Wszystko, co się dzieje, jest po coś – historia Władki, której mama chciała zrobić z niej perfekcyjną córkę na własne podobieństwo, ale życie i tak napisało swój własny scenariusz

Wszystko, co się dzieje, jest na dobre

Irena Wiktorowna matka Wandy wychowywała córkę na swoje podobieństwo, a ta słuchała jej bez sprzeciwu. Matka uważała się za silną i odnoszącą sukcesy kobietę, więc bez przerwy wymagała od córki, by dokładnie realizowała jej wskazówki.

Wanda mówiła surowo Irena Wiktorowna jeśli chcesz osiągnąć w życiu to, co ja, musisz iść drogą, którą ci wyznaczam, ani na krok nie zbaczaj. Rozumiesz mnie i zapamiętaj to na całe życie?

Tak, mamo odpowiadała córka.

Wanda bardzo kochała swoją mamę, dlatego starała się jej słuchać i nie chciała jej rozczarować. A matka pragnęła zobaczyć w córce idealną Panią Perfekcyjną. Im starsza była Wanda, tym trudniej jej to przychodziło.

Dziecko to przecież dziecko, więc Wanda od najmłodszych lat czasem coś pobrudziła, podrarła, przewróciła się albo coś stłukła. Ale w szkole uczyła się bardzo dobrze. Wiedziała, że jeśli dostanie trójkę, to dla jej mamy będzie tragedia.

Wanda, wstyd i hańba. Jak mogłaś dostać tróję? Czy ty nas z tatą nie szanujesz? Proszę cię, nie przynoś nam więcej wstydu i od razu popraw ocenę!

Dobrze, mamo odpowiadała córka, czasem próbując się tłumaczyć mamusiu, to tylko jedna trójka, całkiem przypadkiem…

Nieważne, córko Musisz być lepsza i mądrzejsza od wszystkich!

Wanda bardzo to przeżywała, ale szybko poprawiała trójkę na piątkę. Szkołę ukończyła z czerwonym paskiem inaczej nie mogło być. Irena Wiktorowna była zadowolona, gdy córka bez problemu dostała się na Politechnikę Warszawską.

No cóż, córko, brawo, jestem z ciebie dumna powiedziała matka musisz tak dalej trzymać!

Irena prowadziła własną, dużą firmę budowlaną nie całkiem damską branżę ale kierowała wszystkim z taką stanowczością, że nie jeden biznesmen podziwiał jej żelazny charakter. W ogóle nie wątpiła, że po studiach posadzi córkę obok siebie.

Wanda jednak chciała już uwolnić się spod skrzydeł mamy, odetchnąć pełną piersią, nawet marzyła o studiach w innym mieście, lecz na marzeniach się skończyło.

Córko, musisz być pod moim okiem i nadzorem oznajmiła stanowczo matka o czym w ogóle myślisz, jakie inne miasto, skoro mamy świetny uniwersytet tutaj? Tutaj będziesz studiować!

Oczywiście Wanda nie protestowała. Na trzecim roku naprawdę się zakochała. Wcześniej spotykała się z chłopakami, chodziła na randki, czasem ukradkiem przed mamą, ale nic poważnego z tego nie wychodziło.

Grzegorz z uśmiechem łobuza, niebieskooki blondyn od razu podbił jej serce. Studiował w równoległej grupie, też na trzecim roku. Wanda była pilną studentką, a jemu nauka szła jak po grudzie, zwłaszcza nie znosił prac zaliczeniowych. Któregoś dnia zaczepił Wandę na korytarzu wydziału:

Wanda, pomożesz mi z zaliczeniową? Mam już totalny mętlik w głowie

Jasne, pomożę zgodziła się z ogromną radością, bo Grzegorz bardzo jej się podobał.

Od tego czasu regularnie pisała dla niego prace, a on płacił jej miłością i pozwalał się kochać. Spotykali się, chodzili do kina, do kawiarni, na spacery.

