Nasza pierwsza wizyta u rodziców męża na polskiej wsi – Jak teściowa przyjęła synową pod pachę, poczęstowała chlebem z czosnkiem i przy stole opowiedziała rodzinne anegdotki o dzielnych pechowcach, domowym chłodzie, gorącym piecu i psotach wiejskiego domownika

Przyjechaliśmy z żoną do wsi mieliśmy poznać jej rodziców. Mama Zuzi wyszła na próg, założyła ręce na biodra jak prawdziwa gospodyni i zawołała:
Ojej, Pawleczku! Czemuś nie uprzedził Widzę, że nie sam przyjechałeś!
Paweł objął mnie mocno, przytulił:
Poznaj, mamo. Moja żona Justyna.
Góra, otulona kolorowym fartuszkiem, rozłożyła szeroko ramiona i podeszła do mnie:
No, witaj, synowo!
I trzy razy, zgodnie z tradycją, wycałowała mi policzki.
Od Marii Zawadzkiej, mojej świeżej teściowej, bił intensywny zapach czosnku i świeżego chleba. Teściowa przytuliła mnie tak mocno, że aż się przestraszyłem. Moja głowa znalazła się między jej puszystymi poduszkami.
Nagle odsunęła mnie troszkę i krytycznym wzrokiem spojrzała od stóp do głów:
Pawełku, gdzieś ty taką chudzinkę znalazł?
Paweł zaśmiał się pod nosem:
Wiadomo gdzie w mieście! W bibliotece A tata w domu?
U sąsiadki piecem się zajmuje No, wchodźcie do izby, tylko buty zdejmijcie, bo przed chwilą myłam podłogę.
Z podwórka patrzyły na nas dzieciaki z sąsiedztwa, ciekawe nowych przybyszów.
Krystek, leć szybko do Fiderkowej. Powiedz Szewczykowi syn z żoną przyjechał!
Już idę! odkrzyknął chłopak, pobiegł przez wiejską drogę.
Weszliśmy do domu.
Paweł zdjął ze mnie cienki, modny płaszcz, kupiony za nieduże pieniądze w second-handzie, i powiesił obok pieca.
Potem przyłożył moje przemarznięte dłonie do nagrzanego kafla i przylgnął policzkiem:
Moja żywicielko! Jeszcze ciepleńka
W kuchni rozległo się brzęczenie garnków, stuk albowca, dźwięk szklanek i aluminiowych łyżek
Gdy teściowa szykowała kolację, przyglądałem się z ciekawością wiejskiej izbie.
W kącie wisiały święte obrazy, w oknach białe, w kwiatuszki firanki; na podłodze i taboretach ręcznie tkane chodniczki. Obok pieca, z głową odwróconą do ściany, spał bury kot
Wzięliśmy ślub w zeszłym tygodniu rzucił jakby z oddali Paweł.
Zdziwiłem się, jak szybko na stole pojawiły się rozmaite przysmaki!
Na środku stała galareta, obok ogórki kiszone, kapusta, pomidory; w szklance z pieca ciemniejące mleko z pyszną kożuchą; placek z jajkiem i szczypiorkiem
Ależ głód mnie złapał!
Mamuś, już wystarczy! Tu na tydzień żarcia! mruknął Paweł, odgryzając porządny kawałek chleba.
Teściowa postawiła na stół zimną ćwiartkę wódki i zadowolona wytarła ręce o fartuch:
No, teraz już wszystko!
Tak właśnie poznałem mamę Zuzi.
Matka i córka były jak dwie krople wody obie ciemnowłose, rumiane na policzkach. Tylko Zuzia była raczej cicha i ugodowa, a teściowa to tytan energii głośna, jak burza z letnią ulewą.
Wydaje mi się, że niejednego upartego konia wzięła w karby, niejedną płonącą stodołę ratowała
Z sieni trzasnęły drzwi.
Do kuchni wszedł drobny, krępy mężczyzna, prowadząc przed sobą przeciąg zimna.
