Opiekunka dla żony – Jak to? – Lida była pewna, że się przesłyszała. – Gdzie niby mam się wyprowadzić? Po co? Dlaczego? – Daj spokój, tylko bez tych scen! – skrzywił się on. – Co tu niezrozumiałego? Nie masz już komu pomagać. A gdzie pójdziesz – nie interesuje mnie. – Edku, zwariowałeś? Mieliśmy się przecież pobrać… – To sobie sama wymyśliłaś. Ja nic takiego nie obiecywałem. Mając 32 lata, Lida zdecydowała się na życiową rewolucję: opuszcza rodzinne miasteczko. Co by tu robiła? Słuchała wytyków matki? Ta nie mogła zatrzymać się w pretensjach o rozwód. Że niby jak mogła stracić męża? A Wacek wart nie był nawet dobrego słowa – pijak i babiarz! Jak ona w ogóle mogła wyjść za niego osiem lat temu? Lida nie rozpaczała po rozwodzie – wręcz przeciwnie, poczuła się jakby lżej jej się oddychało. Ale z matką ciągłe kłótnie… A jeszcze i o pieniądze się sprzeczały, których zawsze brakowało. No to pojedzie Lida do miasta wojewódzkiego i tam ułoży sobie życie! Swoją drogą, jej koleżanka ze szkoły – Swetka – już od pięciu lat żoną wdowca jest. Co z tego, że starszy o szesnaście lat i wcale nie przystojny, za to mieszkanie ma i pieniądze. A Lida nie gorsza od Swetki! – No, nareszcie, ocknęłaś się! – ucieszyła się Swetka. – Szybko się pakuj, możesz się na początek zatrzymać u nas, a pracę znajdziemy. – A twój Władek nie będzie miał nic przeciwko? – zwątpiła Lida. – Skąd! Zrobi, co tylko mu powiem! Bez obaw, damy radę! Ale Lida nie chciała nadużywać gościnności. Po dwóch tygodniach dorobiła się pierwszych pieniędzy i wynajęła pokój. I już po paru miesiącach niesamowicie się jej poszczęściło. – Czemu tak kobieta jak ty na targu stoi? – zapytał ze współczuciem stały klient, Edward Borowicz. Stałych klientów Lida znała po imieniu. – Zimno, głodno, co zrobisz. Trzeba jakoś zarabiać. I rzuciła zalotnie: – Może masz dla mnie inną propozycję? Edward Borowicz wcale nie był u Lidy typem ideału. Starszy o jakieś dwadzieścia lat, trochę przy kości, lekko łysiejący i przenikliwy wzrok. Ale ubrany porządnie, podjeżdżał dobrym samochodem – nie żaden żul, nie pijak. Tyle że miał obrączkę, więc o roli męża dla Lidki nie było mowy. – Wydajesz się odpowiedzialna i sumienna – przeszedł bezpośrednio do „ty” – opiekowałaś się kiedyś kimś chorym? – Opiekowałam się sąsiadką po wylewie, dzieci daleko, nie mieli czasu – odparła. – Świetnie! – zawołał z entuzjazmem. – Moja żona, Tamara, też po wylewie. Lekarze nie dają jej szans. Wziąłem ją do domu, ale nie mam czasu na opiekę. Pomóż? Zapłacę jak należy. Lida nie zastanawiała się długo. Lepiej w ciepłym mieszkaniu pielęgnować chorą, niż sterczeć na mrozie i obsługiwać marudnych klientów. Do tego Edward zaproponował jej pokój w mieszkaniu – więc koniec z czynszem. – Trzy pokoje oddzielne! Miejsca jak na bal! – chwaliła się Swetce. – Dzieci żadnych nie mają. Teściowa Tamary – jeszcze “szałowa babka”, młódka mimo lat. Niedawno ponownie wyszła za mąż, męża niańczy, dla chorej nie ma czasu. – Bardzo chora? – Sparaliżowana… Leży jak kłoda i tylko wzdycha. Raczej się nie wyliże. – Jesteś z tego zadowolona? – Swetka spojrzała podejrzliwie. – Oczywiście, że nie – spuściła wzrok Lida – ale kiedy Tamara umrze, Edward Borowicz zostanie sam… – Zwariowałaś, Lidka? Chcesz śmierci dla kogoś przez… mieszkanie?! – Nikomu śmierci nie życzę, ale szansy nie zmarnuję! Tobie łatwo gadać… – pokłóciły się tak, że długo nie rozmawiały, dopiero po pół roku Lida wyznała, że z Edwardem ma ro.man. Nie mogą bez siebie wytrzymać, ale wiadomo, żony nie porzuci – “nie taki jest”. Więc na razie – kocha.nkowie. – Miłujecie się w domu, gdzie obok w agonii leży jego żona? – znów Swetka nie poparła Lidy. – Wiesz, że to podłe? Za jakie dobra – a masz pewność, że są?! – Nigdy