Wyczekiwana wnuczka Pani Natalia, jak zwykle uparta, nie ustawała w próbach dodzwonienia się do syna, który wybrał się w kolejny morski rejs. Niestety, wciąż nie było z nim kontaktu. — No narobiłeś, Michałku, narobiłeś! — westchnęła roztrzęsiona i znów wykręciła znajomy numer. Ale co z tego — sygnału dalej brak, dopóki nie dotrze do najbliższego portu. A na to przyjdzie poczekać. A tu takie rzeczy się dzieją! Już drugą dobę pani Natalia nie mogła zmrużyć oka — taki los zgotował jej syn! * * * A wszystko zaczęło się jeszcze kilka lat temu, gdy Michał o pracy na morzu nawet nie myślał. Lata mijały, Michał — już dorosły facet, a z kobietami wciąż nie wychodziło. Zawsze coś mu nie pasowało — jakby wszystkie Polki były „nie takie”! Pani Natalia z bólem obserwowała, jak kolejno rozpadają się jego relacje nawet z bardzo porządnymi i sympatycznymi, jej zdaniem, dziewczynami. — Ty jesteś nie do wytrzymania! — mówiła synowi. — Zawsze coś ci nie pasuje! Która kobieta wytrzyma twoje wymagania? — Nie rozumiem tych twoich żalów, mamo. Ty chcesz mieć synową, a zupełnie ci obojętne, jaka będzie? — No właśnie nie! Musi cię kochać i być porządną dziewczyną! Syn na to tylko znacząco milczał, co doprowadzało matkę do irytacji. W końcu to ona go urodziła, wychowała, tuliła do snu — a teraz on zachowuje się, jakby życie znał lepiej od niej! Kto z nich jest tu starszy?! — A czymże ci się nie spodobała Ania?! — nie wytrzymywała pani Natalia. — Już mówiłem. — No dobra… — Ania była akurat niezbyt trafionym przykładem, ale pani Natalia nie miała zamiaru się poddać. — Może i była z tobą nieszczera, jak mówisz. Choć do końca w to nie wierzę… — Mamo! Daj spokój tym szczegółom. To nie jest dziewczyna na całe życie. — A Kasia? — I Kasia też nie — odpowiadał spokojnie Michał. — A Zosia? Przecież taka spokojna, domowa, miła, chętna do pomocy, wyjątkowo zaradna! Pomyśl, czy nie warto się zastanowić… — Tak, masz rację, mama. Była bardzo miła. Ale okazało się, że nigdy mnie nie kochała. — A ty ją? — Chyba też nie. — No to Magda? — Mamo! — Oj, ty to już naprawdę robisz się nie do zniesienia! Chyba już żadna z tobą nie wytrzyma! A chciałoby się zobaczyć u ciebie dzieci, wnuki poniańczyć… — Skończmy już tę bezsensowną rozmowę! — aż w końcu nie wytrzymywał Michał i gdzieś wychodził. „Uparty jak ojciec! Nic dziwnego, że mu się nie układa!” — zrzędziła w myślach pani Natalia. Czas płynął; dziewczyny w życiu Michała się pojawiały i znikały, a marzenie o szczęśliwym małżeństwie syna i czułym wnuczku nie chciało się spełnić. Potem syn całkiem zmienił branżę — spotkał kolegę, ten zaprosił go do pracy na statku i Michał z radością się zgodził. Próby przekonania, by został na lądzie, spełzły na niczym. — No co ty, mamo? Świetna okazja, zarobki — palce lizać! Będzie nam się żyło! — Wolę rodzinę niż twoje statki. Zarobki nie są wszystkim! — To przecież i rodzinę trzeba z czegoś utrzymać! A jak dzieci się pojawią, to już nigdzie nie wypłynę. Teraz się dorobię, potem się ustatkuję! I rzeczywiście Michał dobrze zarabiał. Po pierwszym rejsie zrobił remont w mieszkaniu, po drugim założył konto w banku i podarował mamie kartę. — Żeby ci niczego nie brakowało! — Mnie nic nie brakuje, tylko wnuczka mi daj, bo lata lecą! Starzeję się! — Daj spokój! Jeszcze ci daleko do emerytury! — śmiał się syn. Pani Natalia nie korzystała z tych pieniędzy — wystarczało jej to, co zarabiała w aptece. „Niech sobie będą na koncie. Michał nie sprawdza. Jak zobaczy, zobaczy, jaka jestem oszczędna!” — myślała z uśmiechem. Tak sobie żyli. Michał po rejsach nadrabiał towarzyskie zaległości, tu i ówdzie randkował, ale mamie już żadnej dziewczyny nie