedagogice, projektor i nauczycielski kalendarz. – Dziękuję – wzruszyła się. – Myślałam, że jak zwykle podarujesz biżuterię albo gadżety. Gosia się uśmiechnął. – Zrozumiałem, Rita: jesteś najważniejsza w moim życiu. Jeśli chcesz mieszkać na wsi – będziemy mieszkać na wsi. Biżuterię też mam. Wyjął czerwony welurowy pudełeczko – od razu wiadomo, co jest w środku. – Mogę nie odpowiadać teraz? – zapytała Rita. Gosia się nie obraził. – Bałem się, że od razu odmówisz. Poczekam, ile trzeba. Rita nie wiedziała, co odpowiedzieć, schowała pudełko do kieszeni. Włodzimierz miał jej komórkę, ale zadzwonił na stacjonarny. – Pomyślała pani? – zapytał. – Przepraszam, odwiedził mnie kolega. – Rozumiem. Odłożył słuchawkę. Od razu poczuła się źle. Co za ton? Rozumiem… Co rozumie? Nic mu nie obiecała, więc nie ma co się obrażać! Ale on się obraża? Może tak. Przez Tanię. Dziewczynka czeka, a który ojciec chce, by dziecko się smuciło? Z zamętu myśli rozbolała ją głowa, Gosia nic nie zauważał: wciąż próbował złapać choć odrobinę internetu na filmy sylwestrowe. Rita usłyszała świst – tak woła się psa. Przypomniała sobie, że Włodzimierz tak właśnie gwizdał. Spojrzała przez okno. Włodzimierz i Tania stali przy furtce. Twarz zalało jej gorąco. – To kto tam jest? – z pretensją zapytał Gosia. – Uczennica – pisnęła Rita. – Zaraz wracam. Przygotowała dla Tani prezent – koleżankę dla Pluszaka, różową króliczkę. Ojciec uznałby to za kicz. Dla Włodzimierza też miała prezent – własnoręcznie wykonane rękawiczki. Nie była pewna, czy powinna, ale zrobiła. Chwyciła prezenty i wybiegła tak, jak stała: bez czapki, w gołych nogach. Nawaliła śniegu do kozaków, ale nawet nie zwróciła uwagi. – Cześć, Taniu! – zawołała z uśmiechem. – Szczęśliwego Nowego Roku! Zobacz, co ci przyniosłam. Podała jej torbę. Tanina wyjęła króliczkę i mocno ją przytuliła, spojrzała na ojca. Włodzimierz podał dwa pakunki: większy i mniejszy. Tanina najpierw rozwinęła większy – w środku była zeszyt z komiksem, od razu rozpoznała swoje rysunki. – Dziękuję, ale piękny komiks! W mniejszym była broszka w kształcie ptaszka. Mała złota koliberka. Rita spojrzała na Włodzimierza. Nie patrzył na nią. Tanina powiedziała: – Była mamy. Ricie ścisnęło gardło. – To my już idziemy – powiedział Włodzimierz. – Oczywiście. Szczęśliwego Nowego Roku! – I pani też… Rita chciała przytulić Tanię, ale nie odważyła się: dziewczynka stała w miejscu, ściskając maskotkę. Przy furtce Rita się obejrzała. Dziwnie ścisnęło ją w piersiach na widok tej dwójki; wchodząc do domu, szybko zamrugała i pociągnęła nosem. – No i co tam? – niezadowolony zapytał Gosia. Rita popatrzyła na zeszyt i broszkę zaciśniętą w dłoni. Przypomniała sobie, że zapomniała rękawiczek. I to, co powiedziała Tanina: „Była mamy…”. I jaka jest wtedy twarz Włodzimierza – zaraźliwie pogodna, gdy patrzy na córkę. Coś w niej pękało i kwitło. Szkoda jej było Gosi, ale oszukiwać siebie i jego nie miało sensu. Wyjęła z kieszeni welurowe pudełko, podała Gosi i powiedziała: – Wróć do domu. Przepraszam, nie mogę zostać twoją żoną. Przepraszam – powtórzyła. Gosia pobladł. Nie był przyzwyczajony do odmowy. Przez chwilę Rita myślała, że zaraz ją uderzy. Ale schował pudełko, wziął klucze i wyszedł bez słowa. Zebrała jedzenie do pojemników, schwyciła rękawiczki i pobiegła dogonić tych obcych, a jednak tak teraz potrzebnych jej ludzi…

