Zanim Zdecydowałem się na Ślub: Opowieść o Archipie, zapracowanym polskim naukowcu, jego młodej sprzątaczce Zosi i rodzinnej katastrofie w mazowieckiej wsi

Zmieniłem zdanie o ślubie

Wtorek, godzina 22:00

Dziś znów zasiedziałem się długo w laboratorium na uniwersytecie w Warszawie. Przelewałem różne ciekawe związki z próbówki do próbówki, analizowałem sproszkowane ekstrakty właściwie już nie pamiętam, kiedy ostatnio wróciłem o normalnej porze do domu. Jestem przekonany, że moje badania przyniosą wreszcie przełom. Niedługo pokażę światu wyciąg z polskiego rdestu, który ponoć wyleczy każdą dolegliwość. Ta nadzieja daje mi napęd.

W tym moim naukowym amoku, ani przez chwilę nie poświęcałem uwagi tej nowej, młodziutkiej sprzątaczce Zosi. Świeżo zatrudniona, przebąkiwała coś czasem do siebie, ale ignorowałem ją, zapatrzony w reakcje chemiczne i wirowanie roztworów.

Zosia godzinami stała cicho, oparta o mop i patrzyła mi w plecy, a ja nawet jej nie zauważałem. Nie dziwota za bardzo pędziłem za własnym wynalazkiem.

Dopiero któregoś wieczora Zosia zebrała się na odwagę i zagadnęła:

Panie Arkadiuszu, tak pan ślęczy od samego rana Może herbatę zrobimy? Przyniosłam dzisiaj przypadkiem własny czajnik. I mam domową kiełbasę!

Słysząc o kiełbasie, od razu przestałem machać pipetą i podniosłem się zza biurka.

Herbata z kiełbasą? Grzechem byłoby odmówić, naprawdę!

Szczęśliwa Zosia wyjęła z plecaka najpierw elektryczny czajnik, potem plastikowy pojemnik z apetyczną kiełbasą.

To od mamy, z Przysuchy mi przywiozła. Kupiła świeży farsz wieprzowy, dodałam trochę słoniny, wszystko upiekłam.

Zosia niemal promieniała, nakładając kiełbasę na stół. Podczas gdy czajnik buczał, obejrzałem pojemnik podejrzliwie.

Pani Zosiu, a jak długo ta kiełbasa była dziś w plecaku? Zakrętka mocno trzymała?

Dziewczyna zmieszała się i wzruszyła ramionami.

Od rana właściwie. Ale w szatni chłodno, bo jeszcze nie grzeją.

Biłem się z myślami.

W teorii, nie powinno się nic stać… Ale może, na wszelki wypadek, napijemy się po prostu herbaty. Kiełbasę proszę sobie zabrać do domu.

Zosia zrobiła się purpurowa i z fochem zabrała pojemnik.

Z jej oczu od razu odczytałem: „Zaraz ci pokażę, stary pierniku!”

O nie, nie otwieraj! zawołałem. Odskoczyłem pod okno, zatykając nos chustką.

Ale Zosia już otworzyła. Pociągnęła nosem i wzruszyła ramionami:

Pachnie normalnie. O rany, wy, warszawiacy, to macie wymysły. Nie chcesz, nie jedz, sama zjem.

Trzasnęła pojemnikiem o blat. Nalewała herbatę do szklanek z wielką powagą.

Usiadłem ostrożnie. Herbata rozgrzała mi duszę, końcu wieczór był chłodny. Zosia skubnęła kiełbasę, aż dostałem ślinotoku.

Wołowina? zapytałem.

Mhm, własna robota odparła szczęśliwa Zosia.

Apetycznie wygląda, zapach świetny.

Głodny żołądek przemówił do mnie wyraźniej niż głos rozsądku…

„W sumie, jak jest chłodno, to chyba ok. Ale, Arkadiuszu, przecież nie wiesz, jak ona tę kiełbasę przechowywała! Po jej minie widać, że daleka jest od bakteriologii! Jednak… pachnie bosko…”

W końcu ręka sama sięgnęła po kielbasę. Skórka chrupnęła pod zębami.

Mmm, genialna! Kto tak gotuje?..

Mówiłam przecież, że ja!

Rzuciła się jeść jeszcze szybciej.

