Noworoczny cud w polskim wydaniu – Piotrek, wytłumacz mi proszę, jak mogłeś zapomnieć?! Przecież rano kilka razy ci o tym przypominałam, jeszcze SMS-a wysłałam! – Ania patrzyła z wyrzutem na męża. A ten stał w progu kuchni z winą na twarzy i tylko bezradnie wzruszał ramionami. – Nie wiem, Aniu… Wyleciało mi z głowy, serio, – próbował się usprawiedliwiać Piotrek. – A telefon? – Nie wyjąłem go z kieszeni, więc nie widziałem twojej wiadomości… Anię zaczęła ogarniać złość. – Nowy akumulator do auta kupić nie zapomniałeś, ale o prezencie dla córki pod choinkę to już z pamięci wyleciało, tak? – No… Wyleciało. Sklep z częściami był czynny tylko do 20:00, więc się spieszyłem i o wszystkim innym zapomniałem. Przepraszam. – Czasem sobie myślę, Piotrek, że ta twoja stara gruchotka jest ci bliższa niż nasza Marysia, – Ania usiadła ciężko na stołku i popatrzyła na zegar. Była 22:55. Późno, noc za oknem, i nic już nie da się naprawić. To jeszcze bardziej przygniatało. – Aniu, co ty mówisz! Kocham Marysię, przecież to wiesz. Po prostu… zapomniałem! Każdemu się może zdarzyć. – Mnie się nie zdarza! – Ania wysyczała prawie szeptem, by córka nie usłyszała ich rozmowy. Mąż chciał ją objąć, by załagodzić konflikt, ale odsunęła się i zaczęła nakładać sałatkę jarzynową do salaterki. „Pół dnia spędziłam na przygotowywaniu tej sałatki, żeby ucieszyć męża, a on… a on zapomniał o prezencie dla córeczki!” – Wiedziałam, że trzeba było zrobić wszystko samemu, – cicho wyrzucała Ania. – A nie, zaufałam ci, Piotrek. Sądziłam, że jesteś odpowiedzialny. – Aniu, wiem że zawaliłem, ale w gruncie rzeczy nic się nie stało, – odpowiedział mąż. – Brak prezentu pod choinką to nie koniec świata. Powiemy Marysi, że… – Co powiemy, kochany? Że tata ma demencję w wieku 35 lat? Albo że ważniejsze było kupić akumulator? – Powiemy, że w tym roku Święty Mikołaj miał wyjątkowo dużo pracy i nie dał rady przyjść. Jutro rano kupię prezent i wręczę jej osobiście, niby od Mikołaja. – Gdzie go kupisz? Jutro większość sklepów pozamykana. Chyba tylko spożywcze będą czynne. Ech, Piotrek… Niepokój Ani był uzasadniony. Gdy Marysia się urodziła, rozpoczęła się w ich rodzinie piękna tradycja: w noc sylwestrową tuż po północy cała rodzina schodziła pod choinkę i… …odkrywała prezenty. Marysia uwielbiała ten zwyczaj, jak wiele dzieci wierząc w Świętego Mikołaja, magię i… noworoczne cuda. Z ogromną radością otwierała wymarzone prezenty ozdobione wstążką. Dziś też już kilka razy sprawdzała, czy przypadkiem prezent nie leży już pod choinką i dzieliła się z mamą swoimi marzeniami o upominku od Mikołaja. – Ciekawe, co mi w tym roku przyniesie? – zastanawiała się na głos. – Najbardziej chciałabym rower jak u Wojtka z drugiej klatki. Ale jak będą rolki, to też fajnie. Ania się uśmiechała. Poprosiła Piotrka, żeby kupił dla córki rolki. Zawsze to ona wybierała prezent, ale dziś Piotrka pilnie wezwano do pracy, więc Ania postanowiła, że skoro wraca, może przy okazji kupi rolki. Piotrek wrócił po 20:00, a kiedy po dwóch godzinach Ania zaczęła szykować stół i zapytała go w tajemnicy o prezent, nagle sobie przypomniał… że nic nie kupił. – Aniu, nie psujmy sobie takiego dnia, – Piotrek znów spróbował ją objąć i ją uspokoić. – Naprawdę nie zrobiłem tego specjalnie. Chcesz, sam powiem Marysi i wszystko jej wyjaśnię? Zrozumie. Ania nie odpowiedziała. Kroiła warzywa na sałatkę, a po policzkach płynęły łzy. „Jak mogłeś zapomnieć o prezencie dla córki?” myślała. Aż