przedstawiał. Zapytany, obruszał się: — To żebyś się potem nie przejmowała, że się nie żenię. Bo nie zamierzam! Panią Natalię bolał fakt, że syn uważa ją za nazbyt naiwną. Powiedział jej to nawet wprost. Aż zobaczyła go przypadkiem z nową dziewczyną i od razu postanowiła działać. Michał aż się zaczerwienił, gdy musiał ją przedstawić. Milena zrobiła na pani Natalii bardzo dobre wrażenie. Szczupła, wysokiego wzrostu, z ładnymi lokami i miłym usposobieniem — taka dziewczyna! „Może wreszcie syn miał szczęście!” — myślała pani Natalia. Wakacyjny romans z Mileną trwał przez cały urlop syna; dziewczyna bywała u nich gościem, a matka wprost ją uwielbiała. Jednak gdy Michał ruszył na kolejny rejs, Milena… zniknęła. — Z Mileną już mnie nic nie łączy. Tobie też z nią nie wolno się kontaktować — krótko uciął syn. Pani Natalia długo się gryzła, ale nie miała jak niczego się dowiedzieć. * * * Minął rok. Michał parę razy wracał do domu, ale na pytania o Milenę odpowiadał krótko i chłodno. — No powiedzże mi, co w tej dziewczynie ci nie odpowiadało?! — To moja sprawa, mamo. Nie mieszaj się w moje życie! Matka prawie się popłakała. — Ale ja się martwię o ciebie… — Nie musisz! I jeszcze raz powtarzam — z Mileną nie utrzymuj kontaktu. I daj mi spokój! Znowu ruszył na rejs, a pani Natalia, z bolącym sercem, zajęła się swoją codziennością. Aż pewnego dnia, w aptece, przyszła po mleko dla dzieci Milena — z córeczką w wózku. — Milenko, jak się cieszę, że cię widzę! Michał nic mi nie powiedział, zniknął w rejs, a ciebie kazał nie szukać! — rzuciła radośnie Natalia. — No cóż, tak bywa… — uśmiechnęła się smutno Milena. — Dziecko, powiedz mi prawdę, co się stało? Znam mojego syna, on miewa trudny charakter… — Szkoda mówić… Nie gniewam się na niego. Lecę już, bo muszę jeszcze do sklepu. — Wpadnij do mnie, choćby tu, na dyżur. Pogadamy! Milena przyszła następnego dnia — znów po mleko. Pani Natalia pomału ją rozgadała; dowiedziała się, że Milena jest samotna z dzieckiem, którego Michał nie chciał — bo rejsy, bo nie czas na rodzinę. I przepadł. — Pewnie popłynął w świat… — wzruszyła ramionami Milena. — Ale damy sobie radę, nikogo się nie będziemy narzucać! Pani Natalia klęknęła prawie z czułości przed wózkiem: — Toż to moja wnuczka! — Tak, nazywa się Ania — szepnęła Milena. * * * Pani Natalia nie mogła się uspokoić. Wypytała Milenę — okazało się, że dziewczynie ciężko samej wynajmować mieszkanie, może nawet wróci do rodzinnego miasteczka. Na samą myśl, że wnuczka zniknie z jej życia, serce pani Natalii zacisnęło się z żalu. — Przeprowadzaj się do mnie, z Anią! Pomogę wam, znajdziesz stałą pracę, a i Michał tyle pieniędzy przesyła, że nie dam rady ich wydać. U nas wszystko będzie! — A Michał co powie? — A kto go pyta?! Narozrabiał, zostawił dziecko, matce rodzonej nic nie powiedział! Muszę jakoś odkupić jego winy! Gdy wróci — pogadam z nim jak trzeba, oj pogadam! — zaciśnięta pięść pani Natalii nie pozostawiała wątpliwości. I zamieszkały razem. Pani Natalia nie szczędziła czasu ani pieniędzy na wnuczkę. Zmniejszyła ilość dyżurów, by spędzać z Anią jak najwięcej czasu. Milena znalazła pracę, córkę zostawiała z Natalią. Wracała późno i zmęczona: — Cały dzień na nogach, tyle klientów i wszyscy tacy marudni! — Nic się nie martw! Idź odpoczywaj, ja się Anią zajmę! Zbliżał się powrót Michała. Pani Natalia wyobrażała sobie, jak z synem „porozmawia”, a Milena coraz bardziej się denerwowała. — Michał nas wyrzuci z Aniutą! Było głupio się zgodzić zamieszkać. Jutro zacznę szukać mieszkania. — Nikt cię nie wyrzuci! Wróci, pogadam z nim po mojemu! — Oj, pani Natalio, zobaczy Pani, zaraz powie, że chcę się podpiąć pod cudze