Pierwsza miłość zostaje w sercu na zawsze – Historia Prochora, warszawskiego pracownika, i nieoczekiwanego spotkania ze szkolną ukochaną, zielarką Marysią z rodzinnego miasteczka

Całkowite zapomnienie nie wyszło

Każdego dnia Przemek wracał z pracy do domu w Warszawie. Najpierw tramwaj, potem autobus, czasami jeszcze przesiadka na SKM-kę, aż w końcu stawał pod swoim blokiem. Droga pochłaniała ponad godzinę w jedną stronę. Samochód stał bezczynnie, bo w godzinach szczytu korki w stolicy były tak ogromne, że szybciej było komunikacją miejską.

Około dwóch lat temu jego życie rodzinne przewinęło się jak w kalejdoskopie rozszedł się z żoną spokojnie, bez awantur. Córka, wtedy siedemnastoletnia, została z matką. Przemek unikał zgrzytów zawsze był człowiekiem cichym. Od dawna widział, jak żona się zmienia. Często była nerwowa, wychodziła z domu bez wyraźnego powodu, wracała późno, tłumacząc się spotkaniami z koleżankami.

Kiedy zapytał ją kiedyś:

Gdzie ty się włóczysz po nocy, przecież normalne żony siedzą teraz w domu.

To nie twoja sprawa. Te twoje normalne żony to kury domowe. Ja jestem inna, bardziej rozgarnięta i towarzyska, w domu mi za ciasno. I nie jestem wioskową dziewuchą jak ty, nie zamienię się w taki typ.

To po co wychodziłaś za wioskowego chłopaka?

Cóż, wybrałam mniejsze zło odpowiedziała prędko, nie zagłębiając się dalej.

Potem złożyła pozew rozwodowy i wyrzuciła Przemka z mieszkania. Musiał wynająć coś samemu i przyzwyczaić się do nowego życia. Drugi raz żenić się nie zamierzał, ale czasami szukał towarzystwa.

Przemek, w tramwaju jak wszyscy, pogrążony w ekranie telefonu, przewijał wiadomości, czytał dowcipy, oglądał filmiki. Przesunął ekran dalej, ale nagle zatrzymał go charakterystyczny dreszcz wrócił do ogłoszenia, które przegapił.

Zielarka Ludowa Jadwiga, leczenie ziołami.

Z ekranu spoglądała na niego pierwsza miłość, nieodwzajemniona i dawno temu zgubiona. Pierwsza miłość uczucie, którego się nie zapomina. Doskonale pamiętał tę dziewczynę z klasy. Trochę dziwna, ale piękna.

O mało nie przejechał swojego przystanku, wybiegł z tramwaju, szybko przeszedł przez most i ruszył piechotą przez park do domu. Wszystko robił automatycznie kurtka zawisła za drzwiami, a on usiadł w korytarzu na podłodze. Światła nie włączał, gapił się w ekran. W końcu zapisał numer telefonu z ogłoszenia; telefon zaczął domagać się ładowania.

Podłączył telefon, próbował coś zjeść, ale nie miał apetytu. Dłubał w talerzu, po czym usiadł w pokoju na kanapie i ogarnęły go wspomnienia.

Jadwiga od pierwszej klasy wyróżniała się. Cicha, skromna dziewczyna z grubym warkoczem i mundurkiem szkolnym sięgającym za kolana, innym niż u pozostałych dziewczyn. Małe miasteczko pod Lublinem, wszyscy się znali, ale o Jadwidze nikt nic nie wiedział. Mieszkała za miastem, w bajkowym domu z drewnianymi okiennicami, z dziadkiem i babcią. Ich dom wyglądał jak z legend o polskich szlachciankach.

Gdy Przemek pierwszy raz ją zobaczył, zakochał się na zabój, po dziecięcemu, ale wydawało się to bardzo poważne. Jadwiga była niesamowicie inna. Na dworze miała na głowie chustkę, dźwigała ręcznie haftowany plecak, niepodobny do żadnego w sklepie.

Zamiast cześć, mówiła Niech zdrowie będzie z Wami. Jakby uciekła ze starej baśni. Nigdy nie biegała na przerwach, nie wrzeszczała, zawsze uprzejma.

Pewnego dnia Jadwiga nie przyszła do szkoły. Klasa zebrała się po lekcjach, by odwiedzić ją i zobaczyć, czy nie choruje. Przemek był z nimi. Wychodząc za miasto, za zakrętem zobaczyli bajkowy dom.

Patrzcie, tam się coś dzieje rzuciła energiczna Basia.

Podeszli bliżej, dostrzegli stypę. Zmarła babka Jadwigi, dziewczyna stała w chustce i płakała, obok pochmurny dziadek. Potem cała procesja ruszyła na cmentarz, dzieci też. Po pogrzebie zaproszono ich do domu na poczęstunek.

Przemek zapamiętał to, bo pierwszy raz był na pogrzebie. Jadwiga wróciła do szkoły po dwóch dniach. Czas płynął, dziewczyny w klasie zmieniały się w piękne kobiety, malowały się, chwaliły ubraniami, ale Jadwiga była zawsze wyprostowana, nie używała kosmetyków, naturalnie rumiana.

Chłopcy zaczęli okazywać dziewczynom zainteresowanie, Przemek zdecydował się na Jadwigę. Przez długi czas nie reagowała, aż w końcu, w IX klasie, Przemek powiedział:

Mogę cię odprowadzać do domu po szkole?

Jadwiga popatrzyła poważnie i odparła cicho, tak by nikt nie słyszał:

Jestem już przeznaczona, Przemku. Tak u nas się robi.