Człowieczek jak z obrazka radośnie klasnął w ręce:
No proszę, tego się nie spodziewałem!
Nie ściągając przysmolonej kurtki, objął syna:
Cześć, synu!
Umówmy się, najpierw ręce umyj przed przywitaniem! nakazała teściowa.
Teść podał mi rękę:
Witaj, panienko!
Jego niebieskie oczy miały figlarny błysk, a rudawa broda i kędzierzawe włosy mieniły się pod światłem.
Mamo, nalej też i mnie zupy! zagrzmiał Jan Szewczyk.
Podnieśliśmy szklanki:
Za was, kochani!
Po jedzeniu i kilku łykach nagle poczułem się swobodniej:
Panie Janie, skąd u was w rodzinie tyle Janów?
To proste, Justynko! I dziad, i ojciec, i ja wszyscy od lat murujemy piece. Tylko Pawełek, kiwnął na syna, tokarzem postanowił być.
Tokarze też się Polsce przydadzą!
Panie Janie, a trudno postawić piec?
Oj dziewczynko, to cała sztuka! uniósł palec. Żeby był ładny, nie kopcił i żeby chleb dobrze piekł. Nie patrz, że taki kruchy jestem! Rudzielce to twarde chłopy, słońce nas lubi!
Mój Jan to złota rączka! dodała z dumą teściowa.
Tata, opowiedz coś, posłuchamy.
Teść westchnął, przeczesał brodę palcami, spojrzał przebiegle:
No, jak chcecie bajdy słuchać, to posłuchajcie! Pierwsza historia
Pojechaliśmy kiedyś w lipcu na sianokosy. Mieliśmy wtedy Śnieżkę, pamiętasz, Marysiu? Nie krowa, ale mleka dawała całą rzekę. Całą naszą gromadą pojechaliśmy na łąkę kobiety, chłopy i my z Marysią.
Słońce dopiero wschodziło zza lasu, a my już kosiliśmy: świiist, świiist
Upał był nie do opisania, muchy kąsały jak szalone!
A w tamtym roku tyle dzików było w lesie, że strach!
No i dochodzi południe, a my zmęczeni na maksa, bo to nie był pierwszy dzień. Kosy w rękach, a pot po plecach
Daj spokój, tata, co to za wspomnienia! Justyny to nie interesuje.
Interesuje bardzo!
No więc, patrzę na ludzi i myślę, że czas jakoś ich rozruszać. Może mi się w głowie przewróciło od skwaru
Porzuciłem kosę, biegnę i wrzeszczę: Heeej! Dzik! Uciekajcie!
Wskoczyłem na drzewo, patrzę, a reszta też rzuca kosy, grabie i po drzewach!
Hahaha! I co dalej?
Oj, potem baby i chłopy mieli ochotę mnie pogonić grabiami! Ale ciekawostka: robota ruszyła szybciej.
Na to teściowa nie wytrzymała i pstryknęła męża w ucho:
No, rudzielec, tyle powiem!
Tata, opowiedz o prawdziwych dzikach.
Mogę i o prawdziwych. Otóż było tak
Byliśmy z Marysią młodzi jeszcze, nawet o Pawle nie myśleliśmy.
Byłem wtedy zapalonym myśliwym, ale po tej historii zrezygnowałem na dobre.
Pamiętam, tego dnia spadł śnieg, mówię do Marysi: Idę na polowanie.
Idź powiedziała.
Wziąłem strzelbę i poszedłem Chodziłem po lesie długo, nic. Zaczęło się ściemniać, już miałem wracać. I nagle słyszę dziki tuż-tuż. Przyszedłem bliżej, strzeliłem. Myślałem, że trafiłem, a tu nie chybiłem. I nagle leci na mnie ogromny odyniec! Rzuciłem się do ucieczki i nie wiem jak, wdrapałem się na drzewo.
Pewnie ze strachu ledwo żyłeś! wtrąciła teściowa.