pieniądze! A ja nic nie chcę — tylko żyć spokojnie! Ale wrócę do rodziców. Będziemy w kontakcie! — A wiesz, że nie! Wszystko jest moje i mogę zapraszać kogo chcę! Spróbuj, Michał, coś mi powiedzieć! Jak Milena się nie upierała, pani Natalia postawiła na swoim i nie pozwoliła im wyprowadzić się. — Wiesz co, pomyślałam ostatnio: trzeba od razu przepisać to mieszkanie na Anię. I żadnych wątpliwości! Skoro Michał ojca nie uznał, będzie jasność — dziewczynka dostanie swoje. — Proszę pani, nie trzeba — moi rodzice też mają mieszkanie… — Nie odmawiaj! Decyzja podjęta! Spróbowały, ale notariusz odmówił. — Najpierw syn musi się wymeldować. No trudno — do przyjazdu Michała był tydzień, więc pani Natalia czekała. Tymczasem Milena gdzieś znikała i coś kombinowała. Aż któregoś dnia matka zobaczyła spakowaną walizkę. — Gdzie się wybierasz?! — Muszę wyjechać… Kiedy Michał wróci… — Nigdzie cię nie puszczę! — zadecydowała Natalia. Zaczęła jej też tłumaczyć, że wszystkie zakupy może zrobić za pomocą bankowej karty, kod zostawiła w szufladzie. Nie ma sensu się tak zapracowywać — niech Ania pamięta, kim jest mama! Jeśli Milena chce być „gospodynią domową”, niech się tego uczy. Milena nie odpowiedziała. Michał miał wrócić za dwa dni. * * * W dniu powrotu syna Natalia wstała wcześnie, weszła do pokoju dziewczyn, ale zastała tylko słodko śpiącą Anię — Mileny nie było. Zdziwiona, wróciła do kuchni kończyć przygotowania. Wyobrażała sobie, jak wręczy synowi córkę i wymusi przeprosiny. Nareszcie zadzwonił dzwonek. Michał stanął w progu, oczy szeroko otwarte na widok matki z małą dziewczynką. — Cześć, mamo. Co za dzieciak? Co przegapiłem przez rejs? — Dobrze wiesz, synu! — O co chodzi? — zmieszał się Michał. — Znalazłam sobie wnuczkę, Anię! Takie to przygody mnie spotkały! — Jaką wnuczkę? Przecież nie mam rodzeństwa, o co chodzi? — Przestań udawać! Milena wszystko mi powiedziała! Tak cię nie wychowałam! Wstyd mi za ciebie! — Milena? Przecież prosiłem, żebyś się z nią nie widywała! Co ona ma wspólnego z tym dzieckiem? Pani Natalia całą złość wyładowała na synu. Michał złapał się za głowę: — Jesteś… mamo! — Chcesz powiedzieć, że jestem głupia? No mów, śmiało… — To nie moje dziecko! Milena cię oszukała… Wiem, że chodzi jej tylko o pieniądze. Na pewno coś ci ukradła! — Nic nie brała! Jesteś…! — Mamo, sprawdź oszczędności! Milena pewnie uciekła właśnie z nimi! — Przecież poszła do pracy! — upierała się pani Natalia. Kłócili się długo, w końcu Michał się poddał i postanowił poczekać na Milenę, by wszystko wyjaśnić. Milena nie wróciła tego wieczoru ani następnego. Telefon nie odpowiadał, w pracy nigdy o niej nie słyszano. Okazało się, że zginęły i karta bankowa, i trochę gotówki oraz jej rzeczy — została tylko Ania. — Jak mogłam być taka naiwna? — płakała Natalia. Michał przyznał, że miał już sygnały od znajomych — Milena była nieuczciwa. A test DNA wykazał, że Michał wcale nie był ojcem Ani. Ale pani Natalia tak pokochała dziewczynkę, że postanowiła ją przygarnąć. Po miesiącach starań sąd przyznał jej opiekę, a Milenę pozbawiono praw rodzicielskich. Po roku od tych wydarzeń Michał wrócił z rejsu z żoną. — Poznaj, mamo — to Sonia. Będziemy razem mieszkać. — A Ania…? — mrugnęła w stronę pokoju dziecka. — Mamo, Misha wszystko mi opowiedział, jestem pełna podziwu! Jeśli pozwolisz mi wychowywać Anię razem, będę najszczęśliwsza! — uśmiechnęła się Sonia. — Zamierzam zrezygnować z rejsów, a razem z Sonią adoptujemy Anię! Teraz już nam nie odmówią! Pani Natalia aż zapłakała ze szczęścia: — Boże, jakie to wielkie szczęście! Zapraszam do stołu! Wszystko przygotowane na powrót! Teraz będziecie razem — całkiem nowa rodzina!

