Gorycz na dnie duszy: „Już dawno powinieneś trafić do domu dziecka! Wynoś się z naszej rodziny!” – krzyczałam łamiącym się głosem do kuzyna Dymka, którego kiedyś kochałam jak brata. Dziecięca fascynacja, rodzinne spotkania przy polskim stole, podziw dla jego rysunków… wszystko zmieniło się po śmierci jego mamy. Przygarnęliśmy go, choć jego własny ojciec umył ręce. Dymek, starszy o dwa lata, od pierwszego dnia zaczął wyliczać swoje żądania: kolejka elektryczna, magnetofon, jeansy, kurtka z Pewexu… Rodzice spełniali wszystko, a on odwdzięczał się kłamstwami, kradzieżą mojej skarbonki i podrywaniem mnie, a później moich koleżanek. Nikt nie chciał o tym słuchać, a kiedy podniosłam głos, odwrócił się ode mnie na zawsze. Rodzina już wcześniej znała jego drugie oblicze, ale nikt nie ostrzegł nas na czas. Dymek został w końcu mężem nieugiętej Kaśki, która latami znosiła jego zdrady, kłamstwa i opuszczenie, także wtedy, gdy zamieszkał z inną w Kazachstanie. Po latach Dymek wrócił, został wzorowym katolikiem, mają wnuki… Ale ja do dziś nie potrafię przełknąć goryczy tej historii, choćby z miodem.

GORYCZ NA DNIE DUSZY

Dom dziecka dawno już na ciebie czeka! Wynoś się z naszej rodziny! wrzeszczałam głosem, który ledwo mnie słuchał.

Adresatem mojego najwyższego oburzenia był mój kuzyn, Bartek.

Boże, jak ja go kiedyś kochałam! Jasne jak świeże zboże włosy, niebieskie oczy, zawsze szeroki uśmiech. Cały Bartek.

Często cała rodzina zjeżdżała się na imieniny czy Boże Narodzenie. Spośród wszystkich kuzynów, szczególnie ceniłam właśnie Bartka. Był jak mistrz w kręceniu bajer językiem plotł jak pajęczyną. I jeszcze rysował niesamowicie! W jeden wieczór potrafił naszkicować pięć czy sześć obrazków ołówkiem. Ja je potem zbierałam po kątach i ukrywałam w biurku. Strzegłam tego jak największego skarbu.

Bartek był ode mnie starszy o dwa lata.

Gdy miał czternaście lat, nagle zmarła mu mama. Po prostu się nie obudziła.

Stanęła sprawa: co zrobić z Bartkiem? Najpierw rodzina wpadła na pomysł, żeby trafił do swojego ojca. Tylko że znalezienie ojca okazało się zadaniem z kategorii mission impossible. Tata już dawno ułożył sobie życie z inną kobietą i żadnych rewolucji mu się nie chciało.

Reszta rodzinki podeszła do tematu w dobrze znanym stylu: no wiecie, mamy swoje sprawy, swoje dzieci…. Jak za dnia cała familia, a gdy słońce zajdzie, nie ma po niej śladu.

W skrócie: moi rodzice, mając już własne dwójkę dzieci, przygarnęli Bartka na zasadzie opieki. Mama Bartka była młodszą siostrą mojego taty, więc dla nich nie było innej opcji.

Początkowo byłam przeszczęśliwa, że Bartek teraz mieszka z nami. Ale…

Już pierwszego dnia coś mi nie pasowało w moim ulubionym kuzynie. Mama, chcąc chociaż trochę rozweselić sierotę, pyta Bartka:

Może chciałbyś coś dostać? Powiedz, nie krępuj się!

A Bartek bez namysłu:

Elektryczną kolejkę.

A było to coś, co kosztowało wtedy krocie. Nieźle mnie zdziwiła ta prośba. Myślę sobie: umarła ci mama, najważniejsza osoba na świecie, a ty tu o zabawce marzysz… Jak to możliwe?