Przemek nie zrozumiał, skąd ten zwyczaj i kim oni są. Potem dowiedział się, że jej dziadek i babcia byli unitami, a rodzice zginęli dawno temu, więc wychowali ją starzy.

Jadwiga była zawsze najlepsza w nauce, nie nosiła biżuterii, nie plotkowała, zachowywała godność. Klasa czasem szeptała o niej, ale nie zwracała uwagi.

Z roku na rok piękniała, w X klasie była już prawdziwą damą szczupła, zadbana, gracja w ruchach. Chłopcy podziwiali ją po cichu, nikt nie dokuczał i nie wyśmiewał.

Po maturze klasa rozjechała się Przemek do Warszawy na studia. O Jadwidze wiedział tylko tyle, że wyszła za mąż. Do domu wracał rzadko, wakacje spędzał na robotach wakacyjnych.

Jadwiga wyszła za chłopaka, dla którego była przeznaczona, wyjechała z nim w okolice Chełma. Mieszkali w wiosce doili krowy, grabili siano, gospodarzyła. Urodziła syna. Więcej jej nikt z klasy nie widział.

Jadwiga leczy ludzi ziołami? Przemek siedział na kanapie, rozmyślał. Nawet piękniejsza niż kiedyś.

Długo nie mógł zasnąć, budzik dzwonił rano, poszedł do pracy, był rozkojarzony, Jadwiga cały czas była przy nim, jak cień.

Ta pierwsza miłość wywraca serce na drugą stronę. Nigdy nie zapomnę myślał.

Pierwsza miłość wciąż błądziła po głowie. Po kilku dniach, nie wytrzymał i napisał do niej.

Cześć, Jadwiga.

Dobrze zdrowie odpisała. Nic się nie zmieniła. Co cię trapi lub czego szukasz?

Jadwiga, tu Przemek, twój kolega z klasy pamiętasz, siedzieliśmy razem w ławce? Zobaczyłem cię w internecie, musiałem się odezwać.

Jasne, pamiętam Przemek, byłeś najlepszy wśród chłopaków z nauką.

Twój numer, mogę zadzwonić? zapytał niepewnie.

Możesz, odpiszę jak będę wolna.

Wieczorem Przemek zadzwonił. Porozmawiali, ustalili gdzie mieszkają, co u nich.

Jestem w Warszawie, pracuję tu. Powiedz lepiej o sobie jak twoja rodzina, duża? Mąż dobry? Gdzie mieszkasz?

Mieszkam w tym samym domu, z którego chodziłam do szkoły. Wróciłam, jak mój mąż zginął. W lesie spotkał… niedźwiedzia. Dziadek, babcia już nie żyją.

Przepraszam, nie wiedziałem

Spokojnie, Przemek, to było dawno już to przyjęłam. Życie jest takie, nie znamy siebie. Przemek, dzwonisz po prostu, czy jako pacjentka? Może coś doradzę

Po prostu, bez ziół. Tęsknię za naszym miasteczkiem, nie byłem tam od śmierci matki.

Rozmawiali chwilę, wymienili wspomnienia z klasy, rozłączyli się. Przemek wrócił do rutyny dom, praca. Po tygodniu nie wytrzymał, znów zadzwonił.

Cześć, Jadwiga.

Dobrze zdrowie, Przemek, stęskniłeś się czy zachorowałeś?

Tęsknię, Jadwiga. Mam pytanie czy mogę cię odwiedzić? spytał cicho, drżąc z emocji.

Przyjedź odparła niespodziewanie kiedy ci wygodnie.

Za tydzień mam urlop ucieszył się.

To świetnie, przyjedź, adres znasz czuł jak uśmiechała się po drugiej stronie.

Cały tydzień przygotowywał się kupował prezenty, rozmyślał, jaka Jadwiga jest teraz. Potem, bez wahania, ruszył z Warszawy na Lubelszczyznę. Droga daleka, sześć godzin za kółkiem, ale lubił jeździć w trasę.

Miasteczko pojawiło się znienacka. Przemek zdziwił się mnóstwo nowych domów, fabryki nie zbankrutowały. Jechał główną ulicą, supermarkety, kawiarnie. Przystanął pod sklepem.

Myślałem, że wszystko tu podupadło, a tu jak w Krakowie powiedział głośno rozglądając się.

To już miasto powiatowe! dumnie rzucił starszy pan przechodzący obok. Dawno tak się stało, pana nie było u nas długo?

Długo, oj, długo odparł Przemek.

U nas burmistrz dobry, dba o miasto, to i się rozwija.

Jadwiga czekała przed domem, Przemek zadzwonił jak zbliżał się do miasteczka. Zza rogu wyjechał samochód, a serce Jadwigi zaczęło walić. Nikt nie wiedział, że Jadwiga od szkolnych lat cicho kochała Przemka. Ten sekret nosiła w sobie i gdyby nie zadzwonił, odszedłby z nią na zawsze.

Spotkanie było radosne. Siedzieli długo w altanie pod jabłonią. Dom z bajki postarzał się, ale pozostał ciepły i gościnny.

Jadwiga, przyjechałem do ciebie w ważnej sprawie spojrzała poważnie i lekko przestraszona.

Słucham, co to za sprawa? zapytała z napięciem.

Kochałem cię całe życie, czy teraz też nie odwzajemnisz moich uczuć? powiedział odważnie.

Jadwiga zerwała się i rzuciła mu się na szyję.

Przemek, ja też cię kocham od dziecka.

Urlop Przemek spędził u Jadwigi, a na odjezdnym obiecał:

Załatwię sprawy w pracy, przejdę na pracę zdalną i wrócę. Już nigdy stąd nie wyjadę, tu się urodziłem i tu chcę zostać śmiał się, ściskając ją mocno.