Wyczekana wnuczka

Basia Ostrowska cały czas wydzwaniała do syna, który jak zwykle był gdzieś za granicą na kontrakcie. Ale jak nie było z nim kontaktu, tak nie było.

No i narozrabiałeś, Misiu! westchnęła nerwowo, po czym jeszcze raz wystukała znajomy numer. Może by i dzwoniła przez całą noc ale sygnału nie miała, dopóki syn nie dobiłby do najbliższego portu. A kiedy to będzie, kto wie. A tu taka sprawa!

Basia od dwóch dni nie mogła spać. No własnie przez co narozrabiał jej syn!

* * *

A wszystko zaczęło się kilka lat wcześniej, kiedy Michał jeszcze nie myślał o pracy na morzu. Michał był już dorosły, a z dziewczynami nie układało mu się w ogóle. Zawsze mu coś nie pasowało! Basia patrzyła z żalem, jak kolejno rozpadają się jego związki z dziewczynami, które jej zdaniem były absolutnie porządne i sympatyczne.

Ty masz okropny charakter! mówiła mu czasem. Wszystko ci nie pasuje! Która dziewczyna ci się w końcu spodoba?

Nie rozumiem twoich pretensji, mamo. Ty chcesz mieć synową, a wszystko jedno ci, jaka ona będzie?

No nie wszystko jedno! Dla mnie ważne, żeby cię kochała i była uczciwą osobą.

Syn tylko milczał wtedy wieloznacznie, a Basia aż się w środku denerwowała. No bo co? To ona go urodziła i wychowała, on jeszcze płakał jej na kolanach, a teraz się zachowuje jakby życie lepiej znał od niej! Kto tu starszy?

No czym ci nie pasowała Magda?! nie wytrzymywała czasem.

Już ci mówiłem, mamo.

No dobrze Magda była kiepskim przykładem, ale Basia nie zamierzała się poddać w tej dyskusji. Skoro uważasz, że była nieuczciwa… choć i tak do końca nie rozumiem…

Mamo! Naprawdę nie musimy tego roztrząsać. Magda to nie osoba, z którą chcę spędzić życie.

A Kasia?

Kasia też nie odpowiadał spokojnie Michał.

A Celina? Przecież była taka spokojna i domowa, miła dziewczyna. Zawsze pomagała, pytała, co zrobić prawdziwa gospodyni.

Masz rację, mamo. Była bardzo miła. Ale później okazało się, że nie kochała mnie wcale.

A ty ją?