do końca miała nadzieję, że Piotrek schował prezent i czeka na odpowiedni moment, by go położyć pod choinkę. Teraz sklepy już zamknięte, nic się nie da kupić… – Pomóc ci? – niepewnie spytał Piotrek, widząc jak Ania rozstawia talerzyki. – Dziękuję, już pomogłeś… Nie trzeba. W tym momencie do kuchni wpadła uradowana Marysia po kolejnej porcji bajek: – Mamo, tato! Do Nowego Roku zostało mniej niż dwie godziny! Już zaraz Święty Mikołaj przyniesie mi prezent! Ania spiorunowała męża wzrokiem. Szybko jednak odwróciła się do córki – nie chciała zepsuć jej święta. Ania wymyśliła plan awaryjny: położy pod choinkę kopertę z napisem „Na rolki dla Marysi”. To nie to samo, co wymarzony prezent, ale lepsze niż nic. Może się uda… ***** O jedenastej cała rodzina usiadła do stołu, gdy ktoś zapukał do drzwi. – Piotrek, zapraszałeś kogoś? – spytała zdziwiona Ania. – Bo ja na pewno nie. – Też nie. Może sąsiedzi? Idę sprawdzić, a wy rozlejcie sok, – odpowiedział Piotrek. Otworzył drzwi – w progu stał brodaty mężczyzna w czerwonej, podartej kurtce. Do Mikołaja niepodobny. Raczej bezdomny – było to czuć po wyglądzie i zapachu. – Czego pan chce? Pomylił pan mieszkanie czy po pieniądze pan przyszedł? Uprzedzam, nic nie dam – i tak na alkohol się rozejdzie. – Nie, nie! Nie zbieram na życie – uśmiechnął się nieznajomy. „Nie zbiera! Ciekawe…” – Piotrek ledwo powstrzymał śmiech. – Więc czego pan chce? – Znalazłem w klatce kota. Pomyślałem, może państwa zguba? Albo chcecie się zaopiekować? Na pewno córka pokochałaby takiego malucha. „Wiedziałem, chodzi po mieszkaniach, próbuje komuś wcisnąć kota, który jest tak samo bezdomny jak on” – uśmiechnął się Piotrek i pokręcił głową. – Nie, dziękuję. Kot nie nasz i nie chcemy. – Szkoda, trudno… Pójdę go wyrzucić na śmietnik – powiedział smutno mężczyzna. Już odwracał się, chowając kociaka pod kurtkę, kiedy Piotrek złapał go za ramię. – Hola, poczekaj… Jak to wyrzucić na śmietnik? Zostaw go w klatce, może ktoś przygarnie. – Wyrzucą go na ulicę. Na śmietniku są choć kartony, w których może się schować i jedzenie się znajdzie. Piotrek nigdy nie przepadał za zwierzętami, ale zrobiło mu się żal kociaka. Nie miał czasu na długie rozmyślania – w domu czekała żona z córką, mężczyzna odchodził… – Daj go tutaj! – Piotrek szybko zabrał kotka. – Nie rób mu tego. – Jak wolisz, – uśmiechnął się dobrotliwie bezdomny i odszedł. ***** Piotrek wrócił do mieszkania, a z kuchni wyglądały przejęte Ania i Marysia. – Tak długo cię nie było? Coś się stało? – Nie, wszystko w porządku – Piotrek ukrył kota za plecami, modląc się, by nie zamiauczał. Bo jak Ania zobaczy, kogo przyprowadził godzinę przed północą, to… raz-dwa wyrzuci na dwór – i nie tylko kota. Wiedział, że i tak się dowie, ale musiał przygotować dobry argument: czemu tuż przed Nowym Rokiem niespodziewanie przygarnął bez pytania bezdomnego kociaka. – Kto to był? – Ania patrzyła podejrzliwie. – Sasiad, Wojtek z piątego, radził się w sprawie akumulatora. – Ach tak… Fachowiec od akumulatorów się znalazł. No to myj ręce i siadaj, za moment północ. – Jasne, zaraz wracam. Gdy kobiety poszły na kuchnię, Piotr szybko pobiegł przez mieszkanie, szukając gdzie schować kota. Na balkon za zimno, do łazienki ryzykowne, pokój córki i sypialnia odpadają… Został salon… – Piotr! Idziesz wreszcie? – ponagliła Ania. – Już, już! Piotrek wsadził kota do szafy na najniższą półkę, uchylił drzwiczki i pobiegł na kuchnię. ***** – Szczęśliwego Nowego