Dobre kobiety też są porzucane Z lustra patrzyła na Annę piękna trzydziestopięcioletnia kobieta o smutnych oczach. Nie rozumiała, czego oczekują współcześni mężczyźni. Szkoda, że tego nie uczą na studiach. Po co jej był czerwony dyplom? Ania od zawsze marzyła o rodzinie, kochającym mężu i dzieciach – najlepiej trójce. Od dzieciństwa miała przed oczami przykład rodziców, wzoru idealnego małżeństwa. Bardzo się śpieszyła, by wyjść za mąż, jakby bała się, że przegapi swoje szczęście. Ze swoim mężem Witkiem poznała się jeszcze na studiach. Przystojny, wysportowany, inteligentny, przyciągał uwagę dziewczyn i z łatwością stawał się duszą towarzystwa. Spotkali się na imprezie i od razu sobie przypadli do gustu. Wiktor przyjechał studiować do Wrocławia z innego miasta, a Ania mieszkała z rodzicami. Po pół roku Witek się oświadczył. Zgodziła się. Pobrali się po zakończeniu uczelni. Mąż wydawał się ideałem – troskliwy, uważny, wesoły. Dostał pracę w dużej firmie gazowniczej jako inżynier, a Anna została specjalistką w banku. Pół roku po ślubie Ania dowiedziała się, że jest w ciąży. Witka to jednak nie ucieszyło. – Ania, jak to się stało? Mówiłaś, że wszystko pod kontrolą… – Witek, nie wiem, jak do tego doszło… – szczerze przyznała, zaskoczona tonem męża. – Ale czy to ważne? I tak chcieliśmy dziecka. Skoro już się stało – może to przeznaczenie? – Daj spokój! To nie przeznaczenie, tylko nieuwaga. Dopiero zaczęliśmy pracę, teraz trzeba budować karierę, a nie pieluchy zmieniać. Ania ledwo powstrzymała łzy. Reakcja męża ją zszokowała. – Aniu, – powiedział Witek już łagodniej, obejmując ją za ramiona – może… no wiesz… Nie musimy się spieszyć, jeszcze zdążymy… Patrzyła na niego z niedowierzaniem. – Nawet nie próbuj! Nie będzie ci się podobało – nie będę cię zmuszać. Sam zdecyduj. Ania wybiegła z mieszkania. Długo błąkała się po ulicach, próbując poukładać w głowie, co się wydarzyło. Marzenia o dużej, szczęśliwej rodzinie zaczęły się rozwiewać. Anna i Wiktor nie rozmawiali kilka dni. W końcu mąż przeprosił i oznajmił, że przemyślał wszystko i cieszy się, że zostanie ojcem. Szczęściu nie było końca. Po ośmiu miesiącach urodził się syn, Antoś. Anna cieszyła się macierzyństwem. Z radością opiekowała się dzieckiem, dbała o porządek w mieszkaniu, gotowała mężowi ulubione potrawy. Gdy synek skończył trzy lata, Anna wróciła do pracy, zapisując Antosia do przedszkola. Młoda mama była jak na skrzydłach i była pewna, że jest najszczęśliwsza na świecie. Potwierdzali to znajomi i przyjaciele rodziny. U Ani i Witka często odbywały się spotkania ze znajomymi ze studiów, którzy przychodzili wraz z rodzinami. Pewnego dnia Anna usłyszała rozmowę męża z kolegami. – Witku, ale ci się trafiła żona! Piękna, mądra, pracuje, w domu porządek i gotuje tak, że palce lizać! – Nawet nie mów – zgodził się drugi. – Moja to tylko pieniądze ode mnie chce i nerwy szarpie. – No ale ja też niczego sobie, dlatego mam taką świetną żonę – odpowiedział Witek. Kumple roześmiali się głośno. Za to ich żony miały inne zdanie, o czym niejednokrotnie mówiły Ani.

