Musiałam kupić własną lodówkę, żeby mama nie podkradała mi jedzenia – opowiada Anna. “Sytuacja śmieszna, ale nie mam wyjścia. Nie mam nic przeciwko sprzedaży mieszkania i podziale pieniędzy, ale mama się na to nie zgadza”

Byłam zmuszona wstawić własną lodówkę wzdycha Zuzanna. Brzmi niedorzecznie, ale nie miałam innego wyjścia. Sprzedaż mieszkania, podział złotówek jestem za! Ale mama? Jakby zaparła się, że nigdy w życiu.

Zuzanna, świeżo po dwudziestych czwartych urodzinach, magisterkę już zdobyła, w banku w Warszawie pracę znalazła, ale do ślubu jej się nie spieszy. Życie pod jednym dachem z matką przypomina czasem jakiś kabaretowy odcinek. Mieszkanie odziedziczone po ojcu podzielili po równo Zuzia i jej mama, Halina każda po te przysłowiowe pół, co, jak wiadomo, w polskich realiach oznacza wieczne dyskusje, czyje skarpety leżą w salonie.

Dziesięć lat temu wszyscy chodzili podmęczeni nie dość, że stracili głównego żywiciela, to Halina od lat nie pracowała, bo przecież mąż zarabiał tyle, że starczało na wszystko od pierogów po nowe zasłony. Na macierzyński nie szła po co, skoro lepiej w domu? Po pogrzebie codzienny lament: Gdzie mnie przyjmą, czterdziestkę, do roboty? Co najwyżej na portiernię w spółdzielni mieszkaniowej!

Zuzanna mówi dalej Dostawałam rentę rodzinną, ale dla mamy to się kończyło w połowie sierpnia, bo musiała zaglądać do kosmetyczki albo na promocję do Pepco. Oszczędzania jakby nie znała. Na początku jeszcze ratował nas mój wujek Stanisław, ale chyba w pewnym momencie pomyślał, że to nie sklep spożywczy na rogu.

Wujek Staszek powiedział Halinie: Wiesz, siostro, pora byś wzięła się za robotę. Mam swoje dzieci nie dam rady sponsorować całego osiedla. Po roku Halina, jakby w odpowiedzi, przyprowadziła do domu pana Wiesia. Teraz Wiesław będzie u nas mieszkał oznajmiła. Wiesław faktycznie miał portfel grubo wypchany, ale z Zuzanną dogadać się nie potrafił. Były jak pierogi z jagodami dla wytrawnego fana mięsa.

Wiesław zawsze rzucał swoje mądrości: Tylko jesz i jesz. Już byś coś posprzątała, przeprała, zamiast z książkami siedzieć. Po jaką cholerę ci te studia? Trzeba pracować, a nie marzyć, że ktoś cię będzie karmił do emerytury!

Zuzia milczała. Renta rodzinna była, ale pieniądze wpadały w ręce Haliny. Mama, zasłaniając się powagą sytuacji, nie miała ochoty kłócić się z nowym żywicielem rodziny. Może bała się, że Wiesław się spakuje i wyprowadzi razem ze swoim kontem w PKO BP.

Bez niego jak żyć, dziecko? wzdychała. Cicho siedź i rób, co mówi. On tu rządzi. On tu płaci.

Zuzanna, po cichu, skończyła studia, potem znalazła pracę i od tej pory w oczach Wiesława stała się dodatkową gębą do wykarmienia. Wiesław liczył każdy grosz, który na nią wydawał, chyba nawet za lampkę w jej pokoju.

Pół roku za swoją pierwszą wypłatę kupiłam sobie własną lodówkę opowiada z przekąsem Zuzanna. Stanęła obok biurka, bo pan Wiesław zamknął kuchenną na klucz. Mówi: 'Masz złotówki? Masz, więc się sama wykarm.’

Halina znów jakby zapomniała języka w gębie. Nawet kiedy Wiesław potrząsał przed Zuzią fakturami za wodę czy gaz i domagał się zapłaty za całe lata siedzenia na garnuszku, mama trzymała stronę męża. A kiedy Wiesław po roku bez pracy popękał jak zeszłoroczny kompot i w końcu usiadł w domu na bezrobociu, zaczęli oblegać lodówkę Zuzanny jak w promocji na śledzie przed świętami. Koszty utrzymania mieszkania zwaliły się na jej barki. Na początku płaciła, ale gdy przez rok Wiesław z domu nie wychodził, Zuza wpadła na pomysł z polską kreatywnością założyła kłódkę na lodówkę!

Oczywiście Halina była oburzona Wiesław przez lata nas karmił! Zuzanna wyjaśniła: Jak chcesz, możesz mi pomóc. Nie jestem pierwszą, co w tej rodzinie zaczyna rozdzielać wszystko na pół. Wyjdź do ludzi, znajdź robotę!

Wiesław parę tygodni temu wyniósł się na dobre. Halina przestała go znosić, kiedy nie przynosił już złotówek. A Zuzanna? Lodówki dalej nie otwiera. Uważa, że czas na aktywizację zawodową matki. Jak myślicie, czy Zuzanna ma rację?