Nie chciała, ale zrobiła: Wasilewska mieszkała sama w domu po zmarłej babci na podlaskiej wsi, rodzice w sąsiednim sołectwie, siedem kilometrów dalej. Pracowała na poczcie. Choć palić nie umiała, przekonała się do tego na nerwy – tak radziła jej przyjaciółka Weronika, która sama nie rozstawała się z papierosem. Obserwując wiejską ulicę, czuła, jak troski ostatnich tygodni przytłaczają ją coraz bardziej. Po nagłej śmierci narzeczonego Denisa, którego znaleźli zamordowanego na peryferiach miasteczka, jej życie rozpadło się na strzępy. Pewnej nocy, zastraszona przez bandytów z Białegostoku, którzy domagali się spłaty długów zmarłego ukochanego, przyjęła od nich wytrychy i postanowiła włamać się do domu Mariusza i Marzeny – sąsiadów, którzy wyjechali na urlop do Turcji. Drżąc ze strachu, znalazła trochę pieniędzy, złotą obrączkę i laptopa. Zaszyła się z łupem w starym babcinym kuferku i nie mogła spać. Ale kilka dni później nowy młody dzielnicowy, Antoni, zaczął zwracać na nią uwagę – najpierw w stołówce, potem coraz częściej odprowadzał ją do domu, aż zamieszkali razem, ku zgorszeniu niektórych sąsiadek. Gdy nadszedł dzień, w którym bandyci mieli odebrać dług, Antoni był już gotowy, a policja schwytała przestępców na gorącym uczynku. Po przesłuchaniu okazało się, że to Licho i jego wspólnicy zamordowali Denisa, a Wasilewska nie zostanie wskazana jako winna – dzięki wstawiennictwu Antoniego i zrozumieniu lokalnego śledczego. Miłość Antoniego oczyściła duszę Wasilewskiej, a ich wspólne życie nabrało sensu: wychowują teraz córeczkę Olgę w spokoju swojskiego podlaskiego domu.

Nie chciała, ale zrobiła

Palić Weronika nigdy nie potrafiła, ale była przekonana, że papieros pozwala jej choć trochę ukoić nerwy. Stoi właśnie na podwórku swojego domu we wsi i przygląda się spokojnej, polskiej ulicy. Myśli, które się w niej kłębią, są ciężkie i nerwowe. Ostatnio w jej życiu pojawiły się naprawdę poważne problemy.

Weronika mieszka sama w domku po zmarłej babci, a jej rodzice żyją w sąsiedniej wiosce, oddalonej o siedem kilometrów. Pragnęła niezależności, potrzebowała własnej przestrzeni w końcu ma dwadzieścia trzy lata. Pracuje w lokalnym oddziale Poczty Polskiej.

Nie skończyła papierosa do końca, przygasiła go i wyrzuciła na żwir przed domem.

Ja to nie lubię palić, jak Basia z pracy. Ona mi wmówiła, że pomaga na nerwy, ale chyba nie… myśli Weronika.

W tym momencie obok jej domu przejeżdża radiowóz, za kierownicą siedzi nowy dzielnicowy, pan Adam, który został przeniesiony z sąsiedniej gminy. Dowiedziała się o nim od koleżanek z poczty. Gdy auto znika za zakrętem, Weronika wraca do domu robi się coraz ciemniej, a ona wie, że dzisiaj czeka ją poważne i ryzykowne zadanie…

Wczoraj na poczcie był raczej spokój, chociaż czasami wpadał ktoś z mieszkańców na chwilę.

Jutro to dopiero będzie tłok przewiduje pani Kazimiera, która z pocztą związana jest od lat. Dzisiaj cisza przed wypłatą emerytur.

Pani Kazimiera jest na poczcie tyle lat, że ludzie już nie pamiętają, a ona zawsze powtarza:

Trzy dekady już tutaj, każdy mnie zna innej pracy sobie nie wyobrażam.

No to prawda, pani Kazio śmieje się młoda Basia moja mama mówi, że jakby nie pani, to i poczta by nie działała. Tu wszystko na pani się opiera.

