Żadna z babć nie może odebrać dziecka z przedszkola. Muszę płacić fortunę za opiekę.

Hej, muszę Ci się wyżalić wczoraj znów nie udało się żadnej z babć odebrać naszego Jasia z przedszkola. Muszę płacić setki złotych za opiekę, a ja wściekła do granic możliwości! Dziś wpadłam w kłótnię z mamą, a nawet nie mam ochoty dzwonić do teściowej.

Mamy szczęście, że w rodzinie są dwie babcie moja i teściowa ale szczęście to już mocne słowo, bo tak naprawdę nie są babciami, a są sąsiadkami, które mieszkają dosłownie kilkaset metrów od przedszkola naszego synka, a jednocześnie uparcie odmawiają, żeby go odebrały. Ja mogłabym, ale mój dzień w biurze kończy się dopiero o 18, więc nie zdążę go odebrać na czas. Mąż też nie zawsze może, bo pracuje na zmiany w fabryce w Łodzi. Dlatego musimy zatrudnić opiekunkę, a to kolejny wydatek, który mocno obciąża domowy budżet. I to wszystko przy babciach w pobliżu!

Moja mama, Kasia, pracuje do 16:00 i codziennie, gdy wraca do domu, przechodzi obok przedszkola. Teraz jej życie prywatne jest najważniejsze rozwiodła się po latach z ojczymem i chce po prostu żyć dla siebie. Mówi, że po pracy musi się zrelaksować, położyć maseczkę, żeby wyglądać młodziej. W weekendy planuje wyjścia do kina, na wystawy, spotkania z przyjaciółmi. Dzieci bierze rzadko i tylko w soboty, bo twierdzi, że wnuk zakłóca jej codzienną medytację, biegając po mieszkaniu. Kasia lubi dawać mi rady wychowawcze, ale jednocześnie stanowczo odmawia jakiegokolwiek udziału w opiece.

Teściowa, Zofia, to inna historia. Nigdy nie pracowała poza domem, zawsze zajmowała się domem i czwórką dzieci, które mają mniej niż trzy lata różnicy. Najstarszy z nich to mój mąż. Wydaje się, że byłaby idealną osobą do pomocy, ale nie mówi, że już ma własne obowiązki: gotowanie, sprzątanie, pranie, wyżywienie całej rodziny i potem jeszcze sprzątanie po wszystkich. Nie ma czasu ani ochoty na wnuka, zwłaszcza że jej młodsi synowie 18letni Michał i 21letni Tomasz są już całkiem samodzielni.

Jeden raz Zofia wzięła mojego syna i była po prostu wściekła. Rzekła, że nie ma czasu, żeby cokolwiek robić, kiedy odbiera wnuka z przedszkola, bo jej mąż wrócił zmęczony i głodny z pracy. Potem powiedziała, że to ja powinnam się o niego troszczyć, bo nie została poproszona, i że nie mogą już liczyć na jej pomoc.

Koszty opieki nad Jasiem ogromnie obciążają nasz budżet, a ja mam dość hipokryzji babć, które co roku przy Świętach przytulają się do wnuka, opowiadają o miłości i wymieniają się prezentami, a w rzeczywistości nie pomagają. Dziś musiałam zadzwonić do mojej mamy i dosłownie błagać ją, żeby odebrała Jasia, bo nie stać nas na kolejną opłatę za babysittera.

Nie możemy liczyć na rodziców nie finansowo, nie praktycznie. Teściowa nie chce dawać pieniędzy, bo twierdzi, że cała wypłata idzie na jedzenie, bo mąż i synowie jedzą poza domem. Nie wyobrażam sobie, jak wyciągniemy się z tej sytuacji. Całe nasze wynagrodzenie znika na jedzenie, ubrania i koszty domowe, a jeszcze musimy płacić za opiekunkę. Co zrobić, żeby babcie w końcu nam pomogły?