Żadnej Magii: Polskie Święta, Katastrofa za Katastrofą, Kot Bazyliszek i Babci Porady, czyli Sylwester Leny Bez Magicznych Rozwiązań

Żadnej magii

Nowy Rok zbliżał się niepowstrzymanie, jak rozpędzony pociąg.

Aż mnie zatykało od tej szybkości. Czułam się, jakbym stała na peronie bez biletu doskonale wiedząc, że nic z tego nie będzie, szczęścia brak, a i świątecznego nastroju jakoś nie widać. Po co w ogóle zapraszałam gości? Kto chciałby spędzać Sylwestra z życiową przegraną?

***

31 grudnia zaczął się od małej katastrofy: nasza pralka, wierna od dziesięciu lat, postanowiła przejść na emeryturę, urządzając w łazience prawdziwy potop.

Namierzenie hydraulika w sylwestrową sobotę to dopiero wyzwanie! Po godzinach stresu i tony nerwów, w końcu się udało. Odetchnęłam, mając nadzieję, że już wystarczy pecha na jeden dzień.

Ale nie

W południe mój rudy kot Felek, samozwańczy smakosz, zjadł całą kiełbasę przeznaczoną do sałatki jarzynowej, zostawiając mi tylko smętny groszek i kiszone ogórki.

A to mu nie wystarczyło. Postanowił też schwytać sikorkę, która na chwilę przysiadła na uchylonym oknie

Ogromny fikus runął z parapetu, zahaczając o choinkę i przy okazji gasząc na zawsze starą lampki, które kochałam od dziecka.

Odłamki donicy, rozbite bombki, które miałam jeszcze z dzieciństwa, wszystko wymieszane z ziemią Ledwie powstrzymałam łzy, sprzątając ten chaos.

Potem rozbiłam karafkę, przypaliłam kurczaka, a na końcu kiedy goście już byli w drodze odkryłam z przerażeniem, że zapomniałam kupić tort! Wpadłam w panikę i zadzwoniłam do siostry.

Kasia, ratunku! Nie mam tortu!

Spokojnie! usłyszałam wesoły głos. Już jestem pod blokiem. Zejdź, wszystko ogarniemy.

Naprawdę jesteś pod blokiem?

No mówię przecież!

Zbiegłam na dół i zobaczyłam scenę, jak z obrazu: obok samochodu Kasi stała moja najlepsza przyjaciółka, Zosia, z ogromną siatką i ciocia Grażyna z miską galarety.

A ta galareta po co aż cały gar? jęknęłam.

Na wszelki wypadek! odparła ważnie ciocia, która kochała udzielać rad, nawet jeśli nikt o nie nie prosił. Znam wasze gotowanie! A przed nami cała noc! Sałatka jarzynowa chociaż jest?

Bezradnie wzruszyłam ramionami

Podczas gdy dziewczyny pobiegły po tort, Zosia wieszała serpentyny, w które natychmiast wplątał się wszędobylski Felek, wyglądając jak przybysz z kosmosu.

Ratował kota mąż Kasi Tomek. Przyjechał prosto z pracy i pojawił się dokładnie w odpowiednim momencie.

Felek był posłuszny, dopóki nie zobaczył mnie. Wtedy rzucił się radośnie w moją stronę, zostawiając na przedramieniu Tomka tłusty ślad po pazurach.

Udzieliliśmy mu pomocy i odważny jak zawsze zaoferował swoją pomoc na kuchni.

W praktyce sprowadziło się to do filozoficznych rozważań, że „sałatka to stan duszy, nie tylko składniki”, co na szczęście nam z Kasią wystarczyło.

Lena, co to za pudełko? krzyknęła z pokoju Zosia. „Szczęśliwego Nowego Roku” napisane. O, a z boku dopisek: Otworzyć w nocy. Babcia Wanda.

Pobiegłam zobaczyć:

O rany, zapomniałam! Kasiu! Babcia przed wyjazdem mówiła, żebyśmy je otworzyły na Nowy Rok, koło drugiej. Obiecała niespodziankę.

Ciekawe, co tam jest? Kasia oglądała pudełko z zaciekawieniem. Zajrzymy teraz?

Pokręciłam przecząco głową:

Nie wolno. Obiecałam babci, a ona na pewno sprawdzi. Jak coś tam ma jakiś zamek czy szyfr? Popsujemy całą magię. Poczekajmy, jak babcia kazała.