nie doczekam od ciebie dobrego słowa! – Lida się obraziła. I znów przestały rozmawiać. Ale Lida nie miała wyrzutów sumienia – albo prawie. Opiekowała się Tamarą z oddaniem. Odkąd była z Edkiem – wszystkie prace domowe też wzięła na siebie. Trzeba zadbać o faceta nie tylko w łóżku: dobrze ugotować, wyprać koszule, posprzątać, żeby nie wdychał kurzu. Wydawało się, że kocha.nkowie są wniebowzięci. Nawet nie zauważyła, kiedy Edek przestał płacić jej za opiekę. No, przecież są już prawie małżeństwem! Dawał tylko pieniądze na dom, których zawsze jakoś ledwie starczało. A przecież był majstrem, zarabiał nieźle… No, po ślubie wszystko się wyjaśni! Z czasem namiętność osłabła, Edek rzadziej wpadał do domu, ale Lida usprawiedliwiała go wyczerpaniem. Czego się tu mógł zmęczyć, skoro do żony zaglądał na chwilę – nie wiedziała, ale żal jej było Edka. Mimo wszystko Lida popłakała się, gdy Tamara zmarła. Półtora roku życia tej kobiecie poświęciła – nie do odzyskania. Organizacją pogrzebu też się zajęła – Edek nie był w stanie. Na to odliczył jej co do grosza, ale dołożyła się, wszystko urządziła jak należy. Nikt jej niczego nie zarzucił. Nawet sąsiadki, które rzucały podejrzliwe spojrzenia – przecież wiedziały o rom.ansie – na pogrzebie kiwały z uznaniem. Teściowa Edka też była zadowolona. I wtedy Lida nie spodziewała się ciosu od Edka. – Wiesz, twoje usługi już się nie przydadzą, masz tydzień na wyprowadzkę – oświadczył zimno dziesięć dni po pogrzebie. – Słucham? Dokąd mam niby się wynieść? Po co? Dlaczego? – Daj spokój bez scen! – skrzywił się. – Już nie masz się kim opiekować. Gdzie pójdziesz, mnie nie obchodzi. – Edku, przecież mieliśmy się pobrać?!… – To ty sobie wymyśliłaś. Ja niczego takiego nie planowałem. Następnego ranka, po nieprzespanej nocy, Lida jeszcze raz próbowała z nim rozmawiać, ale powtórzył wszystko jak poprzedniego dnia i nalegał, by się spieszyła z wyprowadzką. – Moja narzeczona chce zrobić tutaj remont przed ślubem – rzucił Edek. – Narzeczona? Kto to? – Nie twoja sprawa. – Ach, nie moja?! No dobrze, wyprowadzę się, ale najpierw zapłacisz za pracę. Tak! I nie patrz na mnie w ten sposób! Obiecałeś 4 tysiące miesięcznie. Dostałam tylko dwie takie wypłaty. Jesteś mi winien 64 tysiące. – Ale szybko liczysz! – zakpił Edek. – Nie przesadzaj… – Ba! A za sprzątanie i gotowanie doliczysz? Niech będzie – nie będę się z tobą targowała, dajesz sto tysięcy i rozchodzimy się w zgodzie! – A jak nie? Do sądu pójdziesz? Przecież nie masz nawet umowy. – Opowiem to pani Tamili – odparła Lida. – To ona ci kupiła mieszkanie. Wierz mi, po tej rozmowie będziesz bez pracy. Znasz teściową lepiej ode mnie. Twarz Edka pobladła, ale szybko odzyskał pewność siebie. – Kto ci uwierzy? Straszy mnie… Wiesz co, nie chcę cię tu widzieć – wynoś się od razu! – Masz trzy dni, kochany. Nie będzie kasy – będzie awantura – Lida spakowała walizkę i poszła do hostelu. Trochę grosza jej jeszcze zostało… Czwartego dnia, bez odpowiedzi od Edka, przyszła pod jego mieszkanie. Szczęście – była tam i Tamila. Po minie Edka poznała, że nie ma na co liczyć – wyłożyła całą sprawę teściowej. – Wymyśla coś! Plecie bzdury! – obruszył się wdowiec. – Słyszałam już na pogrzebie, nie wierzyłam – wbiła w niego wzrok Tamila. – Teraz już wszystko jasne. A tobie, zięciu, nie przypomniano, że mieszkanie na mnie? Edek zamarł. – Więc tak: za trzy dni ma cię tu nie być, nawet śladu po tobie nie chcę. Przekazałam sprawę mojemu prawnikowi. Tamila ruszyła do drzwi, ale zatrzymała się przy Lidzie. – A ty, dziewczyno, na co czekasz? Na medal? Wynoś się stąd! Lida wybiegła jak oparzona. Teraz już na pewno na żadne pieniądze nie może liczyć. Zostaje powrót na targ – tam praca zawsze się znajdzie…