Na krańcu świata.

Śnieg wciskał się do trzewików, szczypał skórę, parzył palce. Ale o kupnie walonek nie było mowy Renata wolała wysokie kozaki, choć wiedziała, że tutaj wyglądałaby w nich komicznie. Zresztą tata zablokował jej kartę.

Naprawdę zamierzasz mieszkać na wsi? pytał z pogardą, marszcząc brwi.

Ojciec nie znosił wsi, wypoczynku na łonie natury, miejsc pozbawionych miejskich wygód. I Grzegorz był taki sam dlatego Renata wybrała właśnie wieś. Wcale nie pragnęła tu zostać na zawsze, choć w przeciwieństwie do ojca uwielbiała biwaki, namioty, zapach ogniska i całą tę romantykę.

Ale żyć tutaj? Nie. Ojcu powiedziała coś innego.

Chcę. I będę.

Nie wygłupiaj się. Co tam będziesz robić? Chwosty krów wiązać? Myślałem, że wyjdziecie z Grzegorzem za mąż latem, szykować będziecie wesele

Wesele. Ojciec podsuwał jej Grzegorza jak zleżałą kaszę manną tak obrzydliwą, że od samego myślenia robiło się niedobrze.

Nie, twarz Grzegorza nie była odpychająca, można nawet powiedzieć, że miał w sobie coś sympatycznego: prosty nos, wyraziste oczy pod delikatnie zarysowanymi brwiami, lekko kręcone, starannie przycięte włosy, silną sylwetkę. Był pomocnikiem ojca, niemal jego prawą ręką i ojciec marzył, żeby Renata została żoną takiego odpowiedniego mężczyzny.

A Renata nie znosiła go: drażnił ją monotonnym głosem, palcami jak parówki, które wiecznie coś obracały, przechwałkami o tym, ile kosztuje jego garnitur, zegarek, samochód

Pieniądze, pieniądze, pieniądze! Nic innego ich nie obchodziło. A Renata marzyła o miłości takiej, która odbiera oddech, jak w powieściach. Nigdy jej to nie spotkało, ale wiedziała, że przyjdzie. Zdarzało jej się zauroczyć chłopcem, ale to były ulotne uczucia, nie zostawiały śladów. Chciała blizn, dramatu, a nie spokojnego i przewidywalnego Grzegorza.

Dlatego właśnie ucieczka na wieś, praca nauczycielki w miejscowej szkole, wydała jej się cudowna. Grzegorz nie wyjedzie za nią przestraszy się braku Internetu, ciepłej wody i kanalizacji.

Renata specjalnie wyszukała taką wieś, gdzie tego nie było. Dyrektor szkoły nie chciał jej przyjąć, wątpił, czy da sobie radę, ale poprzednia nauczycielka nagle zmarła, a Renata była uparta dotarła do kuratorium, pokazując dyplomy i zaświadczenia o kursach.

I co taki wykwalifikowany, młody pedagog będzie robił na wsi? spytała surowa pani z kasztanowatymi włosami.

Uczyć dzieci odpowiedziała Renata równie stanowczo.

I tak zaczęła uczyć. Mieszkała w domku bez ciepłej wody i kanalizacji, opalała piec, jak sama się przekonała. Grzegorz przyjechał, przespał jedną noc i uciekł. Dzwonił, namawiał do powrotu, ale jak ojciec uważał, że to fanaberia, która minie.