Wszystkich ogarnęła ciekawość. Nawet ciocia Grażyna przysiadła bliżej, zerkając na pudełko z niecierpliwością.

***

Potem słuchałyśmy przemówienia prezydenta, piłyśmy szampana, zajadałyśmy kocią sałatkę jarzynową, najadałyśmy się śmiechem i przekomarzaniem aż w końcu

Jest już druga? dopytałam To czas na niespodziankę od babci Wandy! z dumą podniosłam pudełko.

Oddałyśmy je Tomkowi, jedynemu facetowi w naszym gronie.

Tomek podłubał zamkiem i uniósł wieczko.

W środku, na warstwie waty, leżały nie pieniądze, nie stare zdjęcia, ale kilkadziesiąt zwiniętych w rulonik karteczek, przewiązanych kolorowymi wstążkami. Każda miała naklejkę z imieniem.

Co to jest? zdziwił się Tomek.

Rozwinęłam pierwszy losowo wyjęty rulonik z napisem Lena i przeczytałam głośno:

Lenka, moja kochana wnuczko. Coś dziś znów nie wyszło? Pralka się zepsuła? Kot zjadł sałatkę? Nic się nie stało! Zapamiętaj: każdy problem to tylko pretekst, by zamówić pizzę i obejrzeć ulubiony serial. Tort można kupić rano. Najważniejsze, by obok byli ci, którzy pomogą ci tę pizzę zjeść. Kocham Cię do księżyca i z powrotem. Twoja babcia Wanda.

Zapadła chwila ciszy i gwałtowny wybuch śmiechu.

Płakałam ze śmiechu, aż łzy płynęły mi po policzkach.

Skąd ona skąd wiedziała?!

To magia szepnęła ciocia Grażyna.

Ja! Ja chcę moją! zawołała Kasia wyciągając rękę.

Otworzyła zwiniętą karteczkę:

Kasieńko, kochana. Przestań się kłócić z Tomkiem z byle powodu. Lepiej go przytul. Fajny z niego chłopak, nawet jeśli się wymądrza. A jak znowu zacznie filozofować, po prostu go pocałuj. To najlepszy sposób na męską logikę. Całuję was mocno.

Tomek aż poczerwieniał i natychmiast pocałował Kasię, przy aplauzie całej ekipy.

Zosia, rozwijając swoją karteczkę, chichotała:

Zosieńka, piękna. Szukaj miłości nie w pubach, tylko w bibliotece albo w warzywniaku pod blokiem. Tam są normalni ludzie, tacy jak Ty. Tyle że nie noszą supermodnych spodni-rurek. I przestań farbować włosy na fioletowo! Najlepiej Ci w naturalnym kolorze!

Skąd ona wie o tych włosach? zapiszczała Zosia Przecież dopiero dwa dni temu zmieniłam kolor?

Na końcu przyszła kolej na ciocię Grażynę. Otworzyła karteczkę z powagą, jakby czytała szyfr wojskowy.

Grażynko, najdroższa. Wiem, że jesteś najmądrzejsza i zawsze wszystko wiesz. Ale pamiętaj czasem najlepiej po prostu zamilknąć i zjeść kawałek tortu. Przytulam Cię mocno!

Ciocia Grażyna zaczerwieniła się po uszy, mamrotała coś pod nosem i powędrowała po drugi kawałek tortu pierwszy raz od lat nikomu nic nie doradzając.

Śmiech i rozmowy trwały do białego rana.

Dzwoniłyśmy do babci Wandy przez wideo, a ona uśmiechnięta, z fotela w innym mieście mówiła: „Moje kochane! Cieszę się, że niespodzianka się udała! I żadnej magii! Po prostu dobrze was znam. I mocno kocham!”

Rano, sprzątając resztki po imprezie, zebrałam wszystkie karteczki do ślicznego słoika i postawiłam na widoku. To były nie tylko życzenia. To był przepis na szczęście od babci: nie bój się chaosu, śmiej się z niepowodzeń, doceniaj tych, którzy są blisko i jedz to, na co masz ochotę byle się nie przejadać. A przede wszystkim pamiętaj, że największym prezentem jest mieć kogoś, kto Cię zna i kocha. Zawsze.