Roku! – słyszeli fajerwerki z ulicy. Piotrek złożył życzenia żonie i córce. W tym czasie Marysia odłożyła soczek i pobiegła do salonu. Ania zorientowała się, że nie zdążyła podłożyć koperty pod choinkę i spojrzała na męża z wyrzutem. – Sam teraz tłumacz córce! Marysia jednak się nie zasmuciła. Przeciwnie – po chwili rozlegał się pisk radości. – Mamo, tato! Chodźcie szybko! Zobaczcie, co Mikołaj mi przyniósł! Piotrek i Ania wbiegli do salonu i zamarli. Obok choinki stała Marysia, a pod nią leżał biały kociak. – Tak marzyłam o kociaku! I dostałam od Mikołaja! – szlochała ze szczęścia córka. – Nazwę go Śnieżek! Tuląc kociaka, była przeszczęśliwa. Ania wciągnęła męża na bok. – I co, to twoja sprawka? – Tylko nie złość się, Aniu… Zaraz wszystko wyjaśnię, – zaczął się tłumaczyć Piotrek. – Złościć? Popatrz na Marysię… Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że zrobiłeś jej taką niespodziankę. Przepraszam, że miałam żal… – Ania przytuliła męża. Piotrek stał zdezorientowany – nie mógł uwierzyć, że wszystko tak idealnie się ułożyło. To prawda: w tę jedyną sylwestrową noc cuda się zdarzają. Córka szczęśliwa, żona zadowolona. A wszystko dzięki białemu kotkowi i… Przypomniał sobie o bezdomnym. – Aniu, wiesz co… Muszę jeszcze coś zrobić… Piotrek wyszeptał jej coś do ucha. Ania spojrzała zaskoczona, po czym przytaknęła. ***** – No to co, Egon, – brodaty mężczyzna klepnął kumpla po plecach. – Wszystkie kociaki udało nam się ulokować. Chyba czas wracać do piwnicy, zanim zamkną na noc. – Tak, zdążyliśmy. Z tym tekstem o śmietniku to ci wyszło, – zaśmiał się drugi. – No… Spina była, że ktoś mnie pogoni ze schodów za takie słowa. – Ryzyko było, ale kto by się zlitował nad kociakiem, to na pewno nie pozwoli go komuś wyrzucić. – Otóż to… Siedzieli na ławce niedaleko bloku, pod którym udało się dziś rozdać cztery przypadkowo znalezione w piwnicy kociaki. Na ulicy panował ruch, nikt ich nie przeganiał jak zwykle. Niektórzy życzyli im zdrowia i szczęścia. Oni odwdzięczali się życzliwością. Nagle drzwi klatki się otworzyły, wypadł Piotrek. Rozejrzał się po podwórku, dostrzegł ich i pobiegł w ich kierunku. – Co się dzieje? Zmienił zdanie i chce kota oddać? – zdziwił się brodaty, poznając Piotrka. – To ten z kociakiem? – Szczęśliwego Nowego Roku, panowie! – Piotrek podbiegł, wręczając im duży pakunek. – Z żoną przygotowaliśmy wam świąteczny stół, by podziękować. – Wielkie dzięki, szczerze nie spodziewaliśmy się – podziękowali Egon i Mieczysław. – O, a to ode mnie – Piotrek wręczył butelkę szampana. – No, żeby było jak się świętować. – Mieciu, wreszcie i my uczcimy Nowy Rok. Są jeszcze cuda na tym świecie! – ucieszył się Egon. Piotrek już chciał odejść, ale nagle się zatrzymał. – Gdzie będziecie świętować, jeśli wolno spytać? – Tu niedaleko – w piwnicy, ciepło, sucho, da się przespać na kartonach. – Wiecie co? Chodźcie ze mną. Po pięciu minutach byli już w garażu Piotra. Otworzył bramę. – Rozgośćcie się. Jest tu kanapa, grzejnik, stół, naczynia. Myślę, że lepiej niż w piwnicy. Samochód przestawię pod blok. – Pomieścimy się jakoś… – Nie, wystawię na dwór, niech ma świeże powietrze. Tylko nie upijcie się zanadto, proszę. – Tak symbolicznie, w końcu święto, – zapewnił Mieczysław. – To świetnie. Jutro wpadnę, pogadamy, może uda się wam naprawdę pomóc – powiedział Piotrek. – To się nazywają niespodzianki… – mruknął Egon. – No właśnie… Taka była ta noc – prawdziwie polska, noworoczna i… pełna cudów.

