Otrzymałem od żony spakowaną walizkę z rzeczami

10 sierpnia 2025r.

Dziś po raz pierwszy otworzyłam walizkę, którą mój mąż zostawił w kącie. Nie mogłam uwierzyć, że w środku znajdowały się setki drobnych rzeczy, które kiedyś zebrała nasza znajoma, Jadwiga.

Nie mów bzdur! krzyknęła do siebie, gdy zobaczyłam, że w domu pojawiły się nowe kamery. Nie tylko pomyślała o nich zamontowała je wszędzie. Dlaczego nie powiedziała o tym Witekowi? Chciała zrobić niespodziankę, a niespodzianka rzeczywiście była.

Jakże dobrze, że wyszła za Witeka, a nie za tego niezdarnego Szymona Kowalewskiego! pomyślałam, wygłodzona i ciężka w fotelu, bo już spodziewałam się dziecka. Gdyby wyszła za niego, teraz mieszkałaby w bloku na obrzeżach Warszawy, za obwodnicą.

Kowalewski nigdy nie był w stanie zrobić nic wielkiego. Nie bez powodu wszyscy nazywali go Szymonem, bo jak statek nazwiesz, tak popłynie. Kto mógłby nazwać wielkiego wodza Szymonem Macedonianem? Nikt! To tak, jakby Lenin nazwać Wojtkiem po prostu niemożliwe.

Szymon Balabanow brzmiał natomiast całkiem naturalnie. Gdyby nazwano film Operacją Y i innymi przygodami Aleksandra, byłby po prostu tandetny, ale Szurka miałby sens.

Od szkoły byli przyjaciółmi: obaj zakochani w pięknej Jadźce. Często chodzili trójką. Szymon zawsze przegrywał przy wesołym i bystrym Wiktorze, choć zdawało się, że go to nie dotyka. Taka przegrana nie psuła ich przyjaźni; przyjaźń Szymona była solidna.

Po maturze Jadźka w końcu postanowiła wybrać Witeka. Trzeci miał odejść, czyli Szymon i rzeczywiście, stał się tym trzecim.

Trzy miesiące później, po rozpoczęciu studiów, Witek ją zostawił zakochał się w koleżance z roku. Jadźka zadzwoniła do Szymona po raz pierwszy, nazywając go Szymonem. Nieoczekiwanie przybiegł Szymon, rozjaśnił jej samotność i pomógł wyjść z depresji.

Nic nie było pomiędzy nimi, a jednak wystarczyło mu po prostu być przy niej. Wiosną Jadźka zakochała się w kimś innym w Arcie, starszym studentcie jej uczelni, którego poznała w bibliotece. Wtedy Szymon został zepchnięty na dalszy plan, a wszystkie myśli Jadźki kręciły się wokół Artura.

Szymon, nieudolny w swoim wyborze studiów, poszedł na politechnikę budowlaną. Jeszcze rok nauki i będę miał zawód! mawiał. Pochodził z licznej rodziny, gdzie pieniądze były cenne. Jadźka nie mogła znieść długich rozmów o przyszłości z takim profesjonalnym facetem; pragnęła miłości i przytulania, ale nie od niego. Wkrótce znalazła to, czego szukała.

Temat, nieco starszy od niej, otworzył przed nią drzwi do świata uczuć i przyjemności. Ich relacja rozkwitła tak, że planowali wziąć ślub. Po roku razem Artur kończył studia, a Jadźka była na drugim roku czemu nie i wziąć się za ręce?

Temat skończył studia i wkrótce mieli się pobrać. Wtedy zadzwonił Szymon, przypominając o spotkaniu absolwentów. Pójdziesz, Jadźko? zapytał. Jadźka zgodziła się, myśląc, że to świetny pretekst, żeby pokazać Witem, co stracił.

Szymon już pracował w renomowanej firmie budowlanej i zarabiał przyzwoicie, a z Witekiem utrzymywali przyjacielskie stosunki. Szymon wyjaśnił Jadźce, że jej były kochanek jest teraz wolny i też planuje przyjść na spotkanie. Wieczór ustalono na pierwszą sobotę lutego. Jadźka starannie dobrała strój małą sukienkę i futrzany płaszcz, a Szymon podwiózł ją własnym samochodem.

Gdy zobaczyła Witeka, uświadomiła sobie, że oszukiwała samą siebie nic nie przeszło. W niej tliło się coś głęboko, czekające na swój moment. Ten moment właśnie nadszedł. Witek był zachwycony, że Jadźka tak ładnie wygląda po półtora roku. Szymon tego nie zauważył; dla niego Jadźka zawsze była najpiękniejsza.

Patrzyliśmy na siebie, po czym po cichu pojechaliśmy do jego mieszkania i nadrobiliśmy wszystkie stracone lata. Szymon znów został trzecim.

Ślub z Arturem odwołano w sierpniu, już w ciąży, Jadźka wyszła za Witeka. Victor (Wiktor) zaproponował jej rękę i został dobrym mężem. Zaraz po ślubie przeniósł się na popołudniową zmianę i podjął pracę kuriera zawód dobrze płatny w złotych.

Jadźka zaliczyła egzaminy eksternistą, a rodzice pomogli jej finansowo. Tak wyglądało zwyczajne życie szczęśliwej rodziny.

