Nie chciała, ale musiała: Jak samotna Vasylisa z podlaskiej wsi, zmuszona przez groźnych dłużników zmarłego narzeczonego, dopuściła się kradzieży, a nowy dzielnicowy Anton wplątał się w jej mroczną historię i odmienił jej los miłością

Nie chciała, ale to zrobiła

Palenia Zuzanna nigdy się nie nauczyła, ale uparcie wierzyła, że papieros koi jej nerwy. Stała na podwórku starego domu babci w małej wiosce i wpatrywała się w tętniącą życiem, choć cichą, lokalną ulicę. W jej głowie kotłowały się ponure, pełne niepokoju myśli. Ostatnio całe życie Zuzanny wypełniły poważne troski.

Mieszkała sama w odziedziczonym po babci domu. Rodzice według tradycji zostali we wsi oddalonej o siedem kilometrów. Chciała już być samodzielna, miała przecież dwadzieścia trzy lata. Pracowała na poczcie.

Nie skończyła papierosa zgasiła go i wyrzuciła.

To wcale nie dla mnie, to nie to samo, co Weronika, która jeden po drugim odpala. To właśnie ona mi doradziła, że uspokaja, ale chyba nie myślała Zuzanna.

W tym czasie obok jej domu przejeżdżał nowo przydzielony dzielnicowy, Antoni, przeniesiony z gminy po sąsiedzku. Koleżanki z poczty już o tym plotkowały. Zuzanna odprowadziła wzrokiem jego auto i weszła do domu. Zmierzchało, a przed nią była wyjątkowo ważna i niebezpieczna noc

Poprzedniego dnia na poczcie nie było tłumów, choć od czasu do czasu ktoś z mieszkańców zaglądał.

Jutro będzie tu tłok prognozowała pani Aniela dziś cisza, przed wypłatą emerytury.

Pani Aniela pracowała na poczcie całe życie, Od trzydziestu lat jestem tutaj, wszyscy mnie dobrze znają, nie wyobrażam sobie innej pracy.

Oj, ciociu Anielko śmiała się młodziutka Weronika moja mama mówi, że bez ciebie poczta nie ruszyłaby nawet! Na tobie wszystko tu stoi.

E tam, nie przesadzaj, na moje miejsce zawsze kogoś znajdą, nie ma ludzi niezastąpionych

Weszła Marzena, pulchna czterdziestodwulatka. Weszła ciężko, sapnęła:

Ale gorąco! Przyszłam, bo sąsiadka, babka Franciszka, prosiła, żebym wykupiła jej prenumeratę bez tego jej życia nie ma, bo dużo czyta. My wyjeżdżamy z samego rana na urlop, aż nad Bałtyk Więc babka prosiła, bo jej kończy się prenumerata, boi się zostać bez gazet. Szkoda jej, nie wychodzi z domu, czasu ma aż nadto.

Oj, Marzena, nie boisz się tak daleko, nad morze, jeszcze samolotem? spytała pani Aniela. Bałtyk trochę inna bajka niż ciepła Turcja, ale też się opalisz

Nic się nie boję. Pierwszego dnia wrzucę zdjęcia do Internetu, mam nowy strój kąpielowy, to obserwujcie!

Weronika tylko przewróciła oczami.

Ile to trzeba pieniędzy, żeby całą rodziną nad Bałtyk się wybrać

Marzena nie narzeka, jej mąż Maciek gospodarzy, rolnik jak się patrzy stwierdziła z przekonaniem pani Aniela.

Tylko Zuzanna milczała, siedziała pod ścianą, patrzyła w ekran komputera, słuchała, myślała

Wkrótce na pocztę wszedł Antoni, dzielnicowy radosny i uprzejmy:

Dzień dobry, czy już jest awizo na moje nazwisko? zwrócił się do Weroniki, ale zaraz spostrzegł Zuzannę i zamarł.

Nie wiedziałem, że tu pracują takie piękne dziewczyny Ale jakaś taka smutna

Pani Aniela zauważyła jego spojrzenie.

A, Zuzanna. Niedawno narzeczonego pochowała.

Antoni pokiwał głową. Weronika powiedziała, że na razie nie ma dla niego żadnej przesyłki.

Trzy tygodnie temu Zuzanna straciła narzeczonego, Dawida. Znaleziono go martwego w pobliskim miasteczku, na pustym podwórzu. Szeptali, że grywał w nielegalnym klubie hazardowym, ale ona nie miała o tym pojęcia. Policja nikogo nie znalazła, ale pewnego wieczora niespodziewanie przyjechało do Zuzanny dwóch młodych mężczyzn z miasta. Wcześniej widziała ich raz z Dawidem.

Twój narzeczony miał u nas dług, i to niemały.

Ale przecież on umarł wydukała przerażona Zuzanna.

Długi nie giną, rozumiesz? Ty oddasz kasę zarechotał jeden z nich, Łukasz, i podał sumę: piętnaście tysięcy złotych.

Skąd ja mam tyle pieniędzy?

To już twój problem. A zresztą, u was we wsi są bogatsi, pokombinuj.

Nie wiem, którzy to bogaci

Nie udawaj. Pracujesz na poczcie, wszystko wiedzieć powinnaś powiedział ostro Łukasz a pieniądze potrzebne. Za dwa tygodnie wrócimy, nie kombinuj z policją, bo nie żyjesz. Tu masz wytrychy. Każdy zamek otworzysz rzucił jej ostro przed wyjściem.