Opiekunka dla żony

Że co? Edycie aż się nie chciało wierzyć w to, co słyszy. Gdzie mam się wyprowadzić? Ale po co? Dlaczego?
Oj, tylko mi tu scen nie rób, dobra? skrzywił się on z irytacją. Co tu jest niejasnego? Nie masz tu już kogo pielęgnować. A gdzie pójdziesz, kompletnie mnie nie obchodzi.
Edek, zwariowałeś? Przecież mieliśmy się pobrać
Ty to sobie sama wymyśliłaś. Ja wcale nie miałem takiego zamiaru.

W wieku trzydziestu dwóch lat Edyta doszła do wniosku, że czas przewrócić swoje życie do góry nogami i opuścić rodzinne miasteczko pod Piotrkowem Trybunalskim.

A co tu miała robić? Nadrabiać miną w obecności matki?

Matka nie dawała jej spokoju ciągłymi pretensjami o rozwód. Jakim cudem mogła stracić męża?

A ten Wacek po prawdzie nawet na dobry dzień nie zasługiwał: wiecznie z flaszką, z nosem na boki… Jak ona osiem lat temu mogła wyjść za takiego typa?

Sama Edyta nie rozpłakała się po rozwodzie. Wręcz przeciwnie oddychała lżej.

Ale z matką przez to strasznie się kłóciły. No i jeszcze ciągłe gry o kasę, bo ledwo starczało na życie.

Postanowiła więc wyjechać do wielkiego miasta do Łodzi i wszystko sobie elegancko poukładać!

Zresztą, jej szkolna przyjaciółka Sylwia już od pięciu lat była żoną wdowca.

No i co z tego, że starszy od niej o 16 lat i uroda raczej nie poraża. Ma mieszkanie, pieniądze, generalnie ustawiony gość.

A Edyta gorsza nie jest!

No, dzięki Bogu, znowu Edytka zaczyna żyć! ucieszyła się Sylwia. Pakuj się, jak coś, możesz się póki co do nas wprowadzić, a z robotą coś wymyślimy.

A twój Władek żeby przypadkiem nie dostał ataku furii? miała wątpliwości Edyta.

Daj spokój! Robi, co mu powiem. Nie martw się, damy radę!

Siedzenie u przyjaciółki nie była jednak opcją na długo.

Po kilku tygodniach udało się Edycie zarobić parę złotych, wynajęła pokój i powoli stawała na nogi.

A już po dwóch miesiącach los się do niej szeroko uśmiechnął.

Taka kobieta na rynku handluje? z zatroskaniem zapytał stały klient, Edward Borkowski.

Stałych klientów Edyta znała już po imieniu.

Jesień, zimno, człowiek głodny… Ale co zrobić, trzeba jakoś zarabiać.

Dodała z puszczeniem oczka:

Chyba że pan ma dla mnie lepszą ofertę?

Edward Borkowski typem amanta raczej nie był. Ze dwadzieścia lat starszy od niej, trochę przy kości, z zalążkiem łysiny i czujnym spojrzeniem.

O warzywa targował się jak o życie i zawsze płacił co do grosza. Ale był porządnie ubrany, przyjeżdżał dobrym samochodem ewidentnie nie żaden menel albo żul.

Fakt, miał obrączkę więc do kategorii mąż i ojciec moich dzieci Edyta go od razu nie zaklasyfikowała.

Widać, że jesteś solidna, odpowiedzialna i schludna kobieta Edward bez ceregieli przeszedł na ty. Opiekowałaś się kiedyś chorym?

Zdarzyło się. Sąsiadkę pielęgnowałam udar miała, dzieci daleko, a z matką nikt się nie chce użerać. To poprosili mnie.

Super! ucieszył się. Nagle posmutniał: Moja żona, Teresa, też po udarze. Lekarze mówią, że niewielka szansa na poprawę. Wziąłem ją ze szpitala, ale opiekować się nie mam czasu. Może pomożesz? Zapłacę uczciwie.

