Zaspy Przeznaczenia

Zaspy losu

Dawid, trzydziestopięcioletni prawnik z Warszawy, nie cierpiał Nowego Roku. Dla niego nie był to żaden czas radości, lecz prawdziwy bieg z przeszkodami.

Zamęt, gorączkowe poszukiwanie idealnego upominku dla współpracowników, których ledwie mógł znieść, a na dodatek firmowa impreza. W tym roku kancelaria Dawida postanowiła urządzić huczną zabawę w wynajętym dworku pod Piasecznem.

Dawid jechał tam swoim eleganckim, czarnym samochodem, słuchając w radiu audycji o zmianach w polskim prawie podatkowym, układając w myślach plan: pojawić się na godzinkę, wypić kieliszek szampana, grzecznie pogadać z szefostwem i niepostrzeżenie zniknąć do domu.

Gdy dotarł na miejsce, dworek już tętnił życiem niczym rozbudzony rój. Ludzie w barwnych strojach śmiali się z przesadą, udając beztroskę i świetny nastrój.

Dawid odebrał swój kieliszek i ustawił się w kącie niczym strażnik, przyglądając się tej karuzeli sztucznej wesołości. Czuł się tam trochę jak istota z innego świata, przeniesiona do krainy, w której szczęście narzucone jest rozkazem.

***

Wtedy dostrzegł ją. Dziewczyna nie była ani najgłośniejsza, ani najbardziej olśniewająca. Stała nieco z boku przy oknie i patrzyła na śnieżną zamieć za szybą.

Miała na sobie prosta granatową sukienkę, w dłoni trzymała szklankę z sokiem. Nie wyglądała jednak na smutną czy samotną raczej na zamyśloną.

Dawidowi przemknęło przez głowę, że na zewnątrz wygląda dokładnie tak, jak on się teraz czuł.

Kiepska pogoda na powrót do domu rzucił, podchodząc do nieznajomej.

(To pierwsze, co przyszło mu do głowy).

Odwróciła się i uśmiechnęła. Nie tak, jak wszyscy wokół wymuszenie i sztywno, tylko szczerze, serdecznie.

Ależ popatrz, jaki z tego urok! odpowiedziała, wskazując gestem za okno. Kiedy Warszawa przysypana, człowiek ma wrażenie, jakby wszystkie troski schowały się pod śniegiem.

Dawid był zaskoczony. Czegokolwiek się spodziewał, na pewno nie tego.

Dawid przedstawił się.

Jagna uścisnęła mu dłoń. Z działu księgowego. Zdaje się, że raz czy dwa widzieliśmy się w windzie.

Zapadła cisza, która jednak nie ciążyła. Wręcz przeciwnie otulała ich jak pled.

Zamieć za oknem wzmagała się. Nagle przez głośniki ktoś poinformował, że drogi zawiane, wszystkie zamknięte, trzeba zostać tu do rana.

Po sali przeszedł jęk zawodu i nutka paniki.

W myślach Dawid zaklął. Jego plan legł w gruzach.

I co, panie mecenasie, gotowy pan na noc na polówce? zażartowała z przekąsem Jagna.

Cóż, studia prawnicze mnie na to nie przygotowały zaśmiał się. A pani?

Zawsze mam ładowarkę i dobrą książkę. Na kataklizmy jestem przygotowana odparła z uśmiechem.

To właśnie tej nocy pozbawieni wszystkich pozorów i planów zaczęli rozmawiać.

Okazało się, że Jagna kocha stare polskie filmy w czerni i bieli, a Dawid ich nie znosi; jednak obiecał obejrzeć jeden, jeśli tylko ona wytłumaczy, co w nich specjalnego.

Wyszło na jaw, że Dawid potajemnie marzy, by rzucić prawo i otworzyć maleńką kawiarnię, a Jagna w sekrecie maluje akwarele, choć jeszcze nikomu ich nie pokazała.

Siedzieli wtedy z boku, zupełnie zapominając o gwarze wokół, i pili nie szampana, a gorącą herbatę z termosu, który jak się okazało Jagna również miała ze sobą.

Opowiadała mu o swoim kocie o imieniu Maluszek, który uwielbiał łapać śnieżynki za oknem, on o babci, która nauczyła go piec piernik według rodzinnej receptury.

O północy nie krzyczeli Sto lat! ani Na zdrowie!. Po prostu spojrzeli sobie w oczy.

Szczęśliwego Nowego Roku, Dawidzie szepnęła Jagna.

Szczęśliwego Nowego Roku, Jagno odparł cicho.

Tamtej nocy nie spali w luksusowych pokojach, a w ciasnym saloniku na dwóch dostawionych polówkach, które przyniósł obsługa. Blisko siebie. Szeptali do świtu, aż zamieć powoli zaczęła cichnąć.

Rankiem, gdy odśnieżono drogi, wyszli na dwór. Świat był biały, czysty i spokojny. Słońce oślepiało, odbijając się od zasp.

I co teraz? spytał Dawid.

Na autobus. Do domu.

A mógłbym panią podwieźć.

Jagna spojrzała na niego rozbawiona.

A jeśli powiem, że ten cichy, zamrożony świat bardzo mi się podoba? I wolę przejść się pieszo na przystanek?

Dawid zrozumiał. Ten wieczór nie był przypadkowy.

To było coś nowego, prawdziwego.

W takim razie idę z panią powiedział spokojnie.

I ruszyli przez dziewiczy śnieg, oboje, w pierwszy dzień nowego roku, zostawiając za sobą ślady, które prowadziły w nieznaną, lecz pełną światła przyszłość.

Tak bardzo chciałoby się w to wierzyćSzli więc obok siebie, przesuwając się wolno przez puszysty puch, który skrzypiał pod butami. Wokół panowała cisza tak głęboka, jakby cały świat zamarł, czekając na pierwszy krok.

Dawid przez chwilę odważył się w tej ciszy wypowiedzieć coś, czego nie mówił nigdy nikomu:

Chciałbym, żeby każdy Nowy Rok zaczynał się właśnie tak. Bez pośpiechu. Bez przymusu uśmiechu.

Jagna uśmiechnęła się do niego, nie przerywając marszu.

Możemy to powtórzyć odparła lekko.

Spojrzeli na siebie i oboje wybuchli śmiechem, pewni, że czegoś właśnie nieodwracalnie się nauczyli: że szczęście czasem ukrywa się tam, gdzie wcale się go nie szuka.

Gdy doszli do przystanku, autobus nadjechał otulony mgłą. Dawid ujął dłoń Jagny. Obiecał, że zadzwoni, zanim ona zdołała go o to poprosić.

Autobus odjechał, a Dawid jeszcze długo patrzył za czerwoną plamą świateł, które znikały powoli w mlecznym świcie. W kieszeni ściskał złożony na pół bilet wizytowy jej numer i maleńki, narysowany ołówkiem kotek.

Od tej chwili wiedział już jedno: najlepsze przypadkowe spotkania spadają na człowieka jak śnieg po cichu i tylko od nas zależy, czy zostaniemy w środku z marudnym planem ucieczki, czy wyjdziemy w zamieć na spotkanie nieznanego.

Tego dnia Dawid po raz pierwszy od lat powitał Nowy Rok z sercem otwartym jak okno na śnieżną zamieć.