Cud pod Nowy Rok

Piotrek, wytłumacz mi, jak mogłeś zapomnieć?! Przecież przypominałam ci o tym kilka razy rano i jeszcze wysłałam ci SMS-a! Jadzia patrzyła na męża z wyrzutem, stojąc w kuchni.

On zaś stał w progu, z miną skruszoną, wzruszając tylko ramionami.

Sam nie wiem, Jadzinko… Wyleciało mi z głowy, tyle tego na głowie teraz… próbował się tłumaczyć Piotr.

A telefon?

Nie wyciągałem z kieszeni, więc nie zobaczyłem twojej wiadomości

Jadzia czuła, jak narasta w niej złość.

Czyli nowego akumulatora do malucha nie zapomniałeś kupić, ale prezent dla naszej córeczki pod choinkę już tak?

No… zapomniałem Sklep z częściami zamykał się o dwudziestej, to się śpieszyłem Przepraszam.

Czasem mam wrażenie, Piotrek, że ta twoja stara Syrena, która psuje się co miesiąc, jest ci bliższa niż nasza Marysia westchnęła ciężko Jadzia, zerkając na zegarek.

Było już za pięć jedenasta. Późna pora, mrok za oknem sytuacji nie dało się już naprawić, co tylko pogłębiało Jadzi frustrację.

Jadzia, no co ty, jakie tam głupoty! Kocham Marysię, przecież wiesz o tym doskonale. Po prostu… zapomniałem każdemu się zdarza.

Mnie się nie zdarza, Piotr! warknęła, choć już starała się mówić ciszej, by córka nie usłyszała.

Piotrek chciał otulić żonę ramieniem, by załagodzić sytuację, ale ona odsunęła się i…

…zaczęła nakładać sałatkę jarzynową do misy.

Pół dnia na tę sałatkę poświęciłam, by mu sprawić radość, a on Prezentu dla córki zapomniał

Wiedziałam, że wszystko należy zrobić samej szeptała z goryczą Jadzia. Ale zaufałam, że jesteś odpowiedzialny, Piotrka…

Jadzia, wiem, że zawiniłem, ale jak się zastanowić, to nic aż tak strasznego się nie stało mówił Piotr. Ot, nie będzie prezentu pod choinką. Powiedzmy Marysi, że…

Że co? Że tatusiowi pamięć siada przed czterdziestką? Albo że kupienie akumulatora było ważniejsze?

Powiemy, że Święty Mikołaj miał w tym roku za dużo paczek do rozwiezienia. Jutro rano pójdę, kupię prezent i wręczę jej od Mikołaja.