Oj, opiera się, ale jak mnie nie będzie, zaraz ktoś się znajdzie na to miejsce zamyśla się pani Kazimiera. W końcu emerytura tuż-tuż…

Dzień dobry mówi pani Jolanta, sąsiadka, pulchna czterdziestodwulatka, która wpada zdyszana. Ojej, jak dziś gorąco. Przyszłam, bo moja sąsiadka babcia Genowefa chce, żebym załatwiła jej prenumeratę na Przegląd Kulturalny. Uwielbia te magazyny. Jutro z samego rana wyjeżdżamy nad morze, aż do Turcji… Więc poprosiła, żebym jej to ogarnęła, bo prenumerata kończy jej się zaraz, a bez czytania nie wytrzyma. Szkoda tej staruszki, nogi ją bolą, całe dnie książki i gazety pochłania. Tak jej czas szybciej leci.

Oho, Jolu, nie boisz się tak daleko pyta pani Kazimiera. Turcja… To Wam się słońca nagromadzi. Mówi tak, jakby sama właśnie powróciła znad Bosforu.

Eee, czego tu się bać? Pierwszego dnia wrzucę zdjęcia na fejsa, nowy kostium już gotowy, to patrzcie! chwali się Jolanta, po czym wychodzi.

Ale ile to kosztuje, żeby całą rodzinę do Turcji zabrać przewraca oczami Basia.

Jolu pewnie stać, jej mąż Michał gospodarstwo trzyma, więc nie dziwota zauważa Kazimiera.

Tylko Weronika milczy, siedzi przy komputerze, słucha i analizuje. Zastanawia się…

Wkrótce na pocztę wpada dzielnicowy Adam, pozdrawia wszystkich wesoło.

Witam, miałem dostać zawiadomienie, jest coś dla mnie? pyta Basię, ale kiedy zauważa Weronikę, patrzy na nią dłużej.

Nie wiedziałem, że u Was takie piękne dziewczyny pracują… ale bardzo smutna…

Kazimiera widzi ten wzrok.

Weronika nie tak dawno pochowała narzeczonego.

Rozumiem odpowiada Adam, a Basia informuje, że na razie nic na jego nazwisko nie przyszło.

Trzy tygodnie temu Weronika straciła narzeczonego Damiana. Znaleziono go martwego na peryferiach powiatowego miasta. Podsłuchane wśród mieszkańców krążyły opinie, że Damian zarywał w tajnych, nielegalnych grach hazardowych, choć Weronika nie miała o tym pojęcia. Sprawcy nie zostały zidentyfikowane. Pewnego wieczoru, późno, u Weroniki zjawili się dwaj młodzi mężczyźni z miasta. Pamiętała ich widywała ich wcześniej z Damianem.

Twój narzeczony był nam sporo winien.

Ale Damian nie żyje odpowiada przerażona.

A długi żyją. Ty go zastąpisz, musisz oddać nam pieniądze mówi jeden z nich, Łukasz. Podaje sumę sto tysięcy złotych.

Skąd ja wezmę takie pieniądze?

To twoje zmartwienie. Słuchaj, u was we wsi są ludzie z kasą, więc się postaraj.

Ja nie wiem, kto jest bogaty…

Nie mów głupot. Znasz wszystkich, na poczcie pracujesz z naciskiem mówi Łukasz. My potrzebujemy gotówki. Wracamy za dwa tygodnie. Spróbuj iść na policję, to już po tobie, jasne? Tu masz wytrychy, otworzysz każdy zamek rzuca jej ostro.

Kiedy wyszli, zamknęła drzwi i długo nasłuchiwała ciszy, próbując się uspokoić. Wiatr huczał za oknem, w domu ciemno. Po dniu wahań, zdecydowała się pod osłoną nocy wejść na posesję Jolanty, która przecież wyjechała. Psa nie mają, tylko brama zamknięta. Weszła przez płot.

Nie wiedziała, czy da radę wejść do środka, ale z wytrychem tak jak mówił Łukasz udało się. Serce wali jej jak młot, jest po stronie zła, czuje się jak ci, którzy ją przymusili.

Krąży długo po domu, szuka pieniędzy. Latarnia zza płotu rozświetla izbę.

Boże, co ja robię? myśli. Żyć się chce, a wszystko przez Damiana… Ty sobie leżysz, a ja mam odpowiadać za twoje długi i stawać się przestępcą.