Na początku Renacie się podobało. Ale przyszła zima i dom wychładzał się w nocy tak, że pod kołdrą było zimno, a noszenie drewna okazało się ciężkie. Chciało się wracać, szczerze mówiąc, ale nie była z tych, co się poddają. Teraz odpowiadała już nie tylko za siebie, ale za dzieci.

Klasa była nieduża zaledwie dwanaście osób. Na początku Renata przeżyła szok: w Centrum Kultury w Katowicach, gdzie pracowała wcześniej półtora roku, dzieci były bystre i utalentowane. Tu? Wydawało się, że są beznadziejne. Trzecia klasa, a czytali ledwo po sylabach. Pracy domowej nie robili, na lekcjach hałasowali.

Ale z czasem Renata zakochała się w nich. Szymon rzeźbił zwierzęta z drewna piękne lisy, rysie, zające i niedźwiedzie, które bez wstydu można by wystawić w sklepie z zabawkami w Krakowie. Anna pisała białe wiersze, Wojtek zawsze zostawał po lekcjach i sprzątał klasę, Irena miała jagnię, które prowadziło ją do szkoły jak pies.

Okazało się, że umieją jednak czytać, tylko nikt ich wcześniej nie zachęcał, a książki dostawali nieodpowiednie. Renata ignorowała program, przywoziła inne książki, a musiała je zdobywać w powiatowym miasteczku, bo internet ledwo tu łapał, o zamówieniach online nie było mowy.

Tylko z jednym dzieckiem nie mogła znaleźć wspólnego języka. A wtedy właśnie zobaczyła jej ojca gdy twarz Renaty wykrzywiła się od ostrego śniegu w trzewikach, z rękami zajętymi naręczem drewna.

Dzień dobry, pani Renato Kowalska powiedział, zatrzymując się kilka kroków od furtki.

Renata bała się go trochę: miał twarz surową, jak u mafiosa. Nigdy się nie uśmiechał. Serce waliło jej tak mocno, że bała się, iż zauważy, jak jest przestraszona. A może nie?

Dzień dobry.

Głos zabrzmiał wyżej, niż chciała.

Dlaczego Zosia ma same dwóje?

Bo nic nie robi.

To ją pani zmusi! Kto jest nauczycielem ja czy pani?

Nauczycielem była Renata. Ale zmuszać nikogo nie zamierzała. Dziewczynka miała najpewniej autyzm, potrzebny był specjalista.

Czy Zosia zawsze tak miała? dopytała na wszelki wypadek.

Pan Władysław zawahał się.

Nie zawsze. Kiedyś z Olą wszystko robiła.

Ola to kto?

Skrzywił się, jakby jemu także śnieg wpadł do buta.

Jej mama.

Wszystko jasne. Lepiej nie zadawać kolejnych pytań, ale musiała zapytać.

Gdzie teraz jest?

Na cmentarzu.

Ot i zagadka rozwiązana, jak mawia ojciec.

Stać z drewnem w objęciach było ciężko i niewygodnie. Ale powiedzieć o tym niezręcznie. Gdy górne polano zsunęło się i spadło jej na stopę, Renata jęknęła, upuściła drewno i ledwo powstrzymała łzy. Łzy były podwójne: od bólu i od żalu za własną niezręczność przed dorosłym mężczyzną. Przecież sama była dorosła, ale nie czuła się tak.

Pomogę zaproponował Władysław.

Nie trzeba, poradzę sobie sama.

Widzę, jak sobie radzisz.

Naniesł jej drewna, wyprostował futrynę polanem, drzwi już nie zacinały.

Niech pani śmiało się zwraca rzucił i odszedł.