Gdzie ty go kupisz? Jutro wszystko zamknięte, poza spożywczymi. Ach, Piotrek

Wyrzuty Jadzi były jak najbardziej uzasadnione.

Odkąd pojawiła się Marysia, w ich rodzinie panował piękny zwyczaj: zaraz po północy, w noworoczną noc, wszyscy razem zaglądali do choinki…

…i odnajdowali tam prezenty.

Najbardziej kochała ten moment Marysia, jak każda dziewczynka. Wierzyła całym sercem w Mikołaja, magię i… noworoczne cuda. Jej szczęście, gdy rozwiązywała wstążkę na wymarzonej paczuszce, było po prostu bezcenne.

Dziś też Marysia już parę razy zaglądała pod choinkę, przekonana, że prezent zaraz się tam znajdzie.

Ciekawe, co w tym roku przyniesie mi Mikołaj? zastanawiała się na głos. Rower jak Zbyszek z drugiego piętra, to byłoby coś! Ale i rolki byłyby super!

Jadzia patrzyła z czułością poprosiła Piotra, by kupił córce właśnie rolki.

Zazwyczaj Jadzia sama wybierała prezent, lecz dziś, gdy Piotra nagle wezwano do pracy, uznała, że lepiej mężowi to powierzyć mógłby po drodze zahaczyć o sklep.

Piotrek wrócił po dwudziestej, a gdy dwie godziny później Jadzia zagadnęła go przy nakrywaniu stołu o prezent, Piotr przypomniał sobie… że nic nie kupił.

Nie psujmy sobie już świątecznej atmosfery, Jadwigo prosił, zbliżając się, by ją objąć i pocieszyć. Naprawdę nie chciałem. Przez przypadek… Może sam jej wszystko wytłumaczę? Marysia zrozumie

Jadzia milczała. Układając talerze, czuła jak po policzkach ciekną jej łzy. Jak można zapomnieć o prezencie dla dziecka? I jeszcze łudziłam się, że gdzieś go przemycił i zaraz wyciągnie…

Teraz, gdy sklepy już zamknięte, nie było ratunku…

Pomóc ci w czymś? Piotrek zapytał niepewnie.

Dzięki, już wystarczy…

W tej chwili do kuchni wpadła roześmiana Marysia, po obejrzeniu wszystkich noworocznych bajek:

Mamusiu, tatusiu! Za dwie godziny będzie Nowy Rok! Święty Mikołaj niedługo przyniesie mi prezent!

Jadzia przeszyła męża spojrzeniem, potem jednak uśmiechnęła się, by nie psuć córce radosnego wieczoru.

W głowie miała już plan. Otóż postanowiła, że pod choinkę położy kopertę z pieniędzmi na kopercie napisze: Marysi na rolki.

To nie było to, o czym dziewczynka marzyła, ale lepsze to niż nic.

Może się uda…

***
Gdy zbliżała się dwudziesta trzecia, cała rodzina zebrała się przy stole, gdy nagle rozległo się pukanie do drzwi.

Piotr, zapraszałeś kogoś? zapytała zdziwiona Jadzia. Bo ja nikogo.

Skąd! Może sąsiedzi? Zaraz sprawdzę, a wy nalewajcie kompot odparł Piotr.

Otwiera drzwi, a tam brodaty mężczyzna w czerwonej, podniszczonej kurtce, raczej niepoświątecznej. Bardziej bezdomny niż święty Mikołaj zdradzał to i wygląd, i zapach.

O co chodzi? Adres pomylił pan, czy przyszedł po prośbie? Powiem wprost, nie dam nawet grosza od razu Piotrek postawił sprawę jasno. Pewnie i tak pójdzie na wódkę.

Ależ nie, ja nie po pieniądze uśmiechnął się nieznajomy.

Nie potrzebuje pieniędzy? Dobre sobie! Piotr prawie parsknął śmiechem.

Nie miał nic przeciwko bezdomnym, wręcz współczuł im, ale słowa nieznajomego wydały mu się nieprawdopodobne. Przecież widać, że nie ma grosza!