Edyta długo się nie zastanawiała. Lepsze ciepłe mieszkanie nawet jeśli trzeba wynosić nocnik niż stanie przez dziesięć godzin na mrozie i użeranie się z klientami.

Poza tym Edward zaproponował jej mieszkanie u siebie odpadały koszty wynajmu.

Trzy osobne pokoje! Miejsca, że można piłkarzyki rozegrać! chwaliła się Sylwii. Dzieci nie mają.

Matka Teresy wyfiokowana jak na 68-latkę przystało niedawno znów wyszła za mąż, więc nie było komu opiekować się jej córką.

Ciężko z tą twoją podopieczną?

Oj, biedna kobieta Leży sztywno jak kłoda, tylko coś tam pomruczy. Na poprawę marna szansa.

No ale jakoś nie wyglądasz na zmartwioną? Sylwia badawczo przyglądała się jej twarzy.

Nie jestem Edyta spuściła wzrok ale przecież jak Teresa umrze, to Edward będzie wolny

No co ty, Edyta? Sylwia parsknęła. Życzysz innemu człowiekowi śmierci dla jakiegoś mieszkania?!

Nikomu źle nie życzę, ale jak okazja, to trzeba korzystać! Łatwo ci mówić, jak wszystko masz pod nos.

Tak się pokłóciły, że przez pół roku się nawet nie widziały. Dopiero potem Edyta pochwaliła się Sylwii, że z Edwardem mają romans.

No, niby nie mogą bez siebie żyć, ale przecież żony nie zostawi taki z niego gołąbek wierny! Więc póki co schadzki za zamkniętymi drzwiami.

Czyli wy się mizdrzycie, a żona dogorywa za ścianą? oburzyła się Sylwia. Serio z siebie jesteś dumna? A może w ogóle nie ma tam żadnych pieniędzy ani mieszkania?

Od ciebie się człowiek ciepłego słowa nie doczeka! obraziła się Edyta.

I kontakt zerwany. Ale nie czuła się winna (chyba tylko odrobinkę).

Wszyscy tacy święci! Najedzony głodnego nie zrozumie mówiły nasze babcie. Jakoś sobie poradzi bez tych wszystkich przyjaciółek, wielka mi rzecz!

Edyta naprawdę dbała o Teresę z pełnym zaangażowaniem. Odkąd zaczęła z Edkiem romans, jeszcze biła się o całą domową robotę.

Facetowi trzeba nie tylko w łóżku dogodzić; obiad, koszula wyprana i wyprasowana, w mieszkaniu błysk żeby czuł się jak król.

Zdawało się jej, że jej ukochany jest całkiem zadowolony, a ona sama w siódmym niebie.

Dopiero po czasie zorientowała się, że Edward przestał jej płacić za opiekę nad żoną. Ale przecież jak już są razem, to o jakich pieniądzach mowa?!

Na produkty dawał jej gotówkę, wieczorne rachunki prowadziła sama nawet nie zorientowała się, że coraz trudniej się mieścić w tym budżecie.

Szef produkcji miał przecież niezłą pensję, ale niech tam jak się pobiorą, to wszystko się ułoży.

Z czasem ich miłosny ogień jakoś przygasł, Edward częściej wracał do domu już po zmroku cóż, opieka nad chorą żoną… Ale biedaka było jej żal.

Choć spodziewała się tego, to i tak popłakała się, gdy Teresa zmarła.

W końcu ponad półtora roku spędziła przy tej chorej kobiecie tego czasu nikt jej nie odda. Organizacją pogrzebu musiała zająć się sama Edward z rozpaczy nie był zdolny na nic.

Pieniędzy też dał tylko na styk, więc Edyta stanęła na rzęsach, żeby godnie wyszło. Nawet sąsiadki, które patrzyły na nią spod byka przez ten romans z Edkiem (bo przecież na blokowisku nie ukryjesz niczego!) kiwały na pogrzebie z uznaniem. Teściowa Edwarda też była zadowolona.

Dlatego Edyta kompletnie nie spodziewała się tego, co usłyszała później.

Wiesz zaczął Edward na dziesiąty dzień po pogrzebie już nie potrzebuję twojej pomocy, więc masz tydzień, żeby się wynieść.

Słucham? Edycie zrobiło się słabo. Gdzie mam iść? Czemu? Po co?

No błagam cię, tylko nie rób mi tu dantejskich scen! Przecież nie masz już tu nikogo do opieki. Gdzie się podziejesz, to nie moje zmartwienie.

Edek, poważnie? Przecież mieliśmy się pobrać, pamiętasz?