Chyba też nie.

A Zosia?

Mamo!

Co mamo? Przecież nic ci nie pasuje! Tylko się szlajasz! Mógłbyś już założyć rodzinę, dzieci mieć!

Skończmy ten jałowy temat! Michał nie wytrzymywał i zawsze gdzieś wychodził.

Normalnie cały ojciec z tą swoją upartością! myślała Basia, aż ją nosiło.

Czas płynął, dziewczyny wokół Michała się zmieniały, a marzenie Basi, żeby zobaczyć syna szczęśliwego i pobawić się z wnukami, ciągle zostawało tylko marzeniem. A potem Michał zupełnie zmienił zawód przypadkiem spotkał starego kumpla i zaczął pływać na statkach. Basia na próżno próbowała odwodzić syna od tego pomysłu.

Mamo, to super okazja! Wiesz, ile oni zarabiają?! Nam się polepszy!

Co mi po tych twoich złotówkach, jak ciebie w domu nie będzie! Lepiej byś rodzinę założył!

Ale rodzinę trzeba utrzymać! Jak dzieci się pojawią, to przecież już nie będę wypływał trza będzie wychowywać. Teraz zarobię, później pomyślę o reszcie!

Zarabiał faktycznie dużo. Po pierwszym rejsie zrobił gruntowny remont w mieszkaniu. Po drugim otworzył konto w banku i zostawił mamie kartę.

Żebyś też mogła sobie dogodzić!

A ja nawet nie potrzebuję! Tylko wnuków nie mam, a lata lecą. Już jestem starsza

Ale z ciebie babcia! Jeszcze ci daleko do emerytury! śmiał się Michał.

Basia z tych pieniędzy raczej nie korzystała. Miała swoją pensję pracowała w aptece, na swoje potrzeby jej wystarczało. „Niech będzie na karcie. Michał i tak nie sprawdza, a jak zajrzy, to dopiero się zdziwi, jaką ma oszczędną mamę!” myślała z satysfakcją.

Tak minęło parę lat. Michał przyjeżdżał na krótko, nadrabiał zaległości: spotykał się z kolegami, chodził na imprezy i czasem, o dziwo, już nawet nie przedstawiał żadnej dziewczyny. Gdy Basia wypomniała mu to, usłyszała przykrą odpowiedź:

To żebyś się nie przejmowała, że się z nimi nie ożenię. Po prostu nie mam takiego zamiaru!

Basia poczuła się dotknięta. Zwłaszcza że syn powiedział kiedyś prosto z mostu:

Jesteś naiwna, mamo! Każda próbowała dobrze przy tobie wyglądać, a ty wierzyłaś i już. Żadnej nie znałaś tak naprawdę.

Ta pretensja długo kołatała się Basi w głowie, bo syn tak wyraźnie wytknął jej łatwowierność, że poczuła się po prostu głupia… On nazwał ją głupią! Aż tak?

Jednak kiedy któregoś wieczoru przez przypadek zobaczyła Michała z dziewczyną, w niej na nowo obudziła się nadzieja, że da się mu ułożyć życie. Podeszła bez skrupułów Michał, już dorosły chłop, aż się zaczerwienił. Ale matka to matka musiał przedstawić.

Milena spodobała się Basi od razu. Wysoka, szczupła, z kręconymi włosami, miła z wyglądu i zachowania. Jakby ktoś napisał o niej tylko dobre rzeczy, to by się nie pomylił. „Może faktycznie, do tej pory miał pecha może dobrze, że z tamtymi nie wyszło, bo by takiej nigdy nie poznał” myślała z entuzjazmem.

Romans trwał cały urlop, Basia nawet parę razy gościła Milenę u siebie. Była zachwycona dziewczyną rozmowna, z głową na karku. Jednak, gdy Michał szykował się w rejs, Milena po prostu zniknęła.

Nie rozmawiamy już powiedział krótko syn i wyjechał.

Basia długo się zastanawiała, co mogło się wydarzyć. Odpowiedzi żadnej nie znalazła.

* * *

Minął rok. Michał parę razy zjeżdżał, ale o Milenie nie chciał słyszeć.