To czego pan chce? Piotrek wyszedł na klatkę i przymknął za sobą drzwi, by nie wpuścić zapachu do mieszkania.

Znalazłem w piwnicy kociaka nieznajomy wyciągnął spod kurtki mały biały puchaty kłębek. Może pani czy państwa? Przypadkiem się nie zgubił komuś?

Piotr uśmiechnął się z przekąsem.

Oj, widać, że wie, iż nie dostanie pieniędzy, to próbuje kota nam wcisnąć.

Pierwszy raz widzę tego kociaka. I w ogóle nie trzymamy zwierząt.

A nie zechcecie? Jeśli macie córeczkę, na pewno pokocha maluszka.

No wiedziałem, będzie próbował mi go wcisnąć… Piotrek pokręcił głową.

Nie, dziękujemy.

No trudno zmartwił się brodacz. Pójdę wyrzucić go na śmietnik.

Już miał odejść z kociakiem pod kurtką, gdy Piotrek chwycił go za ramię.

Ej, zaczekaj! Co znaczy wyrzucić? Po co malucha wyrzucać? Zostaw go w piwnicy.

I tak go stamtąd wygonia. A na śmietniku są kartony, można się schować. Nawet do jedzenia coś się znajdzie…

Piotr był zwykle obojętny wobec zwierząt, lecz teraz żal mu się zrobiło maleństwa. Wyobraził sobie, że kociak będzie tam, samotny, głodny i zmarznięty…

Gdyby miał czas na namysł może i by się wstrzymał. Ale czasu nie było: czekała rodzina, nieznajomy miał już odejść…

Dawaj go tu! Piotr odebrał mu kociaka. Nie wyrzucaj go na śmietnik.

Skoro tak pan chce nieznajomy życzliwie się uśmiechnął i oddalił.

***
Piotr wrócił do mieszkania, gdzie Jadzia i Marysia już niecierpliwie wyglądały go z kuchni.

Co tak długo? Coś się stało?

Wszystko w porządku odpowiedział, chowając kociaka za plecami i tylko się modląc, żeby nie zamiauczał.

Bo wiedział, że jak Jadzia się dowie, kogo przyniósł to nie tylko kota wystawi za drzwi! Musiał mieć trochę czasu, by żonę uprzedzić i wytłumaczyć, czemu godzinę przed Nowym Rokiem przygarnął kota z ulicy no i nie zapytał nikogo o zdanie.

Kto przyszedł? Jadzia patrzyła podejrzliwie. Znowu coś kombinuje?

Sąsiad Zbyszek, z piątego piętra. Radził się, jaki akumulator warto kupić do malucha.

A, no tak! Ty nasz ekspert od akumulatorów, Piotr. Dobra, myj ręce i siadaj, bo północ blisko.

Już, już, pięć minut.

Gdy dziewczyny wróciły do kuchni, Piotr gorączkowo szukał miejsca, gdzie schować kociaka. Na balkon za zimno, do łazienki niebezpiecznie. Pokój Marysi i sypialnia odpadają. Pozostał salon…

Piotr, idziesz wreszcie? niecierpliwiła się Jadzia.

Idę, kochanie!

Piotr włożył kociaka na dolną półkę w szafie, drzwi zostawił uchylone i pobiegł do kuchni.

***
Szczęśliwego Nowego Roku! rozbrzmiewały okrzyki na osiedlu.

Piotr składał życzenia żonie i Marysi. Zdrowia! Szczęścia!

Marysia postawiła szklankę z kompotem i wybiegła do salonu. Jadzia nagle przypomniała sobie o kopercie i z pretensją spojrzała na męża: Przez ciebie wszystko!.

Sam będziesz teraz ją pocieszał!

Marysia jednak wróciła do kuchni rozpromieniona i wręcz wykrzyczała z radości, zagłuszając nawet odgłosy zza okna.

Mamo! Tato! Chodźcie prędko! Patrzcie, co mi Mikołaj zostawił pod choinką!

