On Nie Napisał

Wczoraj rano Bogna włączyła telefon na maksymalną głośność na wszelki wypadek. Mimo że w głębi duszy wiedziała, że on nie napisze, to uczucie było jak przeczucie deszczu ciężkie, nieuchronne, jakby powietrze gęstniało przed burzą. Mimo to podniosła dźwięk. Nadzieja przypominała stary bliznę: boli, lecz nie puszcza. Bogna związała włosy w niechlujny kok, ale z taką subtelną starannością, by wyglądało naturalnie, a jednocześnie pięknie. Założyła ciemnozielony płaszcz ten sam, w którym kiedyś powiedział, że przypomina jej jesienny las. Od tamtej chwili rzadko go nosiła, ale dziś wyciągnęła go z szafy. Nałożyła czerwone szminki, aż pośle wprost na poranny spacer do apteki i piekarni.

W aptece przy ulicy Marszałkowskiej panował gwar. Ktoś kaszlał w kącie, ktoś kłócił się o cenę leków, a ktoś stał nieruchomo, przestępując z jednej nogi na drugą. W powietrzu unosił się zapach ziół i czegoś ostrego, medycznego. Bogna wzięła witaminy te, które radził jej Michał trzy lata temu, kiedy jeszcze razem pili poranną kawę w kawiarni przy Placu Zbawiciela. Trzymała opakowanie w dłoniach, przyglądając się drobnemu druku. Termin ważności do następnej jesieni. Jakby czas w tej kartonce odliczał swoje ostatnie miesiące.

W piekarni wypełnionej zapachem świeżego chleba i cynamonu stał młodzieniec z tatuażem na nadgarstku, a z podniszczonego głośnika leciała cicha muzyka. Bogna kupiła croissant z malinami ten sam, który kiedyś nazwał smakiem poranka, śmiejąc się i wycierając okruchy z podbródka. Wzięła dwa. Jeden na herbatę w domu, tak jak kiedyś, gdy wszystko było prostsze. Drugi po prostu tak, by miał się gdzieś ukrywać w kieszeni, mały kawałek przeszłości, który można schować.

Wracając do mieszkania przy ulicy Pięknej, stanęła nieruchomo. Wewnątrz panowała ciężka cisza, jak kurz osiadający na starych książkach. Powietrze wydawało się nieruchome, jakby bało się się poruszyć. Telefon leżał na parapecie ekranem w dół, jakby wstydził się jej spojrzenia. Żadnych wiadomości, żadnych połączeń. Świat zdawał się przechodzić obok, nie zauważając jej. Bogna sama stała się cieniem rozmywającym się w szarym świetle poranka.

Zaczęła gotować herbatę, powoli zdejmując płaszcz, jakby bała się przestraszyć ciszę. Ostrożnie postawiła buty przy drzwiach, poprawiła kołnierz wieszaka. Włączyła stare radio, z którego głos prowadzącego relacjonował korki, zapowiedź śnieżycy i wystawę w lokalnym muzeum. Dźwięk płynął jak pod wodą. Wzięła łyk herbaty zbyt gorącej, piekącej, ale połykała ją bez grymasu. Podeszła do okna i przycisnęła czoło do zimnego szkła.

Na zewnątrz sypał drobny, kolczasty śnieg, osiadający na parasolach, szalikach, asfalcie, a zaraz znikał. Młody ojciec w ciemnym płaszczu poprawiał czapkę swojemu synkowi, delikatnie, z troską, której dają lata. Starsi ludzie szli, opierając się o siebie, jakby ich ręce splotły się na dekady. Ktoś pędził po oblodzonym chodniku, ktoś śmiał się, patrząc w telefon, a ktoś stał zamrożony przed witryną z choinkowymi lampkami. Życie toczyło się hałaśliwie, żywe, obojętne. Przelatując obok niej niczym pociąg, który odjechał, gdy stała na peronie, nie odważając się wskoczyć.

On nie napisał.

Jednak Bogna wzięła miotłę i zamiatała podłogę, choć kurzu było prawie nie widać. Zadzwoniła do ciotki posłuchała opowieści o wsi, sąsiedzie, nowym przepisie na sernik. Podlała starego kaktusa, uważnie sprawdzając, czy nie żółkną mu kolce. Umówiła się na wizytę u lekarza drobny krok, który odkładała miesiącami. Przejrzała rachunki wszystko opłacone, po czym zaznaczyła krzyżykiem w notesie. Uprała pled, dodając odrobinę zapachu, by dom pachniał czymś ciepłym i żywym.

Wieczorem rozświetliła wszystkie pokoje. Nie ze strachu przed ciemnością, lecz po prostu dlatego, że dom wydawał się żywy okna świeciły się, odbijając się w mokrym asfalcie, szepcząc: tu ktoś jest. Tu jest życie.

Bogna spojrzała na swoje odbicie w szybie i pomyślała: On nie napisał. Ale ja jestem. To nie wymówka, nie wyzwanie, a cicha prawda. Jak świeca, którą zapalasz nie dla kogoś, a dla siebie, by pamiętać: wciąż tu jesteś.