Po co przyszedł? Myśli, że za naręcze drewna postawi Zosi trójkę na semestr? Mało prawdopodobne

Myśli o Zosi nie opuszczały jej. Przez kilka dni próbowała dotrzeć do niej na różne sposoby, czuła się niekompetentna i pełna współczucia dla dziewczynki. Rozmawiała nawet z zastępcą dyrektorki.

Oj, sprawa przegrana. Wstawiaj dwóje, latem przeniesiemy do szkoły specjalnej.

Jak to?

Ot tak. Do komisji, tam orzekną, że upośledzona. A co zrobić, skoro dziecko takie.

Ale ojciec mówi, że kiedyś

Ach, kiedyś! Mama się z nią użalała, on sam nie da rady. Nie wierz mu, nakłamie ci

Nie lubi go pani? zgadła Renata.

Zastępczyni ściągnęła usta.

Nie jest pączkiem w maśle, żebym go lubiła. A dziecko trzeba kształcić tam, gdzie powinna.

Renaty to nie zadowalało. Nie była pewna, że Zosia powinna trafić do szkoły specjalnej. Zadzwoniła więc do swojej ulubionej metodyczki pani Lidii Nowak, poradziła się i ruszyła do domu Zosi. Bała się strasznie, wypiła nawet rumianek, choć go nie cierpiała. Ale mama zawsze piła rumianek, mówiła, że koi nerwy. Mama Renaty też nie żyła, dlatego ta historia była jej tak bliska.

Władysław nie powitał jej z entuzjazmem, chyba nie cieszył się, że chce pomóc córce.

My nie przyjmujemy gości stwierdził.

Renata, marszcząc usta jak dyrektorka, powiedziała, że wychowawca musi sprawdzać warunki domowe.

Pokój Zosi był piękny z różowymi tapetami, pluszowymi zabawkami i masą książek. Renata aż pozazdrościła jej ojciec był minimalistą i nienawidził ozdób, jaskrawych kolorów. Pokój dziecięcy Renaty był beżowy i wszystkie zabawki też beżowe.

Pierwsza wizyta nie przyniosła wiele. Pytała Zosię o ulubione książki, przeglądała je, wypytywała o kredki. Zosia po cichu przyniosła kredki, o książkach nie pisnęła. Pod koniec, gdy Renata spytała o imię różowego zajączka, dziewczynka wyszeptała:

Klatka.

Następnym razem Renata przyniosła Klatce sweterek. Druty nauczyła ją mama, i Renata od lat dziergała na pamiątkę po niej. Robiła to średnio, wykorzystała zbyt grube włóczki, ale Zosia niespodziewanie się ucieszyła, włożyła sweterek i powiedziała:

Ładny.

Renata zaproponowała, by narysować Klatkę w nowym ubranku. Zosia narysowała, Renata podpisała jej imię celowo z błędem. Zosia poprawiła.

Wcale nie była upośledzona.

Będę przychodzić do Zosi trzy razy w tygodniu oznajmiła Władysławowi.

Nie mam pieniędzy mruknął.

Ja nie potrzebuję pieniędzy obruszyła się Renata.

I tak zostali.

Dyrektorka o wizytach nie była zachwycona.

A co to samowolka? Jednego dziecka wyciągać ponad inne to niepedagogiczne! I tak nic to nie da, znam takich dzieci.

Ja też znam przerwała Renata. I wiem, że za szybko stawia się krzyżyk.

Dziewczynka rzeczywiście była nietypowa: zawsze milczała, unikała kontaktu wzrokowego, wolała rysować niż pisać. Ale liczyła dobrze, gramatykę chwytała szybko. Pod koniec semestru nie musiała wstawiać trójek same wyszły.

Na Nowy Rok pani wyjeżdża? spytał Władysław, nie patrząc w oczy, zupełnie jak Zosia.

Nigdzie zawahała się Renata, rumieniąc się.

Zosia chciałaby panią zaprosić.