No, trafił pan w moje gusta.

Śmiała się, wycierając usta rękawem fartucha.

Wreszcie pan polubił domowe. A pan mówił, że „przeszło”.

***

Na podziękowanie postanowiłem odprowadzić Zosię na przystanek autobusowy. Okazało się, że ma zaledwie 23 lata Cóż, mógłbym ją mieć za córkę.

Spędziliśmy na przystanku dziesięć dobrych minut. Żartowała:

Jutro przyniosę własne ciastka. Takie, co sama piekę. Pan woli marchewkowe czy z twarogu?

Oba, proszę!

To upiekę oba.

Z niecierpliwością czekałem kolejnego dnia

Nawet śnił mi się wtedy wstydliwy sen: śniłem, jak Zosia w kuchni ściąga koszulę i nagle odsłania ramiona. Obudziłem się cały czerwony.

Czterdziestka na karku, a tu znajdź sobie rozum! Nigdy nie oglądałem się za kobietami, a tu proszę…

***

Gdy przyszło do wizyty u jej rodziny w małej wiosce na Podlasiu, byłem poddenerwowany. Gdy taksówka podskakiwała na dziurach, gładziłem resztki włosów, ukrywając łysinę.

Jeszcze wczoraj Zosia siłą usadziła mnie na kolanach, robiąc depilację pęsetą wyciągając każdy siwy włos!

Ogoliłem się starannie, założyłem garnitur, krawat i skropiłem się wodą kolońską.

Zosia przytuliła się mokrym policzkiem do mojego.

Spodobasz się im, zobaczysz. Mama zrozumie, ojczym też nic nie będzie miał przeciw.

Ile lat ma twoja mama?

Czterdzieści pięć.

To ja mam czterdzieści… Myślisz, że mnie zaakceptuje?

Jeśli nie, to skłamię, że dziecko oczekuję!

Nie zaczynajmy od kłamstw…

Wysiadłem na białym śniegu. Wiatr porywał mi czapkę z głowy. Mój dom rodzinny na Śląsku wygląda przy tym na pałac a tu chatka jak z pocztówki: stary, drewniany, z krzywą dachem i garnkiem na kominie.

Wszedłem do środka. Pachniało wilgocią i starą izbą. Podłoga skrzypiała pod stopami. Zosia wprowadziła mnie do jednego pokoju.

Na środku stała kobieta w flanelowym szlafroku.

Dzień dobry, mamo. To Arkadiusz, mój narzeczony. O nim ci opowiadałam.

Pani Halina zmierzyła mnie od stóp do głów.

Ty sobie żartujesz, Zosia? Ile wy macie lat?

Z nerwów aż się jąkałem.

Nazywam się Arkadiusz, razem z Zosią pracujemy…

Pytałam, ile masz lat?!

Czterdzieści…

A Zosia dwadzieścia trzy! Przecież ty jak jej ojciec, wstydź się!

Ale ja ją kocham Mam mieszkanie w Warszawie, pracę na uczelni, nawet domek letniskowy!

Samochód pan ma?

Nie, bo mam słaby wzrok… Ale mogę nauczyć Zosię jeździć

A może pan chce z mojej córki zrobić służącą? Myśli pan, że żyjemy pod zaborami?!

Nieprawda! Chcę się tylko z nią ożenić, założyć rodzinę, uczciwie żyć.

Nagle zza pieca wyszedł jej ojczym Mariusz, lat trzydzieści, uśmiechnięty, przystojny, z kręconymi ciemnymi włosami i rozpiętą koszulą. Wyglądał naprawdę dobrze… aż za dobrze.

Mariuszu, nie mizdrz się przed nim. Nie oddam ci córki, zrozumiałeś!? wrzasnęła Halina.

Zosia aż się zagotowała.

Mamo, nie możesz się tak zachowywać! Wychodzę z Arkadiuszem!

Nie puszczę was!

Rozgorzała awantura.

Wykorzystałem tłum, ostrożnie wyswobodziłem dłoń z uścisku Zosi i zacząłem się wycofywać.

Zosiu, przepraszam… Nie mogę narażać twojej rodzinnej harmonii.

Zosia wybuchła płaczem.

