Mój przyjaciel Adam, 42 lata, w końcu znalazł żonę. Twierdzi, że jest świetną gosposią i znakomicie gotuje, a cała reszta go w ogóle nie interesuje.

Dzisiaj wieczorem, siedząc przy kuchennym stole z kubkiem herbaty, zacząłem wspominać stare czasy głównie przez Adama, mojego przyjaciela z dzieciństwa. Przecież prawie całe lata spędziliśmy razem na podwórku na warszawskim Mokotowie, biegając po blokowisku aż do zmierzchu. Potem, kiedy przyszło nam dorastać, zbieraliśmy paczkę i ruszaliśmy do centrum na Nowy Świat, czasem na Stare Miasto. Włóczyliśmy się, śmialiśmy się, wygłupialiśmy na ławkach obok fontanny na Placu Zamkowym, a relacje z dziewczynami traktowaliśmy wtedy jak kolejną miejską przygodę, raczej nie jak coś poważnego. Dla nas najważniejsze było, co o nas pomyślą koledzy, żeby przypadkiem nie wyjść na słabeuszy przed całą ekipą.

Potem los nas trochę rozrzucił po Polsce. Ja po maturze poszedłem do wojska w Siedlcach, Adam jakoś się prześlizgnął, uniknął poboru. Po służbie wróciłem do Warszawy, zacząłem pracę w hurtowni, a niedługo potem poznałem Małgosię. Ślub był skromny, po polsku rodzina i przyjaciele, bigos, śledzie i szampan; przez dziesięć lat byliśmy razem, wychowując nasze dwie córeczki. Z biegiem lat zobaczyłem, jak bardzo się od siebie oddaliliśmy coraz więcej nas dzieliło, aż w końcu zaczęliśmy się kłócić o drobiazgi. Rozwód wydawał się jedynym rozsądnym wyjściem i po cichu poczułem ulgę.

Przeszło dwa lata potem, już jako wolny facet, przypadkiem spotkałem Adama pod Halą Mirowską. Trochę się zestarzał, wyraźnie przytył, ale wciąż miał ten sam zawadiacki błysk w oku. Przesiedzieliśmy całą godzinę w kawiarni przy Marszałkowskiej, opowiadając sobie o wszystkim i o niczym. Okazało się, że też jest po rozwodzie. Szukał kobiety, która wniesie coś nowego w jego życie. Po roku ja sam poznałem Lidkę z czasem wzięliśmy skromny ślub.

Minęło trochę czasu i znowu spotkałem Adama, tym razem w centrum handlowym Złote Tarasy. Uśmiechnięty pokazał mi zdjęcie swojej nowej żony na telefonie. Szczerze mówiąc, nie zrobiła na mnie najlepszego wrażenia była bardzo tęga, a Adam kiedyś miał zupełnie inny gust.

Zapytałem z ciekawości:
Co ci się w niej podoba?

Adam tylko wzruszył ramionami i powiedział:
Słuchaj, ona świetnie gotuje, w domu zawsze porządek, a najważniejsze, że mam spokój mogę spokojnie wypić Żywca, obejrzeć mecz Legii w telewizji, czasami wyjść z chłopakami na piwo do knajpy. Niczego mi nie broni, nie wydziwia, że mnie nie ma pełen luz. To idealna kobieta dla mnie.

Przyznam, że trochę mnie to zdziwiło. Dla mnie żona powinna być kimś więcej niż kucharką czy sprzątaczką. Jasne, lubię, gdy dom pachnie schabowym i pierogami, ale to nie jest najważniejsze. Dla mnie liczy się poczucie bliskości, wspólna radość z małych rzeczy. Chciałbym z moją Lidką rozumieć się bez słów, śmiać się razem, mieć wspólne pasje. Zawsze powtarzam, że najważniejszy jest wzajemny szacunek i wsparcie, żebyśmy oboje chcieli iść przez życie w tym samym kierunku. Nawet gotowanie czy sprzątanie dzielimy po połowie nie uważam, że to tylko kobiece sprawy.

Mam taką myśl jeśli dwoje ludzi jedzie razem na rowerze i oboje naprzemiennie naciskają na pedały w tym samym tempie, to dojadą razem znacznie dalej, niż gdyby każdy z nich jechał w swoją stronę.

Ciekaw jestem, czy ktoś jeszcze tak to widzi? Może w Polsce dla niektórych najważniejszy jest rosół na niedzielę i świeżo wyprasowana koszula, ale dla mnie zawsze liczyć się będzie bliskość i porozumienie dusz.