Nigdy Nie Zabrałam Niczyjego Szczęścia Historia Marty i Nastki — od szkolnej zazdrości przez rodzinne dramaty aż po spotkanie po latach u polskiego terapeuty uzależnień w Warszawie. Gdy życie zamienia role, jeden nieoczekiwany telefon otwiera drzwi do nowego początku, a stare rany próbują się zabliźnić.

W ŻYCIU NIE WZIĘŁAM CUDZEGO

Jeszcze w liceum gardziłam Kingą, ale jednocześnie jej zazdrościłam. Gardziłam bo jej rodzice byli już wtedy na dnie, nałogowo pijący, żyli dzięki okazjonalnym pracom, ledwo wiążąc koniec z końcem. Kinga wiecznie chodziła głodna, w znoszonych ubraniach, zawsze przygaszona. Ojciec bił ją z byle powodu: czy to za to, że za mało wypił, czy za to, że za dużo. Mama nigdy jej nie broniła, też bała się mężowskiej ręki. Tylko babcia była w życiu Kingi prawdziwym światełkiem. Raz w miesiącu dawała ukochanej wnuczce pensję za dobre sprawowanie choć Kinga wiedziała, że nawet jak przeskrobie, babcia przymknie na to oko i wypłaci pięć złotych. To był dla Kingi najwspanialszy dzień! Pędziła do sklepiku, kupowała lody (dla siebie i babci), chałwę i trochę landrynek.

Za każdym razem obiecywała sobie, że tym razem słodkie przyjemności rozłoży na cały miesiąc. No i za każdym razem, po dwóch dniach wszystko znikało w mig. Wtedy babcia sięgała do zamrażarki po swoje lody i mówiła:
Weź, kochanie, zjedz, mnie gardło jakoś boli.
Dziwne myślała Kinga. Babcię gardło boli akurat, gdy kończą się słodycze
I w skrytości ducha Kinga zawsze czekała na lodową porcję babci.

Moja rodzina była dokładnym przeciwieństwem domostwa Kingi. Wszystkiego pod dostatkiem. Rodzice dobrze zarabiali, troszczyli się o mnie do przesady. Zawsze byłam ubrana zgodnie z najnowszą modą, a koleżanki czasem pożyczały ode mnie ciuchy. Niczego mi nie brakowało syta, zadbana, szczęśliwa. Ale pod skórą czułam zazdrość wobec Kingi za to, jak była piękna i pogodna, jak miała w sobie naturalny urok i cudowną łatwość dogadywania się z ludźmi. Mi brakowało tej ciepłej energii może przez wygodę mojego życia. Z Kingą nie rozmawiałam, uważałam się za kogoś lepszego. Jeśli już ją mijałam, patrzyłam na nią tak, że aż się kuliła pod moim wzrokiem.

Raz nawet przy wszystkich ją wyzwałam:
Ty biedaczko!
Kinga w płaczu pobiegła do domu i opowiedziała wszystko babci. Babcia posadziła ją obok siebie, pogłaskała po włosach:
Nie płacz, Kingusiu. Jutro powiedz tej, co cię wyzywa: Masz rację jestem u Boga. I Kinga od razu poczuła się lepiej.

Wyglądem, urodą też nie odstawałam. Ale zawsze odczuwało się ode mnie dystans i chłód. A w naszej klasie wszystkich dziewcząt ulubieńcem był Michał wieczny wesołek, klasowy żartowniś, niegrzeczny, ale pogodny. Nauczyciele wpisywali mu do dziennika same jedynki, czasem wyrzucali z klasy za zachowanie, ale i tak mieli do niego sentyment.

W starszych klasach Michał zaczął odprowadzać mnie ze szkoły. Rano czekał przy wejściu, żeby razem wejść do klasy i usłyszeć od innych:
O, narzeczeni!
Nawet nauczyciele wiedzieli o zalążku uczuć między nami. Potem zabrzmiał ostatni dzwonek. Był bal, a po nim cała klasa rozjechała się w różne strony.

Ja i Michał pobraliśmy się. Imprezę weselną zrobiliśmy na szybko, bo nie dało się ukryć śladów naszej miłości i najbardziej warstwowa suknia ślubna nie potrafiła zamaskować mojego brzucha. Pięć miesięcy później urodziłam córkę, Zosię.

