Choć Lucyna była wzorową synową i oddaną żoną, zniszczyła nie tylko swoje małżeństwo, ale również zatraciła samą siebie

Dawno temu, w jednym z cichych, podwarszawskich miasteczek, żyła dziewczyna o imieniu Bogusława. Była sierotą dzieciństwo spędziła w Domu Dziecka prowadzonym przez siostry zakonne nad Wisłą. Gdy ukończyła osiemnaście lat, wyszła za mąż. Nie znała życia rodzinnego nie miała ani matek, ani koleżanek, które mogłyby jej podpowiedzieć, jak być żoną. Kiedy zamieszkała w małym mieszkanku z mężem, chłonęła każdą radę, zwłaszcza ze strony teściowej, która szybko zajęła miejsce jej nieobecnej matki.

Bogusława słyszała różne historie o złośliwości teściowych, jednak w głębi serca wierzyła, że skoro jej własnej mamy zabrakło, to może właśnie teściowa stanie się jej opiekunką. I była w tym cząstka prawdy teściowa bowiem nie chciała dla niej źle, lecz nie zawsze jej rady przynosiły dobre owoce Z entuzjazmem zaczęła uczyć młodą synową, jak powinna funkcjonować żona w polskim domu, prawiąc: To żona ponosi winę, jeśli mąż dopuści się zdrady.

Bogusławie wydawało się to niepojęte. Myślała zawsze, że winę ponosi ten, kto decyduje się na zdradę. Ale według teściowej, jeśli mężczyzna przestaje być wierny, znaczy, że żona zaniedbała siebie i przestała budzić w nim pożądanie. Rekomendowała, aby Bogusława, nawet w starszym wieku, dbała o sylwetkę. Z ciężkim sercem młoda żona zapisała sobie w zeszycie: Nie przytyć, i zapisała się na gimnastykę w lokalnym Domu Kultury.

Choć Bogusława zawsze była szczupła, zaczęła rygorystycznie się odchudzać, nie chcąc zawieść oczekiwań. Gdy nauczyła się dbać o linię, teściowa przyniosła kolejną mądrość: W porządnej rodzinie i mąż, i żona pracują. Bogusława nie sprzeciwiała się sama bardzo chciała pracować. Podjęła każdą dorywczą robotę, jaka się nawinęła. Kiedy zapytała, jak godzić macierzyństwo z obowiązkami zawodowymi, teściowa odburknęła: Urlop wychowawczy twoja sprawa, radź sobie jak umiesz!.

Tej rady już nie spisała. Lecz kiedy kilka lat po ślubie przeszła na urlop wychowawczy, bez wahania podjęła pracę na pół etatu jako opiekunka dzieci sąsiadów. Zadowalała się tym, co miała, lecz szybko zaczęły się narzekania ze strony męża i teściowej, że zarabia niewiele ledwie na własne potrzeby, za które płaciła złotówkami.

Bogusława pomyślała, że nie będzie grzechem choć raz odwiedzić fryzjera. Wtedy jednak spadł na nią kolejny komentarz: Gdzie ci się stroić na urlopie wychowawczym! Fryzurę i makijaż zrobisz, jak wrócisz do porządnej pracy, na razie oszczędzaj grosz do grosza!.

Oddawała więc wszystkie swoje zarobione pieniądze mężowi, słysząc nieustannie w tle mądrość teściowej: Dobra żona sama prowadzi dom. Przez lata nie oponowała gotowała, sprzątała, zajmowała się dziećmi, nie mając dla siebie ani chwili. Często padała ze zmęczenia; zdarzało się, że po uśpieniu najmłodszego dziecka koło dziewiątej wieczorem jeszcze szorowała kuchnię i gotowała zupę na kolejny dzień. Jej mąż tymczasem, uznając, że skoro zarabia, należy mu się odpoczynek, bez skrupułów drzemał po raz dziesiąty tego dnia.

Choroba była nieunikniona. Gdy w końcu trafiła do szpitala, okazało się, że nie jest w stanie nawet zauważyć symptomów; była zbyt zaganiana, by zadbać o siebie. W szpitalu spędziła ponad dwa tygodnie przez cały ten czas ani mąż, ani teściowa nie odwiedzili jej ani razu. Tylko dzięki temu, że miała przy sobie swój stary telefon, mogła zadzwonić do wieloletniej przyjaciółki, Jadwigi, która przyniosła jej niezbędne rzeczy.

Kiedy Bogusława wyszła w końcu ze szpitala, spojrzała na swoje życie z innej perspektywy. Niebawem, mimo wszystko z żalem, złożyła w sądzie rejonowym pozew o rozwód, kończąc pewien rozdział, który choć pełen bólu nauczył ją, jak cenne jest własne szczęście i godność, bez względu na cudze oczekiwania.