Nigdy w życiu nie zabrałam cudzego! Historia Nastki i Marty: od szkolnych kompleksów i zazdrości po dramaty uzależnienia, trudne wybory miłosne oraz walkę o własne szczęście – opowieść o tym, jak rodzi się ludzka siła, gdy w rodzinie brakuje miłości, a życie wystawia na ciężką próbę.

W ŻYCIU CUDZEGO NIE BRAŁAM

Jeszcze w czasach liceum, Marta gardziła Anetą, a jednocześnie jej zazdrościła. Pogardzała ją za to, że rodzice Anety byli nałogowymi alkoholikami, wiecznie bez grosza przy duszy, pracujący tu i tam, ledwie wiążący koniec z końcem. Dlatego Aneta często chodziła głodna, w znoszonych ubraniach i wyglądała na przytłoczoną rzeczywistością. Jej ojciec niejednokrotnie podnosił na nią rękę czy to za to, że za mało wypiła, czy za to, że za dużo, czy po prostu… Matka nigdy nie stanęła w obronie córki sama panicznie bała się agresji męża. Tylko babcia była dla Anety prawdziwym promyczkiem. Raz w miesiącu, z niewielkiej emerytury, babcia dawała wnuczce wypłatę za grzeczne zachowanie. Aneta wiedziała, że nawet jeśli coś przeskrobie babcia i tak udawała, że nic nie widzi, wręczała pieniądze, a nawet jeszcze pocieszała. Pięć złotych! To był dla Anety dzień szczęścia! Od razu pędziła do sklepu po lody (dla siebie i babci), trochę chałwy i kilka cukierków.

Za każdym razem Aneta obiecywała sobie, że rozciągnie tę słodycz na cały miesiąc. Jednak zwykle po dwóch dniach wszystkie łakocie tajemniczo znikały. Wtedy babcia wyciągała jeszcze swoje lody z zamrażarki:

Weź, kochanie, zjedz, mnie coś gardło boli.

Dziwne myślała Aneta babci zawsze zaczyna boleć gardło akurat wtedy, gdy skończą się słodycze W głębi duszy zawsze liczyła na babciną porcję lodów.

Rodzina Marty była zupełnym przeciwieństwem. Dom pełen był dostatku, rodzice odnosili sukcesy zawodowe i całe życie skupiali się na córce. Marta nigdy nie narzekała na brak ubrań, zawsze chodziła modnie ubrana. Dziewczyny z klasy pożyczały od niej nowe rzeczy. Marta była syta, zadbana, niczego jej nie brakowało.

Z drugiej strony, Marta potajemnie zazdrościła Anecie niezwykłej urody, wewnętrznego ciepła i umiejętności nawiązywania relacji z każdym. Marta nie raczyła nawet zagadywać Anety uważała to za poniżej własnej wartości. Gdy mijała Anetę na korytarzu, patrzyła na nią z taką wyższością, że dziewczyna zamierała, jakby oblała ją lodowata woda. Raz Marta upokorzyła ją na oczach wszystkich:

Ty nędznico!

Aneta zapłakana uciekła do domu i opowiedziała wszystko babci. Ta posadziła ją obok siebie, pogłaskała po głowie:

Nie płacz, Anetko. Jutro powiedz swojej krzywdzicielce: „Masz rację od Boga jestem!” Zaraz zrobiło jej się lżej.

Marta również była bardzo ładna, lecz jej uroda była chłodna i niedostępna.

W ich klasie był uwielbiany przez wszystkie dziewczyny Maksymilian wieczny łobuz, dusza towarzystwa, żartowniś. Nigdy nie przejmował się ocenami czy uwagami w dzienniku. Zawsze promieniował pogodą ducha i optymizmem. Nauczyciele, mimo że nie raz oblewali go dwójami, a niekiedy wyrzucali z lekcji, lubili go za poczucie humoru i nieszkodliwość.

W starszych klasach Maksymilian zaczął odprowadzać Martę do domu po lekcjach, a rano czekał na nią przy wejściu do szkoły, by razem wejść do klasy i wysłuchać:

O! Narzeczony i narzeczona!

Nauczyciele również wiedzieli, że między nimi iskrzy.

Zabrzmiał ostatni dzwonek. Za nimi pozostał bal maturalny, a młodzi rozjechali się w różne strony. Marta i Maksymilian szybko się pobrali na świat miała wkrótce przyjść ich córka, Zosia. Nawet tiulowa suknia nie zdołała ukryć oznak. Po pięciu miesiącach urodziła się Zosia.

Aneta po maturze poszła do pracy babcia odeszła, a rodzice oczekiwali wsparcia finansowego. Jeden adorator gonił drugiego, lecz nic na poważnie serce nie drgnęło. Aneta nie śpieszyła się z zamążpójściem, wstydziła się pijących rodziców.

