On nienawidził swojej żony. Nienawidził… Przeżyli razem 15 lat. Każdy dzień zaczynał od irytacji na jej przyzwyczajenia – zwłaszcza jedno: gdy jeszcze w łóżku wyciągała ręce i szeptała: „Dzień dobry, słoneczko! Dzisiaj będzie piękny dzień”. Przestał podziwiać jej ciało, a jej obecność budziła w nim złość. Miał romans, ona wiedziała i godziła się z jego obojętnością. Od kiedy dowiedziała się o śmiertelnej chorobie, postanowiła nie dzielić się diagnozą, tylko żyć najpełniej jak potrafi. Szukała spokoju w małej wiejskiej bibliotece. Gdy on postanawia się rozwieść i szuka dokumentów, znajduje teczkę z jej wynikami badań i rozumie prawdę: została jej chwila życia. Nagle widzi, jak ulotne jest szczęście. Ostatnie tygodnie spędza przy niej, dbając o każdą wspólną chwilę. Po jej śmierci znajduje pod poduszką noworoczne życzenie: „Być szczęśliwą z Nim do końca moich dni”. On też zapisał swoje: „Być wolnym”. Każdy dostał to, czego pragnął…

On nienawidził swojej żony. Nienawidził…
Przeżyli razem piętnaście lat. Całe piętnaście lat spoglądał na jej twarz o poranku, lecz dopiero ostatni rok przynosił mu dziką irytację na jej zwyczaje. Szczególnie jedno: codziennie, jeszcze leżąc w łóżku, wyciągała w górę wychudłe ręce i szeptała zaspanym głosem: Dzień dobry, słoneczko! Dziś będzie piękny dzień. Niby niewinna fraza, lecz jej chude palce, lekko rozmazany makijaż i senny wyraz twarzy wzbudzały w nim niechęć.

Potem wstawała, przemykała koło okna i przez chwilę gapiła się w dal na brzeg Wisły, gdzie snuły się zamglone marzenia. Zsuwając nocną koszulę, szła do łazienki, nie spiesząc się wcale. Kiedyś, na początku małżeństwa, zachwycał się jej ciałem, jej wolnością, która graniczyła z bezwstydem. Nadal jej sylwetka była kształtna, lecz jej nagość budziła teraz w nim gniew. Raz nawet chciał ją popchnąć, by przyspieszyć ten niedorzeczny rytuał budzenia się, ale zebrał całą siłę w pięść i tylko warknął przez zęby:
Pośpiesz się, mam tego dość!

Ona nie spieszyła się żyć, bo wiedziała o jego romansie. Znała nawet tę dziewczynę Zofię, z którą jej mąż spotykał się już od trzech lat. Ale czas wyleczył rany dumy, zostawiając jedynie smutny cień zbędności. Wybaczała mu napady złości, obojętność, gonienie straconej młodości. Ale nie pozwalała, by przeszkadzał jej w powolnym, świadomym celebrowaniu chwili.

Tak postanowiła żyć, odkąd dowiedziała się, że choruje. Choroba pożerała ją od miesięcy i miała wkrótce triumfować. Pierwszym impulsem było opowiedzieć o tym wszystkim! Rozbić grozę prawdy na odłamy i rozdać bliskim. Lecz najokrutniejsze noce przeżyła samotnie, wsłuchując się w nadchodzącą śmierć. Na drugi dzień podjęła decyzję: milczeć. Jej życie przeciekało przez palce, ale w każdej godzinie przybywało jej mądrości patrzenia.

Znajdowała schronienie w małej bibliotece wiejskiej, na obrzeżach podwarszawskiej wsi, skąd dotarcie zajmowało jej półtorej godziny. Co dzień wślizgiwała się w wąski korytarz między półkami, z których jedna nosiła starą tabliczkę: Tajemnice życia i śmierci. Tam wielokrotnie trafiała na książki, które zdawały się zdradzać odpowiedzi na wszystkie pytania.

On natomiast odwiedzał mieszkanie kochanki, gdzie wszystko wydawało się jasne, miękkie i znajome. Spotykali się od trzech lat, a jego uczucie było niezrozumiałe, gwałtowne. Zazdrościł, upokarzał, sam się upokarzał, nie wyobrażał sobie życia bez młodego ciała Zofii.