Z lustra spoglądała na Annę piękna, trzydziestopięcioletnia kobieta o smutnych oczach. Nie potrafiła pojąć, czego oczekują dzisiejsi mężczyźni. Szkoda, że na uniwersytecie o tym nie uczą. Po co jej był ten czerwony dyplom?

Anna od zawsze marzyła o rodzinie, kochającym mężu i dzieciach najlepiej trójce. Od najmłodszych lat widziała przed oczami wzór idealnej rodziny, którą tworzyli jej rodzice. Całe życie spieszyło się jej do ślubu, jakby bała się przegapić własne szczęście.

Swojego męża, Witka, poznała jeszcze na studiach. Przystojny, wysportowany, inteligentny przyciągał spojrzenia kobiet i zawsze potrafił rozruszać każde towarzystwo. Spotkali się na jednej z imprez studenckich i od razu przypadli sobie do gustu. Wiktor przyjechał studiować do Wrocławia z innego miasta, a Ania mieszkała z rodzicami.

Po pół roku Witek się oświadczył, a ona przyjęła zaręczyny. Ślub wzięli tuż po obronie. Wydawało się, że Ania znalazła ideał czułego, troskliwego, wesołego mężczyznę. Wkrótce Wiktor zatrudnił się jako inżynier w dużej spółce energetycznej, a Anna jako specjalistka w banku.

Minęło pół roku od ślubu, gdy Ania dowiedziała się, że jest w ciąży. Witek nie był zachwycony.

Ania, jak to się stało? Przecież mówiłaś, że wszystko jest pod kontrolą?

Witek, nie wiem, naprawdę nie wiem… przyznała szczerze, rozbita jego tonem niezadowolenia. Ale czy to naprawdę takie ważne? Przecież i tak planowaliśmy dziecko. Skoro tak się stało, to znak od losu.

Nie gadaj bzdur! Jaki los, to po prostu brak rozwagi. Dopiero co znaleźliśmy pracę. Teraz trzeba robić karierę, a nie prać pieluchy.

Anna ledwie powstrzymywała łzy. Reakcja męża była dla niej szokiem.

Anulka powiedział łagodniej Witek, obejmując ją delikatnie. Może byśmy no wiesz… Po co się spieszyć, jeszcze zdążymy…

Spojrzała na niego jakby go pierwszy raz widziała.

Nawet o tym nie myśl! Nie pasuje ci nie zmuszam. Decyduj sam.

Wybiegła z mieszkania. Długo krążyła po ulicach Wrocławia, próbując zrozumieć to, co się stało. Jej wymarzona wizja wielkiej, szczęśliwej rodziny rozpadała się na kawałki.

Przez kilka dni Anna i Wiktor prawie nie zamienili słowa. W końcu mąż przeprosił i powiedział, że przemyślał wszystko i cieszy się, że zostanie ojcem. Szczęście wypełniło dom. Osiem miesięcy później urodził się syn, Antoś.

Anna rozkwitała jako matka. Codzienne obowiązki przy dziecku, dbanie o dom i przygotowywanie ulubionych potraw dla męża sprawiały jej autentyczną przyjemność. Kiedy Antoś poszedł do przedszkola w wieku trzech lat, Anna wróciła do pracy.

Młoda mama chodziła jak na skrzydłach, pewna, że jest najszczęśliwszą kobietą pod słońcem. Rodzinę otaczało grono życzliwych ludzi w domu Anny i Witka często przesiadywali przyjaciele ze studiów z rodzinami. Pewnego wieczoru była świadkiem rozmowy męża z kolegami.

Witek, tobie to się poszczęściło z żoną! Piękna, mądra, pracuje, w domu porządek, a gotuje tak, że palce lizać.

No coś Ty, zgadzam się dodał drugi. Moja tylko potrafi domagać się pieniędzy i psuć mi humor.

Co się dziwisz, sam jestem niczego sobie, to i żona taka roześmiał się Witek.

Przyjaciele ryknęli śmiechem. Ale żony tych mężczyzn często wypowiadały inne zdanie, które nie raz słyszała Anna…