Więc ona może mieć w domu kochanka w wieku swojego dzieciaka, a ja nie mogę wyjść za mąż!?

Zrobił się taki harmider, że już tylko chciałem uciec. Ktoś rzucił taboretem. Wypadłem z chałupy, wybiegłem przez całe podwórko, po czym łaziłem po wsi w poszukiwaniu taxi czy chociaż rozklekotanej pkspki.

Czułem ucisk w klatce, ciśnienie pewnie mi skoczyło…

„Siedziałbym sobie teraz w laboratorium, a tu dałem się porwać w jakąś tragiczną przygodę!”

Wyciągnąłem telefon nie ma zasięgu. Po kwadransie wróciłem pod dom poznałem go po starym garze na kominie.

Wyszła Zosia, z walizkami w dłoniach.

Arkadiuszu… Nie uciekłeś?

Potrzebowałem trochę powietrza.

Mama nie chce nas pobłogosławić, więc od niej odchodzę!

Było mi coraz bardziej głupio. Zimowe buty ledwo dawały radę, a stopy miałem jak sopelki lodu.

Czy ja naprawdę chcę takie życie i taką rodzinę?

Wyszła Halina, zarzuciła na siebie kożuch i włożyła walonki wyglądała jak bająca pani.

Skoro mnie nie szanujesz, droga wolna. On jest za ciebie odpowiedzialny!

Zosia tylko skinęła głową.

Z nim mi lepiej niż z wami, mamo. Tylko zamówcie nam taksówkę.

O, to już jego sprawa. Sami się dogadajcie!

Zosia trąciła mnie łokciem:

Zrób coś!

Wyjąłem się z butów i niemal upadłem ze strachu i zimna. Osunąłem się na śniegu.

Co ci jest?! wrzasnęła Zosia.

Chyba mi słabo nie sądziłem, że tu umrę. Wracam do Warszawy.

***

Po chwili pojawiła się pielęgniarka, dała mi jakiś zastrzyk i nieco się otrząsnąłem. Przyszła Zosia z herbatą.

Możesz mnie zabrać do miasta? jęknąłem do pielęgniarki.

Ale ja tu mieszkam! zdziwiła się.

Ty wyjeżdżasz? spytała Zosia.

My się już dogadałyśmy z mamą bąknęła.

A ja po prostu chciałem zniknąć.

„To ich sprawa. Ja, jeśli przeżyję i wyjadę, nigdy już nie dam się wplątać w nic takiego. Kobiet będę unikał z kilometra!”

***

Następnego dnia w laboratorium spojrzałem na Martę, moją trzydziestodwuletnią laborantkę, gdy zaproponowała ciasto.

Proszę pani, żadnej herbatki. Przychodzimy tu do pracy, nie na podwieczorek!

Przestraszyła się i posmutniała.

Spojrzała z żalem, zgarnęła torebkę, wyszła, mamrocząc pod nosem „Wariat!”.

Zamknąłem drzwi na klucz, wyszedłem. O osiemnastej wróciłem do mieszkania.

Zosia powitała mnie w drzwiach:

Dobry wieczór, panie Arkadiuszu.

Co na kolację? spytałem, nie patrząc nawet na nią.

Rosół z kaczki i pierogi z ziemniakami.

Znakomicie, zapisz ile jestem ci winien za zakupy. Dodam do twojej pensji pod koniec miesiąca.

Umylłem ręce, siadłem w kuchni. Zosia krzątała się wokół.

Dalej się gniewasz na moją mamę? Miała do pana rezerwę, bo się bała, że szanowny pan naukowiec rzuci mnie w każdej chwili. Chciała po swojemu wystawić mnie wyżej. No, głupia kobieta. Ale ja wciąż cię kocham…

Grzebałem łyżką w rosole. Coś nie dawało mi spokoju.

Może się przestraszyłeś rodzinnej awantury? Ot, żyjemy nie nudno. Sto razy już krzyczeliśmy i godziliśmy się ze sobą. Przewalczyliśmy

Wstałem, delikatnie objąłem ją za ramiona i wyprowadziłem do przedpokoju, potem wsunąłem w ręce jej ubrania.

Już późno, idź. Jutro nie musisz przychodzić. Może pojutrze.

Zamknąłem drzwi. Usiadłem do pierogów. Uff.