Po żywym – Historia rodziny Nowaków, w której każdy żył osobno: ojciec miał kochanki, matka romansowała z żonatym kolegą z pracy, a dwóch synów zdanych było na siebie. Wszystko zmienia nieodwracalny wypadek: pożar w garażu i dramatyczna walka o życie dwunastoletniego syna. Modlitwa w kościele, uzdrowienie Denisa, nowe początki, przyjaźń w ośrodku rehabilitacyjnym, skromny ślub i narodziny dzieci. Jednak, gdy wydaje się, że rodzina wreszcie odnalazła szczęście, rodzice decydują się na rozstanie – w cieniu minionych tragedii, szukając osobistego spokoju i ukojenia dusz…

NA ŻYWO…

W tej rodzinie każdy żył we własnym świecie.
Tata Andrzej miał, oprócz żony, ukochaną kobietę, czasem nawet nie tę samą przez dłuższy czas. Mama Weronika, domyślając się zdrad męża, sama nie była wzorem wierności. Lubiła spędzać czas poza domem z żonatym kolegą z pracy. Dwaj synowie natomiast praktycznie wychowywali się sami.
Nikt z dorosłych nie poświęcał im zbytnio uwagi, dlatego zwykle kręcili się bez celu po podwórku czy okolicach. Weronika uważała, że szkoła powinna w całości odpowiadać za wychowanie dzieci.

Rodzina spotykała się przy kuchennym stole tylko w niedziele po to, by szybko i bez słowa zjeść obiad, po czym każdy rozchodził się do swoich spraw.
Tak pewnie rodzina żyłaby dalej, pogrążona w zepsuciu, winach, lecz pozornym spokoju, gdyby nie doszło do tragedii.

…Kiedy młodszy syn Paweł miał dwanaście lat, tata Andrzej zabrał go po raz pierwszy do garażu jako pomocnika. Podczas gdy Paweł interesował się narzędziami porozkładanymi na półkach, ojciec wyszedł tylko na chwilę do kolegów, którzy przy swoich autach majsterkowali kilka garaży dalej.

Nagle z garażu Andrzeja buchnął czarny dym, a zaraz potem pojawiły się języki ognia.
Nikt nie wiedział, co się dzieje. (Później okazało się, że Paweł przypadkiem przewrócił zapaloną lampę lutowniczą, która wpadła na kanister z benzyną.) Wszyscy zamarli z przerażenia. Ludzie stanęli jak wryci, nie wiedząc co robić. Pożar rósł. Na Andrzeja wylano wiadro wody, a on rzucił się do płonącego garażu.
Po kilku sekundach wyszedł z ognia niosąc Pawła w ramionach. Chłopiec był cały poparzony. Nienaruszona pozostała jedynie twarz, którą prawdopodobnie zasłonił dłońmi. Ubranie doszczętnie się spaliło.

Ktoś już zadzwonił po straż pożarną i karetkę. Pawła natychmiast przewieziono do szpitala. Żył!

Od razu trafił na stół operacyjny. Po godzinach niepokoju do rodziców wyszedł lekarz i sucho oznajmił:
Robimy wszystko, co możemy. Obecnie wasz syn jest w śpiączce. Szanse, że przeżyje, są minimalne. Medycyna oficjalna jest bezradna. Jeśli Paweł wykaże się ogromną wolą przetrwania, może zdarzy się cud. Musicie być silni.

Andrzej i Weronika, nie myśląc długo, pobiegli do pobliskiego kościoła. Rozpętała się potężna ulewa, ale zrozpaczeni rodzice nic nie widzieli poza własnym bólem. Musieli ratować syna!

Kompletnie przemoczeni po raz pierwszy weszli do świątyni. W środku panował spokój i niewiele osób modliło się tego dnia. Kiedy zobaczyli proboszcza, niepewnie podeszli bliżej.
Proszę księdza, nasz syn umiera! Pomóżcie nam! wykrztusiła w łzach Weronika.

Nazywam się ksiądz Karol. Tak to już jest, że do Boga biegnie się, gdy trwoga… I jak bardzo grzeszycie? przeszedł od razu do rzeczy.
Chyba nie aż tak. Nikogo przecież nie zabiliśmy Andrzej spuszczał wzrok pod surowym spojrzeniem księdza Karola.