Dziwne. Sama Zosia o tym nie mówiła. Ale rzadko mówiła. Jeśli naprawdę nie chciała sprawić jej przykrości. Ale i nie czuła ochoty na święta w cudzym domu.

Dziękuję, pomyślę odpowiedziała Renata.

Źle spała tej nocy. Nie rozumiała dlaczego tak ją to poruszyło. Przecież zajmowała się dziewczynką od miesiąca, naturalne, że Zosia w końcu się otworzyła. Czy nie tego chciała? I co, że Władysław pomyśli…

Z tymi myślami usnęła.

Rano zadzwonił Grzegorz.

Kiedy przyjedziesz?

Co masz na myśli?

Na Nowy Rok. Nie będziesz świętować tam sama, prawda?

A będę!

Renata Może już wystarczy? Ojciec dostaje wysokiego ciśnienia, szaleje z niepokoju.

Ojciec nie dzwonił ani razu.

Niech idzie do lekarza odcięła Renata.

Więc naprawdę nie przyjedziesz?

Naprawdę.

Kurczę. I co teraz?

Rób, co chcesz!

Mówiąc to, Renata nie wierzyła, że Grzegorz rzeczywiście przyjedzie z szampanem, sałatkami i prezentami.

Bo jeśli góra nie przyjdzie do Mahometa

Renata była zszokowana. Wcale nie tak nieprzyjemnie nie spodziewała się, że Grzegorz się na to zdobędzie. Lubił spędzać Sylwestra w restauracjach, z konkursami, orkiestrą. Tu nie było nawet telewizora.

Najważniejsze, że jesteś powiedział.

Szukała podstępu, ale go nie znalazła. Może bardzo się co do niego myliłam? przemknęło jej.

Jeszcze bardziej się rozczuliła, gdy w pudełkach znalazła ulubione potrawy, a w paczkach pedagogiczne książki, projektor i nauczycielski kalendarz.

Dziękuję wzruszyła się. Myślałam, że znowu dostanę biżuterię albo gadżety.

Grzegorz się uśmiechnął.

Renata, zrozumiałem: jesteś najcenniejsza w moim życiu. Jeśli chcesz być na wsi, to zamieszkamy na wsi. Biżuterię też przywiozłem.

Wyjął pudełko z czerwonego aksamitu od razu było wiadomo, co tam jest.

Mogę nie odpowiadać od razu? spytała Renata.

Grzegorz się nie obraził.

Bałem się, że od razu odmówisz. Poczekam.

Renata nie wiedziała, co powiedzieć, schowała pudełko do kieszeni.

Władysław miał jej komórkę, ale zadzwonił na domowy.

Zastanowiła się pani? spytał.

Przepraszam, mam gościa.

Rozumiem.

Od razu zrobiło się przykro. Co za ton? Rozumiem Co rozumie? Nic mu nie obiecywała, nie powinien się obrażać! Ale chyba się obraził. Przez Zosię. Dziecko na nią czeka, a który ojciec lubi, gdy dziecko się martwi?

Myśli się plątały. A Grzegorz nie zauważał: kręcił się z telefonem, próbując złapać Internet, by obejrzeć sylwestrowe filmy.

Renata usłyszała gwizdanie. Tak woła się psa. Przypomniała sobie, jak Władysław gwizdał właśnie tak. Wyjrzała przez okno. Władysław i Zosia stali przy furtce.

Policzek jej się zarumienił.

Kto to? burknął Grzegorz z wyrzutem.

Uczennica pisnęła Zosia. Zaraz wracam.

Renata przygotowała prezent dla Zosi: towarzyszkę dla Klatki, różowego zajączka. Ojciec nazwałby to kiczowate.

Dla Władysława też zrobiła prezent nie była pewna, czy wypada, ale zrobiła: rękawiczki własnoręcznie dziergane.

Złapała podarki i wybiegła, jak stała: bez czapki, z gołymi nogami. Śnieg wpadł jej do butów, nawet nie skrzywiła się.