Dziesięć lat mija w mgnieniu oka.

Pod gabinetem poradni uzależnień spotykają się dwa małżeństwa: Aneta z mamą i Maksymilian z Martą.

Aneta natychmiast poznaje Maksymiliana dojrzałego, przystojnego mężczyznę. Na Martę trudno patrzeć wychudzona, z trzęsącymi się rękami, gasnącym wzrokiem i smutną twarzą. Choć ma zaledwie 28 lat.

Maksymilian ze wstydem patrzy na Anetę:

Cześć, koleżanko z klasy… widać, że wolałby nie widzieć świadków swojej rodzinnej tragedii, a już na pewno nie Anety.

Witaj, Maksymilianie. Widzę, że masz kłopot. To już długo tak z Martą? szybko ocenia sytuację Aneta.

Długo odpowiada bez wahania i cicho spuszcza wzrok.

Pijąca kobieta to dramat. Wiem, co mówię mój tata zmarł przez alkohol, matka do dziś się zmaga… wzdycha Aneta, współczując sobie i Maksymilianowi.

Po wyjściu z poradni Maksymilian wymienia się z Anetą numerami telefonów. Wspólna bieda łączy razem łatwiej przetrwać. Maksymilian zaczyna zaglądać do Anety. Twierdzi, że jej doświadczenie jest cenne chciałby się dowiedzieć, jak radzić sobie z piciem bliskich, jakie są formy leczenia, czego unikać… Aneta dzieli się swoimi spostrzeżeniami, radzi, co robić, jak się zachować. Doskonale wie, że więcej ludzi tonie w kieliszku niż w morzu…

Wkrótce okazuje się, że Maksymilian i jego córka od dawna mieszkają sami, a Marta wróciła do swoich rodziców. Córkę Zosię odseparował od nieprzewidywalnej matki. Sytuacja osiągnęła apogeum, gdy wrócił z pracy, a Marta leżała pijana na podłodze, a trzyletnia Zosia stała na parapecie okna na piątym piętrze! Z Maksymilianem cuda się działy… W cudzej duszy nie woda nie przejrzysz na pierwszy rzut oka… Najgorzej jednak, że Marta nawet nie próbowała się leczyć uważała, że panuje nad wszystkim i zawsze może przestać. Ciągnęło ją na samo dno. Małżeństwo się rozpadło.

Któregoś wieczoru Maksymilian zaprosił Anetę do restauracji i wyznał, że od lat jeszcze za szkolnych czasów był w niej zakochany. Bał się jednak odmowy, a później Marta niespodziewanie zaszła w ciążę Życie się potoczyło, sprawy nabrały tempa… Spotkanie w poradni uznał za zrządzenie losu. Po rozmowie z Anetą czuł się, jakby napił się miodu.

Poprosił Anetę o rękę. Otworzył jej serce, a ona była gotowa na nowy związek. Szczerze mówiąc, on od dawna jej się podobał. Ale zabrać męża Marcie? Ani przez chwilę nie przeszło jej to przez myśl. Teraz jednak los dał im wolną drogę Maksymilian był wolny i kochał ją. Wreszcie znalazły się ramiona, które przyjęły jej uczucie.

Pobrali się cicho, bez rozgłosu. Aneta wprowadziła się do mieszkania Maksymiliana. Zosia na początku z nieufnością patrzyła na nową panią domu, bo wiedziała, że tata będzie musiał dzielić miłość na dwa. Ale Aneta otoczyła dziewczynkę troską, ciepłem i miłością. Wkrótce Zosia sama chciała nazywać ją mamą. Po kilku latach rodzina powiększyła się o siostrzyczkę Małgosię.

Pewnego dnia w domu Maksymiliana i Anety zadzwonił dzwonek. Drzwi otworzyła Aneta. Na progu stała Marta. Po głosie rozpoznała dawną koleżankę od Marty czuć było alkohol, jej wygląd mówił sam za siebie: kobieta nie przestała pić.

Ty żmijo, ukradłaś mi męża i córkę! Nie na darmo przez całe życie cię nienawidziłam! wysyczała Marta.

Aneta nie poruszyła nawet mięśnia na twarzy pewna siebie, zadbana i piękna, patrzyła jej w oczy.

Nigdy nie brałam cudzej rodziny. To ty z niej zrezygnowałaś nie rozumiejąc, co robisz. Nigdy nie powiedziałam o tobie złego słowa. Szczere ci współczuję, Marto…

Po tych słowach spokojnie zamknęła drzwi przed nosem nieproszonej gościni.