No ale co, z tą to co nie tak? nie wytrzymała kiedyś Basia.

To tylko moja sprawa. Jak nie jesteśmy razem, to widocznie tak miało być utnij ten temat, proszę!

Basi się łzy do oczu cisnęły.

Przecież ja się o ciebie martwię!

Nie musisz! burknął syn. I prosiłem: z Mileną nie rozmawiaj, i mnie nie susz głowy!

Potem Michał poszedł na kolejny kontrakt, a Basia, z rozbitym sercem, próbowała żyć dalej jak zwykle.

Aż pewnego dnia, będąc w aptece w pracy, zobaczyła Milenę, która przyszła kupić mleko dla dziecka. Towarzyszyła jej mała dziewczynka w wózku.

Milenka! Jak ja się cieszę, że cię widzę! Misiu nic mi nie powiedział, po prostu wyjechał i tyle a o tobie kazał zapomnieć! wyrwało się Basi.

Tak? smutno odpowiedziała dziewczyna. No cóż, trudno…

Basi zaczęły się trząść ręce.

Powiedz szczerze, co się stało? Syn potrafi być niedobry. On cię skrzywdził?

To już nie ma znaczenia… Nie mam żalu, Basia. Musimy lecieć dalej, jeszcze do sklepu zajrzeć

Ale przyjdź czasem do mnie! Choć do apteki, jak mam zmianę. Pogadamy sobie!

Milena przyszła za kilka dni znowu po mleko. Basia delikatnie nawijała na rozmowę. Okazało się, że Milena zaszła z Michałem w ciążę, a on powiedział, że nie ma na to czasu, bo zarabia na statku i nie zamierza się ustatkować. I zniknął.

Wyjechał w rejs, pewnie… wzruszyła ramionami Milena. Ale nie przejmuj się, same też sobie damy radę!

Basia niemal na kolana padła przy wózku.

To znaczy, że to… to moja wnuczka?!

Wychodzi na to odpowiedziała Milena cicho. Ma na imię Ania.

Anusia…

***

Basia nie mogła teraz znaleźć sobie miejsca. Dowiedziała się przy okazji, że Milena z Anią ledwo wiążą koniec z końcem. Milena była przyjezdna i wynajmowała pokój, ale z dzieckiem i bez stałej pracy wszystko było trudne. Rozważała powrót do rodziców. Na samą myśl, że jej wnuczka mogłaby zniknąć z jej życia, Basi pękało serce.

Milena, przeprowadzaj się do mnie z Anią! To przecież moja wnuczka! Pomogę wam we wszystkim, ty znajdziesz pracę, Michał tyle pieniędzy przysyła, że ja je tylko odkładam. Wszystko będzie jak trzeba!

A co na to Michał?

Kto go pyta?! Narozrabiał i koniec! Dziecka się wyparł i matce nic nie powiedział! Przynajmniej mogę naprawić coś po nim, tak? A jak wróci, to z nim porozmawiam, i to konkretnie! Basia aż pięścią machnęła.

I tak zaczęły mieszkać razem. Basia nie żałowała czasu ani grosza na Anię. Przeszła na mniejszy etat, by być jak najczęściej z wnuczką. Milena znalazła pracę i zostawiała córeczkę z Basią, często wracając późno i zmęczona.

Cały dzień latania, klienci strasznie upierdliwi dzisiaj…

Odpoczywaj, ja Anię wykąpię i położę spać.

Zbliżał się czas powrotu Michała. Basia wyobrażała sobie, jak wita go z pięściami, by go przywołać do porządku, ale Milena była coraz bardziej rozdygotana. Basię to tylko motywowało chciała bronić Milenę i Anię.

Michał przyjedzie i nas z Anią wyrzuci! Boję się, Basiu! Może nie powinnam tu się wprowadzać. Jutro zacznę szukać mieszkania.

Nikt was nigdzie nie wyrzuci! Zobaczysz, jak wróci, to wszystko mu wygarnę, a ty zostajesz! To moje mieszkanie, mogę zaprosić kogo chcę, a on nie ma nic do gadania!

Jak Milena nie próbowała się wycofać, Basia nie odpuszczała. Zostały.