Kinga, po maturze, poszła prosto do pracy. Babcia zmarła, a rodzice liczyli na jej wsparcie finansowe. O swój los starali się różni chłopcy, ale żaden jej nie ruszył tak do głębi serca, jak by tego chciała. Poza tym zawsze nieco wstydziła się swoich rodziców, wiecznie pijanych.

Minęło dziesięć lat.

Pod gabinetem poradni leczenia uzależnień stały dwie pary: Kinga z mamą i Michał ze mną. Od razu poznałam Kingę dojrzała, jeszcze piękniejsza, jej spojrzenie było jasne. Za to na Michała patrzeć się nie dało bez żalu wychudzony, z trzęsącymi się rękami, zmęczonymi oczami. Miał ledwie 28 lat, a wyglądał, jakby życie przejechało po nim walcem.

Michał spojrzał na Kingę z pewnym zakłopotaniem.
Cześć, koleżanko.
Cześć, Michał. Widzę, że coś się stało. Od kiedy to trwa? szybko zorientowała się Kinga.
Od dawna, odpowiedział Michał, zawstydzony.
Kobieta, która pije, to tragedia. Wiem coś o tym. Moja mama piła, ojciec przez to w końcu się wykończył, westchnęła Kinga.

Po tej wizycie wymienili się z Michałem numerami telefonów tak, na wszelki wypadek, bo w podobnym nieszczęściu raźniej przetrwać. Michał zaczął do niej zaglądać, niby po radę bo przecież ona ma większe doświadczenie z walką z nałogiem w rodzinie. Kinga bez żalu dzieliła się wszelką wiedzą jak żyć z pijącymi, czego w żadnym wypadku nie robić, gdzie szukać pomocy. Więcej ludzi utopionych w kieliszku niż w morzu… powtarzała.

Okazało się, że Michał wychowuje Zosię sam. Ja od dawna mieszkałam z rodzicami, oddalona od rodziny. Michał chronił córkę przez nieprzewidywalną matką. Przeważyło to, że któregoś dnia wrócił z pracy, a ja leżałam pijana na podłodze, a trzyletnia Zosia stała na parapecie okna na piątym piętrze, gotowa spaść! W końcu i Michał najadał się mojego towarzystwa do syta. Kto nie przeżyje nie zrozumie. A ja wciąż twierdziłam, że nie mam problemu, że wszystko pod kontrolą. Chciałam biec na dno, najgłębiej jak się da.

Małżeństwo się rozpadło.

Pewnego dnia Michał zaprosił Kingę do restauracji. Przy kolacji wyznał, że od liceum był w niej zakochany, ale bał się, że mu odmówi. Później zaszłam w ciążę, życie się potoczyło. Spotkanie w poradni uznał za zrządzenie losu. Przy Kindze poczuł się szczęśliwy jak nigdy.

Poprosił Kingę o rękę a ona była gotowa. Michał też jej się zawsze podobał. Ale przecież nie będzie odbijać faceta sąsiadce z klasy Jednak teraz było inaczej Michał był wolny, kochał ją, żadnych przeszkód! W końcu ręce znalazły się, by przyjąć tę miłość.

Pobrali się cicho, skromnie. Kinga przeprowadziła się do Michała, a Zosia początkowo z dystansem patrzyła na nową ciocię w domu. Szybko jednak Kinga zdobyła jej serce dobrocią i ciepłem aż Zosia sama zaczęła na nią wołać mamo. Po latach pojawiła się młodsza siostra, Marysia.

Pewnego dnia w domu Kingi i Michała rozległ się dzwonek. Kinga otworzyła drzwi. Na progu stałam ja. Poznała mnie tylko po głosie czuć było ode mnie spirytusem, wyglądałam jak wrak człowieka.

Ty jędzo, zabrałaś mi męża i córkę! Nigdy ci tego nie wybaczę! wycedziłam przez zęby.

Ani jedna mina nie drgnęła na twarzy Kingi stała piękna, zadbana, pewna siebie.

W życiu niczyjego nie brałam. Sama zrezygnowałaś z tej rodziny, nie rozumiejąc, co tracisz. Nigdy źle o tobie nie powiedziałam. Szczerze mi cię żal

Kinga bez żalu zatrzasnęła drzwi przed moim nosem.