Nie tylko opiekunka – historia Ali, studentki pedagogiki z warszawskiego uniwersytetu, która zostaje nianią u samotnego ojca Bogdana i pomaga jego bliźniaczkom Aneczce i Olince na nowo odnaleźć radość życia po śmierci mamy, a wspólna codzienność nieoczekiwanie prowadzi do powstania prawdziwej rodziny.

Nie taka zwyczajna niania

Alicja siedziała przy stole w bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, otoczona wieżą podręczników oraz zeszytami. Przewracała kartki notatek z prędkością, jakiej nie powstydziłaby się nawet ekspresówka, a wzrok biegał po linijkach usiłowała przyswoić jak najwięcej przed czekającym ją kolokwium z pedagogiki. Pani doktor była znana z upodobania do formalności: kto nie zda, temu czeka wrześniowa poprawka. A Alicja nie mogła sobie na to pozwolić i tak cały semestr był jak z rollercoastera.

Wtem do jej stołu podeszła Marzena, koleżanka z roku. Usiadła na jego skraju, lekko pochyliła się ku Alicji i powiedziała półgłosem:

Ty cały czas czegoś dorabiasz po zajęciach, nie?

Alicja bez odrywania wzroku od notatek przytaknęła, delikatnie potrząsając głową, i wróciła do mozolnej nauki. Czas gonił, materiału jeszcze kupa.

Mhm wydusiła w końcu, nie tracąc wątku. Tylko z czasem to u mnie kiepsko. Przecież wiesz zajęcia do czternastej co dzień, a opuszczać nie można.

Marzena uśmiechnęła się ze zrozumieniem wiedziała, że Alicja to ten typ studentki, której notatki śnią się wykładowcom po nocach. Przez chwilę milczała, po czym z odrobiną ekscytacji zdradziła:

No to mam dla ciebie opcję idealną. Mój sąsiad, Witek, samotny ojciec. Żona mu, zdaje się, zmarła choć nie chcę plotkować, bo nie znam szczegółów, sama rozumiesz mówiła, marszcząc nosek. No i ten Witek pilnie potrzebuje niani do dziewczynek, tak od szesnastej do ósmej wieczorem.

Alicja wreszcie oderwała wzrok od notatek i spojrzała na koleżankę. Marzena namiętnie kontynuowała, wyczuwając zainteresowanie:

Przecież ty kochasz dzieci, studiujesz pedagogikę, doświadczenie masz niemałe czworo młodszego rodzeństwa!

Alicja się zamyśliła. Dzieci były jej codziennością od zawsze. Żadnej przymusowej opieki sama się garnęła, czasem z radością, czasem z rezygnacją, ale zawsze z sercem.

Ile te dziewczynki mają lat? spytała, z nutą troski.

Alicja kręciła w dłoni długopisem, rozważając słowa Marzeny. Praca niani wydawała się kusząca, ale i lekko przerażająca. Poradzi sobie? Przecież dzieci po takiej tragedii to nie przelewki.

Bliźniaczki, coś koło sześciu zgrabnie uzupełniła koleżanka. Jest jeszcze syn, ale on już typowy nastolatek i na wszystko patrzy z góry. Franek trzynaście wiosen, sportowiec, znikający na każdym treningu. Ojcu raczej nie pomoże.

Ale czy mnie w ogóle przyjmą? zapytała Alicja niepewnie, stukając nerwowo w blat długopisem. W końcu studiuję, żadnego dyplomu jeszcze nie mam, ledwo czwarty rok

Rodzinna opieka to jedno, cudze dzieci to już wyższa szkoła jazdy.

Marzena odgarnęła jej obawy jak muchę od kompotu:

Przyjmą! Sam Witek mnie wczoraj zaczepił, czy nie mam kogo do polecenia. Dać mu twój numer?

Z tą pewnością w głosie Marzena mogła sprzedawać używane samochody i nikt by się nie zorientował. Alicja zatrzymała się na moment, spojrzała na zegarek, gdzie migało, że do zajęć już trzydzieści minut i nagle zrozumiała: być może właśnie tego jej trzeba. Praca niedaleko uczelni, elastyczne godziny, a dzieci mogą być urocze.

Serce przyspieszyło z nerwów i ekscytacji. Wzięła głęboki wdech, wydech i zdecydowała:

No jasne, dawaj mój numer!

********************

Alicja była kłębkiem nerwów. Dziś oficjalnie zaczynała swoją nową pracę. Owszem, ogarniała już czwórkę młodszego rodzeństwa, ale tym razem to była robota z prawdziwego zdarzenia, odpowiedzialność, obca rodzina (no, prawie, bo Marzena coś mruczała o sąsiedzkiej zażyłości). Sprawdziła torebkę bodajże trzy razy telefon, klucze, notes z bazgrołami, przekąski dla dziewczynek. Wszystko grało.

Poprzedniego dnia poznanie Witka i jego dzieci przebiegło zaskakująco bezproblemowo. Witek okazał się spokojnym, serdecznym facetem, który metodycznie wyłożył, jak działa ich domowa logistyka. Bliźniaczki Marta i Zosia najpierw się wstydziły, kryły za tatą, ale dziesięć minut później już opowiadały Alicji o swoich dziełach sztuki i licytowały się, która lepiej rysuje. Chyba jej polubiły. Alicja nie mogła pozostać obojętna na ich rozbrajającą otwartość i zabawne zwyczaje.

Ale chyba jeszcze bardziej zaskoczył ją sam Witek. Marzena jakoś przemilczała, że sąsiad to ideał z reklamy majonezu: wysoki, z ciepłym uśmiechem i oczami, w których można się utopić. Alicja przełknęła ślinę. No piękne, teraz już nie dość, że dzieci, to jeszcze ojciec, przy którym łatwo zemdleć jak pensjonarka.