Wiesz co, tak myślę powiedziała któregoś dnia przy kolacji trzeba by to mieszkanie od razu przepisać na Anię. Żeby nie było potem komplikacji, bo Michał i tak się nie ożeni, a wnuczce coś się należy. Tym bardziej, że Michał jako ojciec nie jest wpisany Basia spojrzała na Milenę, a ta tylko spuściła zawstydzona wzrok.

Przepraszam wyszeptała myślałam, że…

Rozumiem cię. Lepiej od razu papiery zrobić, bo potem będzie problem udowodnić, że to jego dziecko, więc nie ma co czekać.

Basiu, nie trzeba! Moi rodzice też mają mieszkanie…

Nie przekonasz mnie, decyzja podjęta! przerwała Basia.

Tak też zrobiły. Ale u notariusza Basia usłyszała:

Potrzebny podpis syna, bo musi się wymeldować z mieszkania.

Była rozdrażniona, ale do powrotu syna został tydzień, więc jeszcze się łudziła. Milena za to coraz bardziej gdzieś się ulatniała.

Gdzie ty się tak ciągle podziewasz? zapytała ją wieczorem Basia. Milena się zawahała:

W pracy… Chcę dostać zaliczkę w tym miesiącu, ale szef mówi, że dopóki tej roboty nie skończę, to nie ma mowy.

Po co ci zaliczka? Brakuje ci na coś?

Milena milczała, pakując się w domu. Basia zauważyła dużą torbę ukrytą za łóżkiem.

Wyprowadzasz się? Milena nie odpowiedziała. Chcesz mieszkanie wynająć?!

Muszę odejść! Jak Michał wróci…

Nigdzie cię z Anią nie puszczę! Basia była stanowcza. Przemyślała jeszcze chwilę i dodała: Ileż możesz pracować! Przecież kartę masz, kod też. Kupuj, co potrzeba! Zarobisz się na śmierć, a Ania już zapomni, jak cię wygląda jej mama. Jak chcesz, by Michał cię docenił, to musisz się nauczyć być gospodynią.

Milena nic nie odpowiedziała. Michał miał wrócić za dwa dni.

* * *

Rano w dzień powrotu syna, Basia postanowiła zajrzeć do pokoju Mileny i Ani chciała napatrzeć się, jak śpią. Ale Mileny nie było, tylko Ania spała słodko.

Co jest grane? Jest szósta, nigdy tak wcześnie nie wychodziła!

Basia szybko wróciła do kuchni, dokańczając przygotowania na powrót Michała. Gotowała jego ulubione potrawy i wyobrażała sobie, jak stawia go do pionu i jak przeprosi Milenę, kiedy ta wróci.

I wtedy, wreszcie, zadzwonił domofon.

Do mieszkania wszedł Michał, i aż stanął w drzwiach, gdy zobaczył matkę z małą dziewczynką na rękach.

Cześć mamo. A to kto? Co się stało pod moją nieobecność?

Sam powinieneś wiedzieć!

Nic nie rozumiem zdezorientowany położył plecak w przedpokoju. Opowiadaj, co się tu działo!

Co? No wiesz, znalazłam swoją wnuczkę, Anię! Takie przygody!

Jaką wnuczkę? Mam jakichś braci, o których nie wiem? zażartował Michał.

Przestań, Misiu. Milena wszystko mi powiedziała! Wstyd mi za ciebie!

Milena? Nic nie rozumiem! Prosiłem cię, żebyś z nią nie gadała. Co ma do tego Milena i to dziecko?!

No i Basia, już na wkurzeniu, opowiedziała synowi całą historię, nie szczędząc mu gorzkich słów. Michał zaczął się łapać za głowę:

Ale ty jesteś… Mamo!

O, pewnie znów mnie nazwiesz naiwną? Ale ja…

To nie moje dziecko, mamo! Milena cię oszukała, mówiłem Ona tylko patrzyła na pieniądze Co zabrała od ciebie?

Nic! Ty

Sprawdź swoje oszczędności! Pewnie już z nimi zwiała!

Wyszła do pracy! Basia się uparła.

Kłócili się jeszcze długo, aż Michał zrezygnował. Zgodził się poczekać na Milenę i wszystko wyjaśnić.

