Słodko-gorzki los – Synu, dlaczego ta dziewczyna ci nie pasuje? Porządna, skromna, dba o siebie, uczy się dobrze, kocha cię – Elżbieta Ignacowa patrzyła na syna z wyrzutem. – Mamo, poradzę sobie… – uciął rozmowę Denis. Elżbieta opuściła pokój, ciężko wzdychając: „Poradzi… Ile już tych kobiet miał… Czterdziestka na karku, żadna nie pasuje…” – rozmyślała. – Synku, obiad gotowy – zawołała z kuchni. Denis szybko usiadł do mamy barszczu. – Dziękuję, mamusiu, jak zawsze pyszne. – Lepiej byś żonie tak mówił, a nie mnie – nie mogła się uspokoić Elżbieta Ignacowa. – Mamo… – Denis wypił kompot i zbierał się. – Zaczekaj, synku. Przypomniało mi się, jak poszłam kiedyś do wróżki i ta od razu powiedziała: Twój syn będzie miał gorzkie szczęście. – Oj, mamo, nie wierz – uśmiechał się Denis. Przez życie Denisa przewijały się różne kobiety: Inna, mądra i czytana, ale bezbarwna; Polina z ośmioletnim synem, z którą się nie dogadał; i ideał Weronika, z którą już chciał się ożenić, ale zastał ją w łóżku z dawnym kolegą. Postanowił zostać sam: „Najtrwalsza rodzina to jednoosobowa.” Elżbieta wzdychała: „Nie znajdziesz swojej przeznaczonej, synku…” Los jednak zaskoczył w podróży służbowej, gdy miejsce w pociągu ustąpił Larissie. Serce zadrżało – „Może to ta jedyna…”. Po wielu spotkaniach Denis nie mógł już żyć bez Larissy, choć była starsza o siedem lat, wdowa z trójką dzieci, w dodatku mieszkająca w akademiku. – Będziemy razem na zawsze – zapewnił ją Denis. – Usłyszała to i zawstydzona zgodziła się. Elżbieta, poznawszy decyzję syna, tylko wzdychała: „Na to się wybrałeś… Najzwyklejsza ze zwykłych…” Po dziewięciu miesiącach urodziło się im dziecko – dziewczynka, dziecko słońca. Wychowanie jest trudne, ale córka jest oczkiem w głowie całej rodziny. Denis uwielbia Larissę. Słodko-gorzki los – ale to szczęście…

GORZKIE SZCZĘŚCIE

A co ci tak właściwie w tej dziewczynie nie odpowiada? Przecież to porządna dziewczyna. Skromna, schludna, uczy się. Kocha cię, powiedziała z wyrzutem Elżbieta Igorewna, patrząc na syna.

Mamo, sam się tym zajmę Jakub stanowczo zakończył bezowocną rozmowę.

Elżbieta Igorewna wyszła z pokoju, z ciężkim westchnieniem rozmyślając: Sam się zajmie Ilu już tych kobiet miał Zaraz czterdziestka, żadna mu nie pasuje… Wszystko nie tak, nie to

Synku, chodź na obiad zawołała Elżbieta Igorewna z kuchni.

Jakub natychmiast się odezwał. Z apetytem zaczął pałaszować maminy barszcz.

Dziękuję, mamuś. Jak zwykle, przepyszne.

Lepiej byś to mówił swojej żonie, a nie mnie Elżbieta Igorewna nie mogła się uspokoić.

Mamo Jakub upił kompot i zamierzał już wyjść z kuchni.

Zaczekaj, synku. Wiesz przypomniałam sobie. Kiedyś byłam u wróżki. I ona, jak tylko mnie zobaczyła, powiedziała: Twój syn będzie miał gorzkie szczęście.

Oj, mamo, nie wierz w to uśmiechnął się Jakub.

Jakub miał w różnych etapach życia różne sympatie. Jedne poważniejsze, inne mniej.

Halina była mądra, oczytana, wyjątkowo dojrzała jak na swój wiek. Potrafiła doradzać starszemu o dziewięć lat Jakubowi. Na początku Jakubowi się to podobało, później zaczął traktować Halinę jak starszą koleżankę, nic więcej. Sytuacja się wypaliła, rozeszli się.

Paulina miała ośmioletniego synka. Jakub nie potrafił się z nim porozumieć, chociaż wydawało się, że Paulinę kocha. Była piękna, ale z trudnym charakterem. Gdy się kłócili, kupował jej prezenty, by załagodzić winy swoje lub jej. Kłótnie o głupstwa… Ciągle mu czegoś brakowało, chyba spokoju, stabilizacji.

Weronika była ideałem. Takich kobiet ze świecą szukać Jakub już prawie się jej oświadczył. Weronika wydawała się właściwą, czystą, rozsądną. Rozmowy z nią były jakby w białych rękawiczkach. Jakub nawet zamieszkał w jej mieszkaniu i planował dzieci. Minimum dwoje.

