Szok i niedowierzanie w rodzinie Beaty z Wrocławia, gdy zaszła w ciążę z nauczycielem angielskiego z Gwinei – rodzina nie akceptuje związku i obawia się o przyszłość ich dziecka, a marzenie o szczęściu prowadzi Beatę od Afryki przez Polskę aż po Kanadę w poszukiwaniu tolerancji i lepszego życia

Gdy Jagoda dowiedziała się, że nosi w sobie dziecko, wszystko wokół niej zaczęło rozmazywać się jak we śnie. Jej rodzina, zwyczajna i spokojna z Torunia, nagle zaczęła przemawiać głosami, które zdawały się nie należeć do nich. Ich słowa skręcały się w powietrzu niczym wirujące liście podczas halnego, a twarze przeobrażały się w maski zdziwienia i rozczarowania. Nie mieściło im się w głowie, że Jagoda związała się z kimś, kto, według ich sennych przypuszczeń, miał rozpłynąć się w mgle i zniknąć bez śladu.

Jagoda od zawsze była dziewczyną, która umiała pić kompot malinowy na werandzie, a jej dzieciństwo toczyło się między szeleszczącymi brzozami na przedmieściach Torunia. Miała mamę i ojczyma, który z powodzeniem wypełnił puste buty jej prawdziwego ojca. Ich mieszkanie pachniało zawsze ciastem drożdżowym i świeżym praniem, a wsparcie rodziców wydawało się bardziej realne niż wszystko inne. Maturę zdała, lecz cień niezdanego egzaminu z angielskiego pełzł za nią nawet we śnie.

Pewnej nocy, gdy ściany pokoju zamieniły się w mapy, Jagoda podjęła decyzję: potrzebuje nauczyciela, który pokaże jej ścieżki angielskiego jak przewodnik po Labiryncie Krakowskim. Znalazła Dawida, który przybył z Lublina, gdzie każdy mówił, że zna język obcy lepiej niż własną kieszeń. Najpierw lekcje były jak błądzenie po śniegu bez śladów, każde słowo ślizgało się i nie trafiało na właściwe miejsce. Ale z czasem Dawid stał się dla niej kimś bliższym niż cień na ścianie, a ich relacja wyrosła z codziennych rozmów niczym brzoza z wiosennej ziemi. Nie potrafili już być osobno nawet we śnie splatali dłonie.

Kiedy dowiedziała się, że w jej brzuchu mieszka nowe życie, rodzina znów zaczęła przemawiać odległym echem. Martwili się, że Dawid zniknie jak para znad Wisły o poranku, a ona zostanie sama, a dziecko, inne niż wszystkie, będzie lepić bałwana samotnie na podwórku. Każde ich słowo rezonowało w niej jak echo w pustej kamienicy.

Po dyplomie Dawid wrócił do rodzinnego Przemyśla, lecz ich kontakt nie rozerwał się dźwięki telefonów i obrazy Skype’a wypełniały ich dnie i noce, a ich dziecko przyszło na świat dokładnie wtedy, gdy wybił stary zegar z kukułką. Niestety, rodzinne chłody przypominały zamiecie na Mazurach i zmusiły Jagodę do ucieczki do Przemyśla.

Życie Dawida i Jagody tam przypomniało spacer przez mgłę pośród trzcin trudno było oddychać, a obcy klimat szybciej ich męczył niż letni upał w Warszawie. W końcu wrócili do Torunia, gdzie nadeszła na świat ich druga córka, Kalina. Lecz rodzina zamknęła przed nimi drzwi, jakby prowadziły donikąd.

Jagoda, śniąc na jawie, nie chciała potulnie poddać się oczekiwaniom rodziców. Pozostała przy Dawidzie, ufając, że gdzieś, na drugim końcu tej sennej mapy, tam gdzie syrop klonowy leje się do kawy, a ludzie słuchają jazzu w deszczu w Kanadzie może znajdą miejsce, gdzie nikogo nie zadziwi ani inny kolor skóry, ani język, ani sny, które nigdy się nie kończą.