Rodzice od razu spełnili marzenie Bartka. Potem poszło z górki: Kupcie mi magnetofon, dżinsy, firmową kurtkę…. To były lata osiemdziesiąte. Wszystko kosztowało fortunę, a znaleźć jak wygraną w totka. A rodzice, kosztem nas, spełniali każde życzenie sieroty. Ja i mój brat wiedzieliśmy, o co chodzi i nie narzekaliśmy.

Gdy Bartek miał 16 lat, zaczęły się dziewczyny. Kuzyn okazał się prawdziwym amantem. Co gorsza, Bartek zaczął podrywać… mnie. Ja, trenująca w klubie sportowym, umiałam mu dać wycisk zarówno słownie, jak i fizycznie. Bójki były na porządku dziennym, łzy lały się strumieniami.

Rodzice o niczym nie wiedzieli, nie chciałam im dokładać zmartwień. Bo przecież o takich sprawach dzieci zwykle nie mówią.

Po tym jak odprawiłam Bartka z kwitkiem, błyskawicznie przerzucił się na moje koleżanki. A one walczyły o jego względy jak lwice.

A żeby tego było mało Bartek kradł. Bez żadnych oporów. Pamiętam, jak miałam skarbonkę. Odkładałam z kieszonkowego, by kupić rodzicom prezent na rocznicę. Pewnego dnia patrzę skarbonka puściuteńka! Bartek jak ze skały: Nie brałem. Udowodnij!. Ani się nie zaczerwienił, ani nie speszył. Serce mi pękało na pół! Nie mogłam pojąć, że można kraść w swoim własnym domu. Bartek wywracał nasze rodzinne zasady do góry nogami, a ja dąsałam się jak mysz na zboże, a on nie rozumiał, czego się czepiam. Uważał, że jemu się wszystko należy. W końcu go znienawidziłam. I wtedy wydarłam się na cały głos:

Wynoś się z naszej rodziny!

Słowami zrobiłam z Bartka sito. Nagradkowałam takich rzeczy, że w pampersie by się nie zmieściły.

Mama mnie jakoś uspokoiła, ale od tego czasu Bartek przestał dla mnie istnieć. Omijałam go szerokim łukiem. Potem się okazało, że inni krewni dobrze wiedzieli, jaki Bartek jest numerek. Mieszkali z nim na jednym osiedlu, widzieli na własne oczy. My mieszkaliśmy daleko.

Nawet nauczyciele Bartka ostrzegali rodziców: Po co wam taki ciężar? Bartek i waszym dzieciom tylko zaszkodzi.

W nowej szkole Bartka pojawiła się Magda. Jej miłość do niego była jak odciski po zimowych butach nigdy nie schodziła. Pobrali się zaraz po maturze. Urodziła im się córka. Magda znosiła wybryki Bartka, jego wieczne kłamstwa i zdrady. Jak mówią: jak była stara panna, to trochę cierpiała, a jak za mąż wyszła, to dwa razy bardziej.

Całe życie Bartek korzystał z uczucia Magdy, która kleiła się do niego jak rzep.

Bartek trafił do wojska do samego Kazachstanu. Tam jakimś cudem dorobił się alternatywnej rodziny. Jak to się stało? Prawdopodobnie miał niewiele czasu wolnego, a potrafił go dobrze wykorzystać. Po służbie został w Kazachstanie, bo miał tam syna.

Magda się nie zastanawiała pojechała za Bartkiem i ściągnęła go do Polski niemal siłą i podstępem.

Moi rodzice nigdy nie usłyszeli od niego dziękuję. Choć przecież nie dla podziękowań go przyjęli.

Dziś Bartłomiej Eugeniusz ma sześćdziesiątkę na karku. Regularnie chodzi do kościoła. Z Magdą ma pięcioro wnuków.

Niby wszystko dobrze… ale gorycz po Bartku została gdzieś głęboko.

I z miodem takiego bym nie przełknęła.