Ale Pewnego razu wrócił z delegacji, a Weronika w łóżku z byłym kolegą z klasy. Najzwyklejszy scenariusz

Jakub wrócił do mamy, uznając, że wystarczy mu tej romantyki.

Będę samotnikiem. Też dobra opcja. Najmocniejsza rodzina to ta jednoosobowa żartował ironicznie do mamy.

Elżbieta Igorewna wzruszała ramionami i wzdychała:

Czyżby już nigdy nie znalazł swojej drugiej połówki, syneczku…

A los jednak się znalazł. Niespodziewanie.

Jakub pojechał w kolejną delegację. Wszedł do swojego przedziału w pociągu, rozłożył się na dolnej koi. W przedziale pojawiła się kobieta:

Przepraszam, młody człowieku. Może zamienimy się miejscami? Zajęłabym pana dolną koję, proszę.

Jasne, nie ma sprawy odpowiedział Jakub. Zaciekawiony przyjrzał się kobiecie. Nic szczególnego, ale serce mocniej zabiło. Może to ta…?

Wdrapał się na górne łóżko, przysnął

Jak dobrze, że się pan obudził. Proszę usiąść do stolika, poczęstować się zagadnęła nieznajoma.

Jakub zszedł, zaczęli rozmawiać.

Lucyna przedstawiła się kobieta.

Jakub. Bardzo mi miło, Lucyno.

Gadali przez cały wieczór. Jakub czuł się przy Lucynie swobodnie i spokojnie. Nie musiał jej imponować, czuł, jakby znał ją całe życie.

Wymienili się numerami telefonów ot, na wszelki wypadek.

Minęło parę tygodni i Jakub poczuł potrzebę usłyszenia głosu Lucyny. No i zaczęło się

Spotkania, pocałunki, obietnice

Jakub nie rozumiał, jak mógł wcześniej żyć bez tej kobiety. Czterdzieści lat! Z poprzednimi łatwo się rozstawał, ale teraz nie umiał postawić żadnych granic

Chciał całkowicie zanurzyć się w życiu Lucyny.

Ona otoczyła Jakuba czystą miłością, troską, zrozumieniem.

Po trzech miesiącach Jakub poprosił Lucynę o rękę jak na dłoni.

Jakubie, jestem od ciebie starsza o siedem lat. Mam trójkę dzieci. Mieszkamy w akademiku Lucyna nie chciała ukrywać niczego, powiedziała wszystko szczerze.

I jesteś wdową. Lucynko, wiem o tym wszystkim. Widziałem twoje dzieci. Zamieszkacie u mnie. Postanowione.

Kocham każdą cząstkę ciebie. Jesteś moją przypadkową i ostatnią miłością Jakub pocałował Lucynę w usta.

Dobrze, Jakubie, spróbujmy zawstydziła się Lucyna.

Nie, Lucynko, nie spróbujemy. My będziemy ze sobą na zawsze Jakub ujął ją za rękę. Słyszysz? Na zawsze.

Elżbieta Igorewna, gdy usłyszała plany syna, tylko jęknęła:

Wybrzydzał, aż wybrzydził Najzwyklejsza z najzwyklejszych

Po dziewięciu miesiącach u pary pojawiło się słoneczne dziecko. Córka.

Jakub cieszy się i martwi o Lucynę. Żeby się nie załamała.

Słoneczne dziecko to ogromne wyzwanie.

Teraz córka Jakuba i Lucyny ma osiem lat. Cała rodzina ją uwielbia.

Jakub wielbi Lucynę.

Gorzkie, ale szczęścieA czasem, gdy Jakub patrzy, jak Lucyna siada na podłodze, by wspólnie z dziećmi budować zamki z klocków, rozmawia z synami o życiu, przytula ich córkę, robiąc żartobliwą minę, czuje ogromną wdzięczność. Doświadczył wreszcie, że największe szczęście przychodzi nie wtedy, gdy wszystko układa się bez zgrzytów, lecz gdy jest komu podać dłoń w trudniejszych chwilach.

Po latach Elżbieta Igorewna, obserwując swoją pełną życia rodzinę przy jednym stole, myśli z uśmiechem: Gorzkie szczęście?… Z takim słodyczem w sercu, że aż trudno w to uwierzyć.

Cały dom rozbrzmiewa śmiechem, wrzawą dzieci i czułymi słowami Jakub wie już, że to nie wróżby, lecz odwaga otworzyły drzwi do jego szczęścia. Czasem gorzkiego, czasem trudnego zawsze prawdziwego.

Los, jakby zaskoczony swoją własną pomyłką, tylko mruga do niego okiem, znikając za rogiem codzienności.