Kiedy zamknęli za sobą drzwi, Zuzanna już trzęsła się ze strachu, w głowie jej dudniło, w domu cicho, za oknem ciemność. Po dobie podjęła decyzję: nocą włamała się do domu Marzeny, bo wyjechali na urlop. Wiedziała, że nie mają psa na podwórku, tylko brama zamknięta, więc przeskoczyła przez płot.

Nie wiedziała, jak dokładnie się tam dostanie, ale tak jak mówił Łukasz wytrych zadziałał. Serce waliło jej jak oszalałe, szła wbrew prawu, jak ci bandyci, przez których została zmuszona do przestępstwa.

Sporo szukała pieniędzy w pokoju jasno od lampy ulicznej za płotem.

Co ja robię, Boże Chciałabym żyć, a Dawid wszystko popsuł. Leżysz teraz tam, a ja za ciebie idę na dno.

Czuła, że powinna zgłosić się na policję, lecz paraliżował ją strach przed brutalnym Łukaszem Znalazła tylko tysiąc pięćset złotych, do tego złoty pierścionek Marzeny i bransoletkę. Na stole leżał też laptop ten też schowała do torby.

Cicho wyszła z domu Marzeny, torbę zarzuciła na ramię. W oknach ciemno, tylko czasem szczekały psy. Nikogo nie było, nikt nie widział, ale ona była roztrzęsiona.

W domu wsunęła torbę do starej skrzyni po babci, w komórce na stare szmaty. Tej nocy nie zmrużyła oka, rano z bolącą głową szła do pracy. Koło południa wyskoczyła z poczty do baru mlecznego nieopodal.

Dzień dobry pojawił się przed nią Antoni. Zuzannę aż otrząsnęło, ale posłał jej uśmiech. Nie bój się, idę na obiad, bo mi po drodze.

Dzień dobry szepnęła nerwowo, myśląc: Wie już o wszystkim? Czekał na mnie?

Tak, właśnie na ciebie powiedział pół żartem, pół serio.

Spojrzała w jego jasne oczy i uspokoiła się żartował. Od tej pory jadała z nim obiady, a wieczorami odprowadzał ją pod dom aż został u niej na noc.

Wkrótce cała wieś już wiedziała:

Zwinęła sobie dzielnicowego! Zazdroszczę piekliła się Tamara. Antoni podobał się mojej Tosi, a ta zaraz go przejęła

Daj spokój, widać, że mu się podoba, zakochany po uszy!

Zuzanna i Antoni rzeczywiście zakochali się w sobie, byli szczęśliwi, choć niektórzy komentowali:

Ledwie pochowała narzeczonego, już ma następnego.

A co, ma sama cierpieć na wieki? bronili jej inni.

Zuzanna nie mogła sobie znaleźć miejsca. Nadchodził dzień, kiedy mieli znów przyjechać po pieniądze. Bała się, że zastałby ich Antoni. Bardzo pragnęła wyznać mu prawdę, czas uciekał nieubłaganie. Dwa dni przed wyrokiem odważyła się:

Antoni, muszę ci coś wyznać zaczęła, a on śmiał się serdecznie.

Już wiem, ja też cię kocham

Nie o to chodzi

Teraz słuchał jej poważnie, nie mógł uwierzyć, że drobna, urocza Zuzanna mogła zrobić coś takiego. Ale zaraz znajdował dla niej usprawiedliwienia przecież była zastraszona.

To poważna sprawa, Zuzia. Musisz za to odpowiedzieć. Gdzie schowałaś te rzeczy? Mogłaś mi od razu powiedzieć

Wyciągnęła torbę, oddała mu wszystko. Antoni długo ją pocieszał, zapewniał, że jej pomoże. Dwa dni później, nocą, ktoś głośno załomotał w drzwi. Zadrżała, uchyliła drzwi Łukasz z kolegą przyszli po dług.

Nie mam pieniędzy, ale coś wymyślę jęczała przerażona. Dajcie mi jeszcze czas!

Łukasz złapał ją za ramię i mocno ścisnął.

Czas jej się jeszcze chce! Dawaj kasę, albo z szarpnięciem rozerwał jej bluzkę. Ale nagle kolega Łukasza runął na podłogę, potem sam Łukasz upadł za nim. Obaj byli skuci w kajdanki Antoni już dzwonił po patrol.

Już po wszystkim powiedział cicho Antoni, dostaną, na co zasłużyli. Rano przyjdź na komisariat, trzeba wszystko wyjaśnić.

Śledczy rozpytali Zuzannę, wyznała całą prawdę. Marzena wróciła z rodziną z urlopu, wszystko im zwrócono według spisu. Antoni prosił, by nie rozgłaszać jej winy śledczy wyraził zgodę. Tak się złożyło, że nikt nie domyślił się, że Zuzanna to sprawczyni. Wieś uznała, że wszystko to robota Łukasza i jego kolegi w końcu to oni zabili Dawida. Na długo trafili do więzienia.

Antoni oświadczył się Zuzannie, była skromna, piękna polska wesele. Miłość Antoniego oczyściła ją z win i uleczyła wszystkie rany. Wychowują już córeczkę Olę.