Jadzia i Piotr pobiegli i zaniemówili. Przy choince stała Marysia, a pod drzewkiem leżał mały biały kociak.

Marzyłam o kociaku, a Mikołaj mi go przyniósł! niemal płakała ze szczęścia. Nazwę go Śnieżek!

Przytuliła kotka i tuliła go do serca, a Jadzia wzięła Piotra na bok.

Co to ma znaczyć? Skąd on się wziął? To twoja niespodzianka?

Tylko się nie denerwuj, zaraz wszystko ci opowiem zaczął się tłumaczyć Piotr.

Złościć się? Zobacz, jaka Marysia szczęśliwa. Mogłeś mi jednak powiedzieć wcześniej, bo niesłusznie się na ciebie dziś wściekałam uśmiechnęła się, obejmując męża.

A Piotr stał jeszcze oszołomiony, nie mogąc uwierzyć, że tak łatwo uszedł z opresji.

To prawda, co się mówi: w sylwestrową noc zdarzają się prawdziwe cuda. Córeczka szczęśliwa, żona łaskawa.

A wszystko dzięki białemu kociakowi i…

Nagle Piotr przypomniał sobie o bezdomnym.

Jadźka, wiesz co… szepnął jej coś do ucha, a ona tylko przytaknęła z życzliwym uśmiechem.

***
No, Stasiek, brodaty mężczyzna poklepał po plecach kolegę na ławce przed blokiem. Wszystkie kociaki się udało rozdać, jak Pan Bóg przykazał. Mogliśmy wracać do piwnicy, zanim zamkną…

Udało się wam, Tadku. Dobre to twoje wymyślone ze śmietnikiem uśmiechnął się drugi.

Myślisz? Trochę się bałem, że mnie po schodach pogonią za takie gadanie.

Było ryzyko, a jak kto nie obojętny na zwierzę, to weźmie i nie dopuści, by dzieciak na śmietnik trafił.

No jasne…

Tak siedzieli pod blokiem, gdzie dziś znaleźli domy dla czwórki kociąt przemyconych z tejże samej piwnicy.

Było sporo ludzi, ale nikt ich nie przepędzał, a niektórzy wręcz życzyli wszystkiego dobrego, co odwzajemniali uśmiechem.

Nagle z klatki wybiegł Piotr, rozglądał się gorączkowo, aż zauważył ich na ławce i pobiegł w ich stronę, machając ręką.

Czego on? Zmienili zdanie? zdziwił się Tadek, widząc Piotra.

To ten? Ciekawe…

Szczęśliwego Nowego Roku, panowie! zawołał Piotr, wręczając im duży pakunek. Z żoną przygotowaliśmy dla was noworoczny stół, w podzięce za wszystko.

Ależ panie, dziękujemy, nie spodziewaliśmy się odpowiedzieli Stasiek i Tadek.

A tu ode mnie osobiście Piotr podał butelkę szampana. Na zdrowie, w tę szczególną noc.

No, Tadek, teraz my świętujemy jak należy. Czy cuda możliwe? śmiał się Stasiek z zadowoleniem.

Piotr ruszył już z powrotem, lecz nagle zatrzymał się:

A gdzie będziecie świętować?

W piwnicy, ciepło, sucho, na kartonie się pośpi i szkoda gadać odparł Tadek.

To może… chodźcie ze mną.

Pięć minut później otworzył im bramę do garażu.

Rozgośćcie się. Jest rozkładana kanapa, grzejnik, stół, naczynia. Myślę, że tu wam lepiej niż w piwnicy. Samochód przestawię na podwórko.

My się tu zmieścimy i tak chcieli protestować.

Nie, lepiej niech stoi na zewnątrz. Zresztą, proszę nie przesadzać z trunkami!

To tylko symbolicznie, za nowy rok zapewnił Tadek.

No to dobrze, wierzę wam. Jutro przyjdę, pogadamy, może uda mi się pomóc wam się gdzieś zahaczyć.

Zaskoczenie, Stasiu.

A jak…

Taka była ta noc. Noworoczna. I pełna cudów.