Zosiu, kochana! zawołała. Wesołego Nowego Roku! Popatrz, co kupiłam.

Podała torbę. Zosia wyjęła zajączkę i przytuliła ją, spojrzała na ojca. Władysław wręczył dwa pakunki: większy i mniejszy. Zosia rozpakowała duży zeszyt z narysowanym komiksem, od razu rozpoznała swoje rysunki.

Dziękuję, jaki piękny komiks!

W małym pakunku była broszka w kształcie ptaszka. Mały złoty koliberek. Renata podniosła wzrok na Władysława. Nie patrzył na nią. Zosia powiedziała:

Była mamy.

Gula w gardle Renaty.

Idziemy mruknął Władysław.

Oczywiście. Szczęśliwego Nowego Roku!

I pani również…

Renata chciała przytulić Zosię, ale nie miała odwagi dziewczynka kurczowo przyciskała zabawkę, milcząc.

U bram Renata obejrzała się. Coś ścisnęło jej w piersiach przecież byli obcy, ale w tej chwili tak bardzo jej potrzebni. Wróciła do domu, mrugając i pociągając nosem.

Co tam było? spytał niezadowolony Grzegorz.

Renata spojrzała na zeszyt i broszkę zamkniętą w dłoni. Przypomniała sobie, że zapomniała oddać rękawiczki. I jeszcze słowa Zosi: była mamy… I jak uśmiech Władysława jest zaraźliwy pojawia się tylko, gdy patrzy na córkę. Serce ściskało i rozkwitało. Grzegorza było jej żal, ale okłamywać go, siebie bez sensu.

Renata wyjęła aksamitne pudełko z kieszeni, podała mu i powiedziała:

Wracaj do domu. Przepraszam, nie mogę zostać twoją żoną. Przepraszam powtórzyła.

Twarz Grzegorza skamieniała nie znał odmowy.

Zmroziło ją, że może ją uderzy, ale Grzegorz schował pudełko do kieszeni, wziął kluczyki do samochodu i wyszedł.

Renata szybko spakowała jedzenie do pojemników, chwyciła rękawiczki dla Władysława i pobiegła, doganiając ludzi obcych, ale tak bardzo swoichZostała sama, cisza w domu była głęboka jak śnieg za oknem. Chciała się rozpłakać, ale tylko uśmiechnęła się przez łzy to był dobry ból, coś się uwolniło, coś więcej niż oddech. Po raz pierwszy od dawna nie czuła się obcą w swoim życiu.

Chwyciła rękawiczki i wyszła na mróz. Śnieg skrzypiał pod stopami, nie było już strachu i zawahania. Po drodze przeszła obok starej jabłoni, gałęzie uginały się pod śniegiem, wyglądały jak dziecięce ramiona.

Zbliżyła się do domu Władysława. W oknie migało światło jak gwiazda. Zosia usiadła przy stole, rysowała w zeszycie. Władysław zaparzał herbatę, worek z drewem stał w kącie.

Zapukała cicho. Drzwi otworzyła Zosia, przytulając zajączka w sweterek.

Przyniosłam dla pana rękawiczki powiedziała Renata, rumieniąc się i podając pakunek. Takie… żeby nie marzły dłonie, kiedy niesie się drewno.

Władysław uniósł brew, ale uśmiechnął się pierwszy raz przy niej, ciepło i nieśmiało.

Dziękuję, pani Renato. Zapraszamy na herbatę.

Zosia posadziła ją obok siebie, pokazując nowy rysunek: trzy postacie, trzymają się za ręce pod ogromnym śnieżnym drzewem.

Renata poczuła, jak serce bije spokojnie. Za oknem wystrzelił jeden, samotny fajerwerk.

Na krańcu świata, pod starym dachem i wśród zwykłych przedmiotów, była właśnie tam, gdzie chciała być.

I wiedziała, że wybrała dobrze.