W ustalonym terminie urodziła się piękna Lusia. Czas płynął, zbliżało się rozpoczęcie jej nauki w przedszkolu. Nie oddawali jej do żłobka bały się, co się tam wydarzy. Zatrudniono nianie, bo babcie były jeszcze młode i pracowały. Kandydatki wybierała Jadźka bardzo starannie i w końcu wybrała dwudziestoletnią Agnieszkę, studentkę kierunku pedagogicznego, pracującą dorywczo jako niania. Agnieszka nie była szczególnie urocza, ale to nie miało znaczenia nie warto szukać ideału.

Agnieszka poprosiła niższą stawkę niż ustalona, co uzupełniło budżet. Jadźka przeszła na studia, a Agnieszka ruszyła do pracy. Szybko znalazły wspólny język z Luną, dziewczynką, która chętnie trzymała się niani i podążała za nią na rękę. Gdyby coś zaszło nie tak, dziecko dałoby o sobie znać płaczem albo krzykiem, więc rodzice byli spokojni.

Pewnego dnia, kąpiąc Lunę, zauważyłam jej odparzenie. To nie był już przeszły wiek z pieluchami. Zmieniliśmy pieluchę w jedną chwilę. Jadźka nie chciała mówić Agnieszce o odparzeniu, obawiając się, że to będzie przyczyną problemu. Dziś jest mnóstwo kremów i maści, więc poradziłam sobie sama.

Kiedy odparzenie się rozprzestrzeniło, wezwaliśmy pediatrę okazało się, że to atopowe zapalenie skóry. Luna ma alergię na niektóre produkty, ale Agnieszka o tym wiedziała i nie podawała jej niczego, co mogłoby zaszkodzić.

Przysięgam na Boga wykrzyknęła Agnieszka nic jej nie dałam! Mam kursy pielęgniarskie, nie mogę jej nic ukraść!

Rok temu mogłaby coś zabrać ze stołu, ale nie było tam żadnych jedzenia Jadźka pilnowała, żeby nic nie leżało na blatach. Mój mąż też się sprzeciwił:

Nie mów bzdur! Zróbmy badania na alergeny i dowiemy się, co się dzieje.

Wtedy po raz pierwszy pomyślałam o kamerach i zamontowałam je wszędzie. Nie powiedziałam o tym Wiktorowi był to mój mały sekret. Niespodzianka wyszła na dobre.

Okazało się, że Luna była praktycznie zostawiona sama, bo po wyjeździe żony na studia zaczęło się najciekawsze. Wiktor i Agnieszka spędzali noc w sypialni, a mała Luna błąkała się po domu były dwa pokoje poza sypialnią. Na kanapach i fotelach leżała chipsowa przekąska, którą uwielbiał Wiktor, a Agnieszka również. To właśnie Luna chętnie zjadła.

Gdy Jadźka wróciła, wszystko było posprzątane świetna robota! Okazało się, że Agnieszka była pierwszą miłością Wiktora z pierwszego roku studiów! Kiedy go zostawiła, wzięła dokumenty z uczelni i została nianią. Jak to się tak splata, pozostaje tajemnicą.

Teraz rozumiem, dlaczego mąż zaczął pracować z domu. Mieszkanie należało do rodziców Jadźki, więc nie mogliśmy dać go parze kochanków. Niania otrzymała miłe słowa z niewinną wulgą i wynagrodzenie a walizka z rzeczami od męża była dowodem, że Jadźka nie zamierzała wybaczyć.

Oni pojechali razem, a Witek nawet nie próbował przeprosić. Nie widział w swoim zachowaniu nic złego wszystko było Bożą łaską.

Czułam się wymiotnie, bo znów wbili się w głowę gwoździe, ale wtedy przypomniałam sobie niezdarnego i lojalnego Szymona. On miał przyjść i rozweselić mnie swoimi nieudolnymi żartami, które zawsze podnosiły mnie na duchu.

Niestety, tym razem nie mógł przyjechać:

Nie dam rady, Jadźko! usłyszałam zamiast zwyczajowego Rozumiem, Jadźko już jedzie!.

Co? zdziwiłam się, słysząc nowe imię.

Jadźko? zawołał po raz pierwszy, nazywając mnie inaczej.

Dlaczego? zapytałam.

Jadę do żony na szpital mam nowego syna, więc muszę odjechać. Nie mam czasu na gadanie! odparł szybko i rozłączył się. Zawsze byłaśmy z Szymonem bezceremonialni.

Syn? Jaki syn? Jaka żona? Przecież kochałby mnie, Jadźkę! pomyślałam w szoku. Faktem był, że kolega z klasy, Kowalewski, został ojcem. Nie miał wtedy czasu dla mnie

Co chciałam naprawdę? Czy dorosły mężczyzna ma skakać przed mną do emerytury? Witek ostatnio wspominał, że dostał awans i kieruje jakimś działem. Poczułam gorzką zdradę wszyscy mnie zostawili: mąż i przyjaciel.

Szczególnie Witek. Czy naprawdę można tak potraktować własne dziecko? A co, gdyby Luna się zadławiła? Nie usłyszalibyśmy tego z zamkniętej sypialni!

Szymon nigdy nie zdradziłby mnie. Wtedy jednak nie mogło mu pomóc nic innego.

—Zamknęłam oczy, wzięłam głęboki oddech i postanowiłam, że od dziś będę żyć dla siebie i dla małej Luny, nie oczekując już od nikogo ratunku.