Żyłem z moją żoną, Ewą, przez 34 lata – dziś mam 65 lat, ona 62, mamy dorosłego syna i wnuki – lecz na emeryturze zakochałem się w innej kobiecie z naszej wsi i nie wiem, czy rozstać się z żoną, i jak powiedzieć o wszystkim rodzinie

Mam na imię Adam Nowak. Dobiegam już 65-tki, a życie moje przypomina ostatnio odcinek telenoweli z TVP1 tylko dialogi mniej patetyczne. Przez ponad trzy dekady byłem statecznym mężem Jadwigi, mojej żony (rocznik 62), kobiety rozsądnej, ceniącej wygodę, ale i specyficzny rodzaj uporu. Nasz syn, Paweł, założył już dawno własną rodzinę i dorobił się już dwójki urwisów.

Jak Paweł dorósł i poszedł na swoje, zaczęliśmy z Jadwigą przypominać sobie raczej sąsiadów na klatce niż dawne małżeństwo z ogłoszenia. Po latach pracy przeszliśmy na zasłużoną emeryturę i wtedy wpadłem na pomysł, żeby za nasze oszczędności kupić mały domek gdzieś na Lubelszczyźnie ot, marzył mi się święty spokój, kawa na tarasie i kot mruczący na kolanach. Jadwiga skrzywiła się, jakbym jej zaproponował wyjazd na Syberię, a nie jakieś polskie zadupie. No ale wiadomo, trochę się uparłem, trochę powykręcałem fakty i domek był nasz.

Latem spakowaliśmy walizki i ruszyliśmy na wieś. Ja byłem zachwycony zapach siana, śpiew ptaków, człowiek rano wstaje i nie myśli o korkach na Mokotowie. Jadwiga wręcz przeciwnie: czytała powieści na kanapie, z pilotem w dłoni, raz tylko wstała, żeby mi oznajmić, że nawet babcia zostawiała pielęgnację buraków komuś innemu. Pomidory i ogórki miały więc jednego opiekuna: mnie. Narzekała, że boli ją kręgosłup, że powietrze za rześkie, a robaki za bardzo dolatują do ludzi.

Jesienią wróciliśmy do naszego mieszkania w Warszawie, a Jadwiga była szczęśliwa jak dziecko przed Mikołajkami. Ja po tygodniu z miejskim gwarem i dymem z kominów nie wytrzymałem wróciłem na wieś, gdzie miałem wrażenie, że każda chwila należy tylko do mnie. Jadwiga została w mieście. Od tego czasu widujemy się jak stare ciotki na pogrzebach rzadko i raczej z grzeczności.

Na tej wsi, wśród swojskich klimatów, pojawiła się Barbara sąsiadka młodsza ode mnie o pięć lat, obrotna, uśmiechnięta i taka… swojska. Na początku się nie spoufalała, ale widocznie dojrzałe uczucia mają własny rozkład jazdy. Teraz codziennie rozmawiamy przy kawie, razem robimy przetwory i śmiejemy się do łez z wiejskich plotek. Zakochałem się po uszy.

Niby chciałbym się rozwieść z Jadwigą, ale na samą myśl o reakcji Pawła robi mi się słabo. Powtarzam żonie, że siedzę na wsi, żeby zadbać o dom, dbać o ogród i odetchnąć świeżym powietrzem. W rzeczywistości coraz więcej tej świeżości dostarczają mi spacery z Basią.

Jadwiga o niczym nie wie. Siedzę więc pomiędzy dworkiem a Warszawą i dylematami powiedzieć, nie powiedzieć, a może przeczekać do wiosny, aż się ociepli nie tylko na zewnątrz. Gubię się w tym jak dzieciak na swoim pierwszym weselu. Co powinienem zrobić? Tego to już chyba nawet wróżka w Pytaniu na śniadanie by nie rozstrzygnęła.