To tylko twoja wyobraźnia ja o żadnym weselu nie mówiłem.

Następnego ranka, po kompletnie nieprzespanej nocy, Edyta jeszcze raz próbowała pogadać z Edwardem, ale ten powtórzył swoje teksty jak mantrę. Jeszcze ją ponaglił:

Moja narzeczona chce tu zrobić remont przed ślubem wypalił.

Narzeczona? Jaka znowu narzeczona? Edyta świdrowała go wzrokiem.

Nie twoja sprawa.

No dobrze, to ja sobie pójdę, ale najpierw zapłacisz mi za całą robotę! Tak! I przestań się tak na mnie gapić!

Obiecałeś czterdzieści tysięcy złotych miesięcznie. Dwa razy tylko dostałam wypłatę. Reszta się uzbierała na sześćset czterdzieści tysięcy.

Patrzcie, jaka ona się zrobiła matematyczka! prychnął Edek. Nie licz na to

I jeszcze za robotę sprzątaczki doliczysz! Ale dobra, nie będę się targować co do grosza dasz milion złotych i nie musimy się więcej widzieć.

A jak nie, to co, pójdziesz do sądu? Przecież żadnej umowy nie mamy.

Powiem o wszystkim pani Stanisławie odparła cicho Edyta. To ona wam kupiła to mieszkanie.

I wiesz, po tym, co powiem, stracisz nie tylko mieszkanie nie zapominaj, że znasz teściową lepiej ode mnie.

Edward zrobił się lekko blady, ale szybko się pozbierał.

A kto ci uwierzy? Przestań mi tu grozić. A wiesz co? Nie chcę cię już widzieć wychodź natychmiast.

Trzy dni ci daję, Edziek. Jak nie dostanę miliona będzie głośno, zobaczysz Edyta spakowała torbę i przeniosła się do hostelu. Trochę kasy na gospodarstwo udało jej się zachomikować.

Czwartego dnia, nie doczekawszy się odpowiedzi, poszła znów do mieszkania Edka. Jak na złość, akurat była tam pani Stanisława.

Po minie Edwarda już wiedziała, że nie zobaczy ani złotówki, więc natychmiast wszystko wyśpiewała teściowej.

Co ona tu wygaduje?! Wymyśla coś, bredzi! zaczął się miotać wdowiec.

Coś tam do mnie już dochodziło na pogrzebie, ale nie wierzyłam spojrzała na niego groźnie pani Stanisława. Teraz wszystko jasne. I mam nadzieję, że tobie też. Przypomnij sobie, do kogo to mieszkanie należy.

Edward zbladł.

I żeby cię tu nie było za tydzień. Nie, czekaj za trzy dni!

Pani Stanisława już miała wychodzić, ale zerknęła jeszcze na Edytę.

A ty, dziewczyno, co tu stoisz? Na medal czekasz? Spadaj!

Edyta wypadła z mieszkania jak poparzona. O żadnej wypłacie mogła zapomnieć. Znów została sama i znów czekał na nią ryneczek. Cóż, tam zawsze praca się znajdzieStała przez moment na mrozie, kuląc się jak spłoszony wróbel. W torbie dwie bluzki i ciepłe skarpety wszystko, co jej zostało z pokrętnych marzeń o łatwym życiu. Poczuła napływającą do gardła gorycz, ale łzę połknęła, zanim zdołała popłynąć.

Z ulicy spojrzała na blok, gdzie najwyraźniej już trwało dzielenie łupów i urządzanie nowego szczęścia. Pokręciła głową i odwróciła się. Było jej zimno, w środku i na zewnątrz, ale kiedy stała na rogu, słońce wreszcie przebiło się przez chmury.

Ruszyła do przodu. Kroki były nieśmiałe, potem coraz pewniejsze. Po drodze kupiła kawę i drożdżówkę w znanej piekarni, bo na rozżalenie najlepsze są proste przyjemności. Siadając na ławce przy rynku, dostrzegła znajomą sylwetkę sąsiadkę sprzed lat. Ta uśmiechnęła się, machając zachęcająco ręką.

Edyta przysiadła się, usłyszała zwyczajne, dobre jak się trzymasz?. Poczuła, że świat się nie skończył. Że życie, nawet to pozwijane, daje czasem nową szansę. I że nawet jeśli los nauczył ją, gdzie leży dno, to teraz cokolwiek się wydarzy wypłynie na powierzchnię już sama, bez cudzych obietnic.

Ugryzła kawałek drożdżówki, popatrzyła na ludzi i uśmiechnęła się do siebie. Może to był właśnie początek nie koniec.