Irena Wiktorowna coś przeczuła i zapytała wprost:

No co, zakochałaś się?

Skąd wiesz? zdziwiła się Wanda.

Masz to wypisane na czole Przedstaw mi go, chcę wiedzieć, kto to taki.

Wanda zaprosiła Grzegorza do domu, rodzice go poznali i przyjęli całkiem dobrze, nawet Irena za bardzo się nie czepiała. Gdy chłopak wyszedł, matka rzuciła:

Jaką ty tu widzisz miłość, Wanda? On cię zwyczajnie wykorzystuje. Inteligencją nie grzeszy, nie ma z nim o czym rozmawiać. Co ty w nim widzisz?

To nieprawda, mamo po raz pierwszy Wanda spróbowała zaprotestować Grzegorz jest ambitny, oczytany, pasjonuje się historią. Po prostu przytłoczyłaś go swoją wiedzą nie każdy musi być jak ty, poza tym jest jeszcze młody.

Córko, on do ciebie nie pasuje nie ustępowała matka.

Wanda postanowiła pokazać charakter.

Mamo, przepraszam, ale choćbyś co mówiła, i tak będę go kochać i się z nim spotykać.

Irena Wiktorowna spojrzała zdziwiona i zirytowana machnęła ręką.

Kiedyś zrozumiesz, że twój Grzegorz to nijaki typ.

Wanda postawiła na swoim i po ukończeniu studiów wyszła za Grzegorza za mąż. Cieszyła się, że mama się myliła.

Życie udowodniło, że przeciętniacy często osiągają więcej niż kujoni. Tak było z Grzegorzem po studiach zdobył prestiżową pracę, a Wanda dalej pracowała pod skrzydłami mamy.

Grzegorz miał własne mieszkanie rodzice dali je jeszcze podczas studiów więc po ślubie Wanda była zadowolona, że uniezależniła się od matki, ale przedwcześnie się cieszyła, bo mama i tak zatrudniła ją w swojej firmie.

Któregoś dnia Grzegorz wrócił do domu i oznajmił:

Wandziu, awansowali mnie na kierownika działu, na razie na okres próbny, ale dam z siebie wszystko.

I rzeczywiście, trzy miesiące później objął stanowisko na stałe. Grzegorza gryzło jednak, że żona z czerwonym dyplomem wciąż tkwi pod opieką mamy.

Wanda, tak niczego w życiu nie osiągniesz. Czas najwyższy oderwać się od matki narzekał. Chcesz tak przed nią wiecznie się płaszczyć? Ona tobą rządzi, a ty jesteś dla niej nikim.

Wandzie było przykro to słyszeć, ale w głębi duszy wiedziała, że to prawda. Co prawda z czasem Grzegorz przestał wypominać jej brak charakteru, lecz jej nie było od tego lżej. On stawał się coraz bardziej zamknięty, obojętny, a Wandzie nawet to odpowiadało przynajmniej nie miał pretensji. Ważne, że był przy niej.

Minął kolejny rok, aż pewnego dnia Grzegorz, cicho wracając z pracy, powiedział:

Poznałem inną kobietę. Zakochałem się. Odchodzę. Ona jest prawdziwa nie to, co ty

W pierwszy raz w życiu Wandę poniosło. Krzyczała, wyklinając, rozbiła talerz, chwyciła telefon męża, z furią rzuciła o ścianę, podrarła kilka koszul, a potem się uspokoiła.

Mąż patrzył na to wszystko bez słowa, aż wreszcie powiedział:

Jednak masz w sobie temperament. Szkoda, że tak późno się o tym dowiedziałem i wyszedł.

Nienawidzę cię, nienawidzę! wykrzyknęła Wanda, spakowała rzeczy, wynajęła mieszkanie i odeszła.