Nie przeszkadzaj! No więc siedzę na drzewie, drżąc cały. Myślę: pójdą, to wrócę do domu. Gdzie tam! Odyniec zaczął ryć ziemię pod drzewem, a potem cały klan dzików ułożył się pod moim drzewem.
Ja cię kręcę! I co potem?
Tak, Justynko. Prawie całą noc spędziłem przytulony do drzewa. Dobrze, że nie był duży mróz, bo bym tam przepadł.
A ja wtedy Pawła zgubiłam, wszystkie oczy wypłakałam! Jak tylko świtało, zebrałam chłopów, poszliśmy szukać. Wołaliśmy, szukaliśmy ledwo znaleźliśmy. Musiałam tachać tego uparciucha kilometr, aż odtaje.
Tyś nie baba, tylko dziewczyna ze śmietaną!
Idź już, gałganie! Justynko, może herbatkę? Ziołowa z dziurawcem, miód też własny.
Chętnie, dziękuję.
Maria rozlała aromatyczną herbatę do kubków.
Paweł, jeszcze powiedz, jak moją siostrę ratowałeś!
Teść omal się nie zakrztusił ze śmiechu:
Pewnego razu siostra Marysi przysyła depeszę: Przyjeżdżam w odwiedziny. Ucieszyliśmy się, odebraliśmy jak trzeba Siedzi ta Hania, narzeka przy obiedzie: nogi nie chodzą, wszystko ją boli.
Co się dzieje? pytamy z Marysią.
Nie wiem, mówi. Do lekarza trzeba, ale mi nie po drodze.
Pszczołami próbowałaś się leczyć? pytamy Hanię.
A gdzie ja tam w mieście pszczoły znajdę?
Chodź, Hanka, pod ulu, w mig ci przejdzie!
Nasz doktor Dolittle! roześmiała się teściowa.
Podchodzimy do uli. Mówię: podwiń spódnicę trochę no, powyżej kolana Na każdą nogę po jednej pszczole.
Hania jeszcze mi podziękowała, a za pół godziny przeklinała na czym świat stoi! Okazało się, że ma alergię na jad, nogi jak balony, chodzić nie może!
Mówię, znawca!
Skąd miałem wiedzieć o alergii! Ty nie wiedziałaś, ja nie wiedziałem. Justynko, miód jedz, jesz? Chyba nie masz alergii?
Nie mam, panie Janie!
I całe szczęście!
Dopiliśmy herbatę.
Za oknem już się ściemniło, zmęczenie zaczęło mnie znużać.
Teściowa zasłoniła firanki:
Pawełku, gdzie was położyć?
Mamo, może na piecu? Justynka, zgadzasz się na piecu spać?
Z przyjemnością!
Już robię! Tato własnymi rękami składał nasz piec, cegła po cegle, pochwaliła się teściowa.
Jan Szewczyk spojrzał z dumą.
Było czym się chwalić piec ogrzeje, nakarmi i rodzinę wokół siebie zgromadzi.
Ogień w nim żywy, pełen siły.
Podziękowaliśmy gospodyni i wstaliśmy od stołu. Paweł delikatnie podsadził mnie na piec.
Z ciemności, z półek nad piecem, poczułem zapach nagrzanej cegły, ziółek, owczej wełny i domowego chleba.
Paweł szybko zasnął, a ja nie mogłem zmrużyć oka.
Co się dzieje?
Z prawej strony ktoś głośno oddychał:
Puf-chuch, puf-chuch
Domowy duszek! To duszek domowy! przypomniałem sobie czytankę z dzieciństwa.
I powtórzyłem w myślach dziecięcą wyliczankę:
Duszku, duszku, nie bój się nas, bo my nikogo nie skrzywdzimy!
Dopiero rano dowiedziałem się prawdy: to wcale nie duszek, tylko ciasto drożdżowe, które teściowa postawiła przy cieple, a potem zapomniała.
Wielokrotnie jeszcze odwiedzimy gościnny dom rodziców Zuzi posiedzieć przy piecu, posłuchać opowieści pana Jana, zjeść prawdziwy, domowy chleb.
Ale o tym już innym razem!