„Jakim prawem to ja mam nie dostać mieszkania po mamie?! Opieka nad babcią nie ma tu nic do rzeczy – to mieszkanie zgodnie z prawem należy się mnie!” – wykrzykuje moja mama i grozi mi sądem, bo babcia zapisała lokum mojej córce, a nie jej.

08.06.2024, sobota

Naprawdę nie rozumiem, co się w moim życiu teraz dzieje. Moja własna mama grozi mi sądem, bo mieszkanie po babci dostała moja córka, a nie ona, ani nawet ja. Matka uważa to za wielką niesprawiedliwość i upiera się, że to ona powinna odziedziczyć mieszkanie po swojej mamie. Babcia jednak postanowiła inaczej. Pewnie dlatego, że przez ostatnich pięć lat razem z moim mężem mieszkałam z nią i opiekowałam się nią codziennie.

Mojej mamie naprawdę nie można zarzucić przesadnej troskliwości. Jej pragnienia były zawsze na pierwszym miejscu. Trzy razy wychodziła za mąż, ale ma tylko dwoje dzieci: mnie i moją młodszą siostrę. Z siostrą jesteśmy blisko, mamy dobry kontakt, ale z mamą niestety, bywa różnie.

Nie pamiętam nawet mojego ojca zostawił nas, gdy miałam zaledwie dwa latka. Do szóstej klasy mieszkałam z mamą u babci w Warszawie. Dziecko wyczuwa emocje, a ja pamiętam, że babcia wydawała mi się wtedy surowa, choć dziś wiem, że po prostu martwiła się o moją mamę. Tak naprawdę była dla nas bardzo dobra, bo chciała tylko, żeby jej córka stanęła na nogi.

Potem mama wyszła drugi raz za mąż. Zamieszkałyśmy z ojczymem w Łodzi, wtedy urodziła się Ola. Po siedmiu latach ten związek się rozpadł i zostaliśmy tylko we trzy. Ojczym wyjechał na kontrakt do Niemiec, więc mogłyśmy jeszcze przez chwilę mieszkać w jego mieszkaniu. Trzy lata później mama po raz trzeci wyszła za mąż i przeprowadziłyśmy się do Krakowa do nowego męża.

On nigdy z nami nie rozmawiał, nigdy się nie interesował, ale przynajmniej nie wszczynał kłótni i nie był agresywny. Mama była nim tak zaabsorbowana, że nie miała dla nas czasu ciągłe awantury, krzyki, ciche dni przesłaniały wszystko inne. Raz w miesiącu zdarzało się, że zaczynała się pakować i groziła odejściem, ale mąż zawsze ją przekonywał, żeby została. Przyzwyczaiłyśmy się z siostrą do tych dramatów i w zasadzie zajęłam się wychowywaniem Oli. Mama była zbyt zajęta swoimi sprawami. Dobrze, że mogłyśmy liczyć na babcię Halinę i babcię ze strony ojca.

Z czasem wyprowadziłam się na studia do Wrocławia, zamieszkałam w akademiku. Siostra przeprowadziła się do babci do Warszawy, bo tam miała bliżej na uczelnię. Nasz ojciec zawsze starał się pomagać finansowo, a mama odzywała się tylko od święta. Pogodziłam się z tym, że mama nią nie jest tą matką, której innym mogłabym zazdrościć. Ola cały czas przeżywała jej obojętność zwłaszcza bolało ją, gdy mama nie pojawiła się na jej maturze.

Z czasem Ola wyszła za mąż i przeprowadziła się z mężem do Gdańska. Ja z moim chłopakiem Piotrem wynajmowaliśmy małe mieszkanie w Warszawie i nie spieszyliśmy się do ślubu. Często odwiedzałam babcię Halinę. Byłyśmy sobie naprawdę bliskie, ale nie chciałam, żeby się czuła skrępowana moją obecnością.

Pamiętam jak babcia zaczęła chorować najpierw szpital, potem rekonwalescencja. Lekarz powiedział mi wprost, że sama sobie nie poradzi. Zaczęłam więc przychodzić do niej codziennie: robiłam zakupy, gotowałam, sprzątałam, spędzałam czas na rozmowach i pilnowałam leków. Piotr przychodził czasem ze mną, naprawiał i ogarniał, co trzeba. Po pół roku babcia zaproponowała, że możemy u niej zamieszkać, skoro i tak ją odwiedzam i moglibyśmy odłożyć trochę złotych na własne mieszkanie. Oczywiście się zgodziliśmy, bo relacje z babcią były wspaniałe, a Piotr przypadł jej do serca.

Sześć miesięcy później zaszłam w ciążę. Babcia się bardzo ucieszyła miała się na kim skupić i mogła świętować prawnuczkę. Ślub był kameralny, tylko kawa w kawiarni z najbliższymi, bez wielkiego wesela, a mama nawet nie przyszła, nie spytała, nie zadzwoniła…

Gdy Zosia miała dwa miesiące, babcia złamała nogę. Było mi ciężko samej ogarniać karmienie niemowlęcia i pielęgnację babci. Zadzwoniłam więc do mamy błagałam, żeby pomogła, ale wykręciła się złym samopoczuciem i nie pojawiła nigdy.

Po pół roku babcia przeszła udar została leżąca, wymagająca całodobowej opieki. Nie wiem, jak bym sobie poradziła bez Piotra, który nigdy nie narzekał i zawsze był gotów pomóc. Po paru miesiącach babcia zaczęła chodzić przy balkoniku, próbowała mówić, mogła jeść samodzielnie. Po udarze żyła jeszcze dwa i pół roku. Była szczęśliwa, że widzi, jak Zosia zaczyna biegać i mówić. Odeszła cicho, we śnie; razem z Piotrem ogromnie to przeżyliśmy. Do dziś bardzo mi jej brakuje.

Mama pojawiła się tylko na pogrzebie. Miesiąc po wszystkim przyjechała z pretensjami i żądała, żebym oddała jej mieszkanie w Warszawie. Była przekonana, że jej się należy. Nie mogła wiedzieć, że babcia przepisując akt notarialny tuż po narodzinach Zosi, zabezpieczyła przyszłość właśnie Zosi, czyli swojej prawnuczki. Mama nie dostała więc nic i była wściekła, zarzucając mi podstęp i oszustwo.

Rzucała oskarżenia: Taka jesteś cwana! Wmanewrowałaś staruszkę, żeby przepisała mieszkanie na siebie, a teraz się panoszysz! Ale to się nie skończy, idę do sądu! Ale wiem, że nic nie wskóra rozmawiałam z notariuszem i prawnikiem, cała sprawa jest czysta.

Czasem myślę, jak wiele dała mi babcia Halina. Uratowała mi nie tylko dzieciństwo, ale i dorosłe życie. Moja córka już dziś wie, jak bardzo prababcię kochaliśmy. Jeśli drugie dziecko okaże się dziewczynką, nazwę ją Haliną. To przynajmniej tyle mogę zrobić, by zachować w rodzinie prawdziwą miłość i wdzięczność nie tylko nazwisko w księdze wieczystej.