Mamie nie powiedziała nic doskonale wiedziała, co by usłyszała. Przez miesiąc, może dłużej, udało jej się ukrywać swoją sytuację, ale Irena Wiktorowna od razu coś wyczuła.

Wanda, co się dzieje, patrzysz w nicość, chodzisz jak cień. Masz kłopoty z mężem?

Skąd ci to przyszło do głowy? Nie mam żadnych problemów z mężem, bo już męża nie mam.

Boże, wiedziałam! Zostawił cię. Kiedy to się stało?

W kwietniu.

I nic nie powiedziałaś?

Wanda westchnęła. Nie mogła matce przerwać, więc cierpliwie słuchała potoku gorzkich słów pod adresem Grzegorza i swoim.

Ostrzegałam cię. Przynajmniej nie stałaś się jego służącą, szczęście, że nie macie dziecka. Radzę posłuchać się moich rad na przyszłość. Zrozumiałaś?

Mamo, wszystko, co się dzieje, jest na dobre odpowiedziała Wanda, wstała i dodała: Już nie zamierzam u ciebie pracować, mam dość wyszła z gabinetu, zostawiając Irenę w osłupieniu.

Wanda postanowiła wyjechać jak najdalej od matki; wiedziała, że codziennie będzie musiała wysłuchiwać jeszcze więcej karcących tyrad i nie zrobi żadnego kroku bez jej zgody.

Szedł dzień za dniem. Spacerowała bez celu. Wsiadła do tramwaju, wysiadła na swoim przystanku, nie patrząc pod nogi. Potknęła się, noga ugrzęzła w dziurze na chodniku, usiadła gwałtownie z jękiem.

Tego mi jeszcze brakowało pomyślała, krzywiąc się z bólu.

Nic się pani nie stało? przyskoczył do niej młody mężczyzna, który właśnie wysiadał. Pomógł jej wstać; gdy ciężar spoczął na nodze, Wanda syknęła z bólu.

Boli? zapytał troskliwie.

Bardzo przyznała przez zaciśnięte zęby.

No to chodź, oprzyj się na mnie zarzucił jej rękę na szyję i zaniósł do swojego samochodu. Pojedziemy na ostry dyżur, może to złamanie

Jestem Eugeniusz, a jak pani ma na imię?

Wanda.

W szpitalu okazało się, że to tylko silne skręcenie, nogę ciasno zabandażowali, wszystko dokładnie wyjaśnili i wypuścili do domu. Eugeniusz czekał cały czas, potem odwiózł ją pod drzwi.

Proszę dać mi numer, a nuż się przydam jeszcze, jakby coś trzeba było pomóc.

Wanda nie protestowała i podyktowała numer. Następnego dnia Eugeniusz zadzwonił.

Może coś pani przynieść? Domyślam się, że noga wciąż boli.

Może sok i owoce? A i chleba w domu już nie mam odparła.

Po chwili zadzwonił domofon. Wanda doczłapała do drzwi Eugeniusz wszedł z dwiema siatkami zakupów.

O rany, aż tyle?

Będziemy świętować nasze poznanie się, jeśli pani pozwoli. Proszę się nie martwić, wszystkim się zajmę. A może od razu przejdziemy na ty?

Wanda rozbawiona zaśmiała się; nie miała nic przeciwko. Było jej z Eugeniuszem po prostu miło i łatwo.

Eugeniusz przygotował stół, podgrzał w mikrofalówce szaszłyki, rozlał sok do kieliszków. Uprzedził, że nie pije alkoholu. Wieczór minął wyśmienicie.

Cztery miesiące później Wanda i Eugeniusz wzięli ślub, a rok później urodziła się ich córka Krysia. Gdy znajomi pytali Wandę, skąd ma takiego męża, śmiała się:

Znalazł mnie na ulicy! Nie wierzycie, możecie zapytać jego

Dziękuję za przeczytanie, wszystkie polubienia i wsparcie. Powodzenia w życiu!