Tego dnia, gdy tam poszedł, poczuł w sobie ostateczną decyzję: rozwód. Po co dręczyć wszystkich troje? Żony nie kochał więcej: nienawidził. Tu zaś miał zacząć nowe, szczęśliwe życie. Próbował odszukać w pamięci dawne uczucia do żony, lecz nie umiał. Wydawało mu się, że irytowała go od pierwszych chwil znajomości. Wyjął z portfela jej zdjęcie i dla symbolu rozdarł je na drobne kawałki.

Umówili się w restauracji, gdzie pół roku temu obchodzili piętnastą rocznicę ślubu. Ona pojawiła się pierwsza. On tuż przed spotkaniem pojechał do domu i długo szukał w szafie papierów do pozwu o rozwód. Zniecierpliwiony przewracał szuflady, rozsypywał ich zawartość na podłodze.

W jednej znalazł granatową zaklejoną teczkę. Nigdy dotąd jej nie widział. Przysiadł na podłodze i jednym ruchem zerwał taśmę. Spodziewał się znaleźć cokolwiek nawet szantażujące zdjęcia. Zamiast tego trafił na plik wyników badań, pieczątek szpitalnych, zaświadczeń. Wszystkie nosiły jej nazwisko i inicjały.

Domysł przeszył go jak iskra: Chora! Wpisał w internecie nazwę schorzenia i na ekranie pojawił się wyrok: od 6 do 18 miesięcy. Spojrzał na daty: od badań minęło już pół roku. Resztę pamiętał przez mgłę. W głowie dźwięczało: 618 miesięcy.

Czekała na niego czterdzieści minut. Telefon milczał. Zapłaciła rachunek i wyszła na zewnątrz. Był cudny jesienny dzień: słońce nie paliło, a tylko przyjemnie dotykało duszy. Jak piękne jest życie, jak dobrze być na tej ziemi, obok słońca i lasu.

Pierwszy raz, odkąd znała diagnozę, zalała ją żal wobec samej siebie. Starczyło jej sił, by dźwigać sekret przerażający sekret choroby skrywany przed mężem, rodzicami, przyjaciółkami. Starała się ulżyć im wszystkim, nawet kosztem własnego zrujnowanego istnienia. Zwłaszcza, że z tego i tak niedługo zostaną tylko wspomnienia.

Idąc przez ulicę widziała, jak w oczach innych ludzi skrzy się nadzieja, bo wszystko najlepsze jeszcze przed nimi i choć nadchodzi zima, to za nią nadejdzie znów wiosna! Jej już nie będzie dane poczuć tych wzruszeń. Ból powoli w niej narastał, aż w końcu wybuchł strumieniem łez bez końca…

On miotał się po pokoju. Po raz pierwszy dopadło go poczucie upływu czasu, niemal fizyczny ból przemijania. Wspominał żonę z czasów młodości gdy się poznali, mieli mnóstwo planów. Wtedy ją kochał. Zaczął wierzyć, że tych piętnastu lat właściwie nie było. Że szczęście, młodość, życie są dopiero przed nimi…

Ostatnie tygodnie spędził przy niej, dbał o jej każdy oddech i przeżywał niewyobrażalne szczęście. Bał się, że odejdzie, oddałby własne życie, byleby zatrzymać ją przy sobie. Gdyby ktoś mu wtedy przypomniał, że jeszcze miesiąc temu marzył o rozwodzie i nienawidził żony, odpowiedziałby: To nie byłem ja.

Widział, jak trudno przychodzi jej rozstanie z życiem, jak nocami płacze do poduszki, myśląc, że śpi. Rozumiał, że nie ma większej kary niż czekać na własną śmierć. Widział, jak walczy o każdy dzień, łapiąc się nawet urojonej nadziei.

Odeszła dwa miesiące później. Usłana kwiatami była cała droga od domu do cmentarza. Płakał jak dziecko, gdy opuszczano trumnę, postarzał się o tysiąc lat…

W domu pod jej poduszką znalazł maleńką kartkę, na której pod Nowy Rok napisała życzenie: Być szczęśliwą z Nim do końca moich dni. Mówią, że życzenia spisane w noc sylwestrową się spełniają. Może to prawda, bo w tym samym roku on napisał: Być wolnym.

Każde z nich otrzymało to, czego niby tak bardzo pragnęło…