A swoją miłość zamordowaliście? Leży martwa u waszych stóp! Między prawdziwie kochającymi się ludźmi nic się nie wciśnie a u was zmieści się cała belka!
Módlcie się, dzieci, do św. Mikołaja o zdrowie waszego syna. Błagajcie, z całych sił! Ale pamiętajcie, wszystko jest wolą boską. Nie narzekajcie na Boga. Czasami Pan Bóg tak upomina tych, którzy błądzą. W przeciwnym razie nie zrozumiecie, a zgubicie duszę nieświadomie. Naprawcie się! Miłość wszystko ocala.

Andrzej i Weronika stali mokrzy od deszczu i łez, słuchając w milczeniu prawdy o swoim życiu. Wyglądali jak dwa opuszczone kaczątka.

Ksiądz Karol wskazał im ikonę św. Mikołaja.
Przypadli na kolana i zaczęli żarliwie się modlić, płakać i przyrzekać

Wszystkie romanse zostały zakończone natychmiast. Zostały odepchnięte i wymazane z pamięci. Życie przemyślane od nowa, detal po detalu…

Następnego ranka zadzwonił lekarz z informacją: Paweł wybudził się ze śpiączki.
Już godzinę później Andrzej i Weronika siedzieli przy jego łóżku.

Paweł otworzył oczy i spróbował się uśmiechnąć na widok rodziców. Ten uśmiech jednak był pełen bólu i cierpienia.

Mamo, tato Proszę, nie rozstawajcie się wyszeptał cicho.

Synku, dlaczego mówisz takie rzeczy? Jesteśmy razem odparła Weronika, delikatnie muskając gorącą i słabą dłoń syna. Paweł skrzywił się i jęknął. Mama natychmiast cofnęła rękę.

Widziałem to, mamo. I jeszcze Moje dzieci będą nosić wasze imiona mówił dalej Paweł.

Andrzej i Weronika spojrzeli po sobie. Byli przekonani, że Paweł majaczy. Jakie dzieci? Ledwie może ruszyć palcem. Najważniejsze, by doszedł do siebie!

Od tamtego czasu jednak Paweł zaczął dochodzić do zdrowia. Wszystkie oszczędności i pieniądze z domu letniskowego poszły na leczenie.
Szkoda, że garaż i auto spłonęły wtedy doszczętnie mogliby je sprzedać i zdobyć jeszcze trochę złotych. Ale najważniejsze, że syn żył! Wszystkie babcie i dziadkowie pomagali jak tylko mogli, cała rodzina się zjednoczyła.

Nawet najdłuższy dzień się kiedyś kończy.

Minął rok.
Paweł był już w ośrodku rehabilitacyjnym.
Stawiał pierwsze kroki, zaczynał sam się obsługiwać.

W ośrodku zaprzyjaźnił się z rówieśniczką Zuzanną. Zuzanna, tak jak on, również była ofiarą pożaru. U niej spalone było tylko oblicze.
Po serii operacji dziewczyna bardzo wstydziła się blizn. Unikała luster, bała się ich.

Paweł od razu poczuł do Zuzanny ciepło. Była niezwykła, emanowała światłem, dojrzałością i delikatnością. Chciało się ją chronić.

Spędzali każdą wolną chwilę razem. Łączyła ich podobna historia: niewyobrażalny ból, rozpacz, codzienna garść gorzkich tabletek, przyzwyczajenie do igieł i białych fartuchów Rozumieli się bez słów.

Mijał czas

…Paweł i Zuzanna pobrali się kameralnie, bez rozgłosu.
Doczekali się cudownych dzieci: najpierw córki Jadwigi, a po trzech latach syna Macieja.

I dopiero kiedy rodzina odzyskała oddech po latach cierpienia, Andrzej i Weronika postanowili się rozstać. Trauma związana z wypadkiem Pawła tak ich wyczerpała, że nie mogli już żyć razem. Oboje pragnęli spokoju i poczucia ulgi.

Weronika wyjechała do siostry na wieś pod Krakowem. Zanim wyjechała, odwiedziła kościół chciała uzyskać błogosławieństwo księdza Karola. Przez ostatnie lata często tam wracała, dziękując mu za uratowanie syna, a ksiądz Karol poprawiał ją:

To Bogu dziękuj, Weroniko!

Nie pochwalał jej wyjazdu:
Ale jeśli już musisz jedź. Odpocznij. Samotność czasem leczy duszę. Ale pamiętaj: wróć! Mąż i żona to jedno.

Andrzej został sam w pustym mieszkaniu. Synowie z własnymi rodzinami żyli osobno.
Dawni małżonkowie nawet wnuki odwiedzali na zmianę, by się nie spotkać.

W jednym byli zgodni teraz każdemu wreszcie było wygodnie…