Czekali do późnej nocy. W tym czasie Basia opowiedziała synowi, jak spotkała Milenę, jak żyły pod jego nieobecność, jak chciała przepisać mieszkanie na Anię. Michał tylko kiwał głową i powtarzał, że ją okłamali, ale…

Ja nie wierzę! Milena to dobra dziewczyna

Świetna tylko że oszustka. A ty jej tak zaufałaś!

Przestań tak mówić! Zaraz wróci, pogadasz z nią i będzie ci wstyd!

To nie twoja wnuczka!

Basia spojrzała spode łba.

W końcu, jak chcesz, można zrobić test DNA.

Tak właśnie zrobimy! odpowiedziała i wyszła z pokoju.

Nadszedł wieczór, potem noc. Milena nie wracała. Ani następnego dnia. Telefon nie odpowiadał. Basia wybrała się z Anią pod adres, gdzie Milena rzekomo pracowała. Tam wszyscy rozkładali ręce nikt takiej nie znał, żadna Milena tam nie pracowała. Przyniosła nawet zdjęcia bez skutku.

Basia pospiesznie wróciła do domu i sprawdziła, zgodnie z radą syna, oszczędności. Kartka i gotówka… wszystko zniknęło. W szafie ani śladu po rzeczach Mileny tylko rzeczy Ani. Dopiero wtedy Basia zrozumiała, że została oszukana.

Jak to możliwe? Nie wierzę Przecież nie mogła tak zostawić Ańki!

Ona była zdolna do wszystkiego powiedział ponuro Michał. Koledzy mnie ostrzegali, a potem któryś powiedział, że okradła go, ale ja z nią jeszcze byłem a potem się dowiedziałem, że jest w ciąży, nie wiadomo, przez kogo. Twierdziła, że to moje dziecko Pewne było, że to ściema. Chodziła z każdym.

Jaka ja byłam głupia i naiwna! Basia się rozryczała. Czemu mi nie powiedziałeś?

Nie chciałem cię martwić. Ty zawsze ludziom ufasz nie miałem serca mówić ci złych rzeczy.

Co teraz?

Idziemy na policję! Dobrze, że nie zdążyłaś przepisać mieszkania na Anię, bo byśmy wylądowały na bruku

Zgłoszenie oczywiście złożyły. Mileny nie udało się odnaleźć jakby zapadła się pod ziemię. Minęły długie miesiące, bez żadnych wieści. Ania została z Basią, musiała tylko przerwać na jakiś czas pracę. Dobrze, że pieniądze od Michała wystarczały. Test DNA wykazał, że Michał nie jest ojcem Ani, ale Basia tak pokochała dziewczynkę, że nie miała serca się rozstać. Po naradzie z synem zdecydowali, że wychowają Anię jak swoją. O Milenie nie było słychać, sąd odebrał jej prawa rodzicielskie. Road do opieki był trudny Basi musiała załatwić mnóstwo formalności, wrócić do pracy dla uzyskania dochodu, znaleźć Ani miejsce w żłobku… Ale z czasem wszystko się ułożyło.

A rok później Michał wrócił z rejsu i przyprowadził żonę:

Poznaj, mamo to Sonia. Od teraz będziemy razem.

A Ania Basia wskazała na pokój córki, nie wiedząc, czy Michał wszystko powiedział młodej żonie.

Ale Sonia spokojnie się uśmiechnęła:

Bardzo mi miło, pani Basiu! Misiu wszystko mi opowiedział i szczerze mówiąc, jestem pełna podziwu dla waszego serca! Jeśli pozwolicie mi wychowywać Anię razem z wami, byłabym zaszczycona my… spojrzała na męża.

Tak, planuję zrezygnować z rejsów, a my z Sonią chcemy, żeby Ania była naszą prawdziwą córką. Teraz już nikt nam tego nie zabroni!

Basia nie posiadała się z radości:

Boże, jakie szczęście! Chodźcie do stołu! Nakupowałam, nawarzyłam jak tylko na was czekałam! Właśnie po to są takie dni! Jestem taka szczęśliwa! i otarła łzę, tuląc Anię.