Wie, że powinna zgłosić się na policję, ale strach przed Łukaszem ją paraliżuje. Znalazła tylko piętnaście tysięcy złotych, w szufladzie komody złoty pierścionek Jolanty i bransoletkę. Na stole stał laptop, więc spakowała go do torby.

Cicho wymknęła się z domu, torba przewieszona przez ramię. Rozejrzała się uważnie, w oknach cisza, tylko gdzieś pies szczeknął niechętnie. Nikogo, nic nie widziano. Weronika drży i jest blada ze strachu.

W domu torbę schowała do starej babcinej skrzyni, pod rupiecie w spiżarni. Całą noc nie spała. W pracy bolała ją głowa, była nie do życia. Koło południa wybiegła z poczty do najbliższej stołówki.

Dzień dobry podchodzi do niej Adam, dzielnicowy. Weronika podskoczyła wystraszona, ale on uśmiecha się. Nie bój się, idę na obiad, jak Ty.

Dzień dobry odpowiada cicho, analizując nerwowo czy on już wszystko wie? Śledzi mnie?

Właśnie Ciebie żartuje Adam.

Patrzy na jego szczere, uśmiechnięte oczy, trochę się uspokaja. Od tamtej pory zaczynają razem jadać obiady, Adam często odprowadza ją po pracy, a czasem zostaje u niej na noc.

Po wsi zaraz idą plotki:

Złapała Weronika dzielnicowego, nieźle! denerwuje się Tamara. Adam to mój typ, a ta zaraz się za niego wzięła…

Oj tam, widać, że mu się podoba, zakochany po uszy!

Rzeczywiście, uczucie wybuchło pomiędzy nimi, choć niektórzy wytykali Weronice:

Dopiero pochowała narzeczonego, a już nowy wybranek.

Ale czy ma całe życie cierpieć? bronią jej inni.

Weronika nie może sobie znaleźć miejsca, zbliża się termin powrotu dłużników z powiatu. Boje się, żeby nie trafili na Adama u niej w domu… Pragnie mu wyznać prawdę, czas nieubłaganie płynie. Dwa dni przed spotkaniem decyduje się:

Adam, muszę Ci coś powiedzieć zaczyna, a on śmieje się.

Wiem, wiem, ja też bardzo Cię kocham…

Nie o tym…

Adam poważnieje, słucha uważnie. Nie może uwierzyć, że ona drobna, spokojna dziewczyna, którą pokochał mogła się na to zdecydować. Ale od razu ją rozumie, bo przecież była zagrożona.

No nieźle, Weronika. Musisz za to odpowiedzieć. Gdzie ukryłaś te rzeczy? Taka naiwna, powinnaś do mnie przyjść…

Wyciąga torbę ze skrzyni, oddaje mu wszystko. Adam długo obiecuje, pociesza. Po dwóch dniach, późnym wieczorem, do drzwi puka Łukasz z kolegą, żądają długu.

Nie znalazłam potrzebnych pieniędzy, proszę, dajcie jeszcze czas błaga Weronika.

Łukasz łapie ją za ramię.

Czas? Teraz oddaj albo… szarpie ją za bluzkę, rozrywa materiał. Wtedy jego kolega nagle pada na ziemię, zaraz za nim Łukasz. Obaj leżą, a Adam już zapina kajdanki, drugi policjant podnosi drugiego napastnika.

Już po wszystkim mówi Adam spokojnie. Dostaną, co im się należy. Rano przyjdź na komisariat, wyjaśnimy wszystko.

Weronikę przesłuchuje prokurator. Opowiada całą prawdę. Jolanta wraca z rodziną z wakacji, wszystkie rzeczy zwracają zgodnie z protokołem. Adam prosi śledczego, by nie rozpowiadano o winie Weroniki. Jakoś udaje się sprawę zamknąć. Nikt nie przypuszczał, że ta cicha dziewczyna mogła się posunąć do takiego czynu. We wsi uznano, że to sprawka Łukasza i jego kompana to właśnie oni zabili Damiana. Długo posiedzą za kratami.

Adam oświadcza się Weronice, organizują skromne wesele. Miłość Adama przynosi Weronice ukojenie i leczy jej stare rany. Dziś razem wychowują córeczkę Olgę.