Kiedy przyjaciółka Zosi nie zakończyła połączenia telefonicznego, Zosia przez przypadek odkryła bolesną prawdę o tym, co jej bliscy naprawdę myślą o niej i jej rodzinie

Po pewnej letniej nocy w Poznaniu, Zosia śniła bardzo osobliwy sen, który potem długo nie chciał wyblaknąć z jej pamięci. W tym śnie zmieniła się nie tylko ona jej spojrzenie na ludzi zakrzywiło się niczym światło w kropli rosy, ale i jej mąż, Artur, nagle zaczął inaczej mówić o dawnych znajomych. Zaczęli jakby rzadziej widywać się ze znajomymi z liceum, przestali tak otwarcie mówić o swoim życiu. Zainteresowanie prywatnymi sprawami zamieniło się w mgłę dystansu, choć z pozoru wszystko pozostało takie, jak było. Ten dystans narodził się w cieniu jednego, nieco groteskowego wydarzenia, które przyśniło się Zosi z udziałem jej serdecznej przyjaciółki, Ludmiły, i jej męża Sławka.

Wyśnieni przez Zosię Sławek i Ludmiła byli już od lat zaplątani w sieć przyjaźni ze Zosią i Arturem. Sławka i Artura połączyły niekończące się rozmowy przy piwie w ogródku działkowym, a Zosia z Ludmiłą wybierały się razem na jagody i przemycały śmiechy przez uniwersyteckie korytarze. Z czasem Ludmiła wyszła za Sławka, urodziła syna, a sama Zosia – jak to w śnie bywa – poznała Artura na nieistniejącym w rzeczywistości weselu na obrzeżach Gniezna.

W śnionym świecie Sławek nagle rzucił pracę w fabryce wag i znalazł lepiej płatną posadę w firmie przewozowej. Ludmiła zaś, rozrzucając sny jak okruchy chleba, poszła do biura rachunkowego, gdzie po serii urlopów macierzyńskich, pod pretekstem nieproduktywności, została elegancko odprawiona. Skończyło się to tym, że Sławek musiał harować, żeby wyżywić rodzinę z czwórką dzieci a jednak radzili sobie dobrze. Kupili dom z duszą, pełen stukotów i echa śmiesznych historii dziecięcych. Mimo że nie pływały w złotych monetach mówili, że na życie wystarcza im polska złotówka.

Zosi i Arturowi los poprowadził ścieżkę inaczej: żadnych dzieci, ale podróże do Gdańska, Krakowa, czasami nawet na Mazury, gdzie tylko dwa konie ciągnęły ich marzenia. Wracali do domu, jedli oscypek i wspominali czasy, gdy półki jeszcze uginały się od książek, nie od pieluch.

W tym śnie nadszedł dzień, gdy Ludmiła i Sławek zaprosili całą tę ferajnę do swojego drewnianego domu na skraju lasu pod Poznaniem. Zrobimy grilla mówiła Ludmiła pójdziemy nad Wartę, dzieci popływają na dętce, a my zjemy kiełbasę i arbuza. Zosia ucieszyła się, ale powiedziała, że musi to uzgodnić z Arturem. I tu, jak to w snach bywa, rzeczywistość zaczęła się rozmywać: telefon zamiast się rozłączyć, leżał cicho na stole.

Zosia usłyszała przez słuchawkę głosy, których nie powinna była nigdy usłyszeć. Sny mają własną logikę: nagle okazało się, że Sławek z Ludmiłą śmieją się z Zosi i Artura. Uważali ich za dzieciaków, którzy nie znają się na życiu, którzy ledwie wiążą koniec z końcem za kilka tysięcy złotych miesięcznie. Dom Zosi stał się w tej opowieści ruiną, dzieci Ludmiły huncwotami, a żarty o oddawaniu dzieci do domu dziecka popłynęły przez głośnik telefonu jak ulewa w listopadzie. Nawet temat, co właściwie znaczy być nudziarzem, nagle wybrzmiał głośniej od dźwięku starego dzwonka tramwajowego w środku nocy.

Artur w śnie zmienił się w ponurego gbura, z którym rzekomo nie da się rozmawiać. Po chwili linia połączenia zerwała się znikła jak mgła nad Wartą w letni świt. Zosia i Artur siedzieli jak wycięci z marmuru pod obrazem Matki Boskiej, nie wiedząc, czy to wszystko się zdarzyło naprawdę. Wtedy zadzwonił Sławek głos spokojny jak u wujka przy stole wigilijnym. Przyjedziemy w weekend, co wy na to? zapytał, a Artur odparł cicho Zapraszamy i odłożył słuchawkę, choć w środku miał tajfun emocji.

Zosia chciała krzyczeć, powiedzieć wszystko prosto w twarz ale jej sny poskręcały się w supełek niepokoju. Postanowili poczekać na gości, jakby to była inspekcja z Urzędu Miasta. Ludmiła i Sławek przyjechali z torbami pełnymi najtańszych pierników z targu i sztucznych kompotów słodycze rozpuszczały się w dłoniach dzieci jak rękawiczki na mrozie. Sławek od progu rzucił: No, kochani, chyba macie marną wypłatę, skoro nawet porządnych rzeczy nie kupiliście! Ale spoko, mamy bigos i kiełbasę z własnego grilla. Za chwilę zjecie, a potem pomożecie nam posprzątać stodołę.

Zosia i Artur patrzyli na siebie zdezorientowani, jakby czekali na dźwięk hejnału z Mariackiej. Ale na tym się nie skończyło. Ludmiła spytała: Czemu wy jeszcze nie macie dzieci? Na co Zosia, cicho jak wiatr w trzcinach, odparła: Jeszcze nie chcemy, mamy czas A Ludmiła tylko machnęła ręką: Wiem, o co chodzi. Przecież tylko prostaki mają dzieci, a ci z klasą żyją dla siebie.

Po tych słowach w śnie nie zapadła cisza, tylko dźwięk tłuczonego szkła gdzieś pod sufitem. Zosia i Artur nie wiedzieli, czy śmiać się, czy płakać wiedzieli tylko, że przyjaźń bywa czasem iluzją, a do snów nie można nikogo zapraszać zbyt głęboko. Goście szybko znaleźli wymówkę, żeby wyjść zostawiając po sobie poplątane słowa i dziwny posmak w powietrzu, trochę jak po kubku zimnej kawy w niedzielny poranek.

A Zosia obudziła się nie mając pewności, co się zdarzyło naprawdę, a co było tylko snem. Tylko pytania zostały pod powiekami jak wiatr hulający w polu: Czy powinniśmy być milsi, czy może głośniej mówić prawdę? A ty co byś zrobiła?