Opanuj się, kobieto, to praca przemawiała sobie do rozsądku w duchu.

Pod przedszkolem już czuła się mniej pewnie. Po drodze jeszcze raz przeczytała od Witka upoważnienie na odbiór dziewczynek. Poprawiła włosy i weszła przez furtkę na plac pełen śmiechu i krzyków. Marta i Zosia stały przy huśtawkach, śmiejąc się do siebie, a na widok Alicji zamrugały zawstydzone, po czym nieśmiało się do niej uśmiechnęły.

Alicja przykucnęła, żeby być na ich wysokości, i zagadała czule:

To co dziewczynki, lecimy do domu? A ja coś ekstra na podwieczorek przygotuję!

Marta szepnęła A co zrobisz? mrużąc oczka podejrzliwie.

Hmm może naleśniki z konfiturą? Albo ciasteczka z czekoladą? udawała, że się głowi.

Zosia natychmiast się ożywiła:

Ciasteczka! Najlepiej duuużo czekolady!

To ustalone! rzuciła Alicja, wyciągając obie ręce. No to ruszamy?

Dziewczynki wpakowały się jej w dłonie. W tej chwili stres wyparował z Alicji. Może jednak się uda?

No i trudno nie zauważyć: bliźniaczki naprawdę działały jak zgrany duet identyczne gesty, identyczne spojrzenia, pełna synchronizacja. I ten wyraz powagi na twarzach, którego nie spodziewasz się u sześciolatek.

Alicja musiała się powstrzymywać, żeby na nie nie gapic się jak na dziwo zoologiczne, gdy przypomniała sobie słowa Franka, starszego brata. Dzień wcześniej odciągnął ją na bok i szczerze, po dziecięcemu-usilnie, wytłumaczył, czego Witek pewnie by nie powiedział:

One dawniej były zupełnie inne burknął, przyglądając się swojej koszulce wesołe, wszędzie się pchały do ludzi i tuliły, nie miały żadnych zahamowań. A po po tym, jak mama odeszła zająknął się, ale przełknął ślinę i ciągnął. One nie zrozumiały. Myślą, że coś przeskrobały, że mama przez nie

Zamilkł, po chwili już znacznie pewniejszym głosem dokończył:

Ciągle płakały i pytały: Czemu mama nie wraca? Byłyśmy niedobre? Tłumaczyliśmy, że nie chodzi o nie, ale zamknęły się w sobie. Praktycznie nie uśmiechały się w ogóle. Babcia swego czasu pomagała, ale też się rozchorowała, wiec tata został bez wsparcia i musi brać nianię.

Frankowi brzmiała w głosie nie swoja dla trzynastolatka odpowiedzialność i zmęczenie, ale też determinacja.

Alicja wtedy tylko cicho pokiwała głową. Dziś, patrząc na Martę i Zosię, czuła wagę powierzonego jej zadania.

A ze mną dziewczynki jakoś się przełamały opowiadała potem Marzenie. Pograłyśmy, pokazałam im magiczny sztuczek z apaszką. Był rechot jak przy kabarecie.

Franek patrzył na nią wtedy z jakąś powściągliwą dumą.

Tata od razu wiedział, że będą cię lubić rzucił rzeczowo. Ale proszę nie spieprz tego, dobrze?

Tyle było w tym i nadziei, i niepokoju że Alicja aż się wzruszyła. Odparła zdecydowanie:

Nie zawiodę. Spróbuję sprawić, żeby znowu zaczęły się śmiać.

Franek się rozluźnił, pokręcił głową, i zamruczał już z typową nastolatkową zgrywą:

Ja w wolnej chwili też je czymś zabawię jak treningi nie będą kolidować. Świetnie opowiadam bajki!

O, na pewno będą zachwycone pochwaliła go Alicja.

****************

Dwa miesiące później Alicja była już w rodzinie Wójcików jak u siebie. Z dzieci zdjęła się większość rezerwy, a zamiast tego rosła ich czułość na powitanie rzucały się jej na szyję, nie chciały wypuszczać, były w stanie zorganizować protest blokadowy, gdy chciała wyjść.

Tego wieczoru, jak co dzień, Alicja szykowała się do wyjścia. Zbierała rozrzucone klocki, podśpiewując pod nosem piosenkę, której właśnie uczyły się z dziewczynkami. Marta i Zosia siedziały na kanapie, patrząc na nią smutnymi oczami.

Zostań z nami! pisnęła Marta, teleportując się pod jej bok i wsiąkając się w Alicję jak do ulubionego misia. Po co ci dom?

Alicja na chwilę zamarła, potem się roześmiała, przysiadając obok dziewczynki, pogładziła ją po włosach.

Muszę przygotować coś na jutro jutro mam wykład i kolokwium, muszę coś poczytać. Jutro przyjdę wcześniej, nawet nie zdążycie się stęsknić!

Zosia już przebijała Martę na urokliwość rzuciła się do rąk Alicji:

Ale my już tęsknimy! No zostań!

Alicja spojrzała na te zatroskane buzie i łzy zakręciły się jej w gardle całą duszą chciała zostać. Przysiadła przy nich na dywanie.

A gdzie ja będę spać, hę? Przecież wam się nie wcisnę do łóżka!

Marta zamyśliła się intensywnie, po czym wykrzyknęła:

W sypialni taty! Tam jest duże łóżko!

Zosia natychmiast:

No jasne! Tata i tak wieczorami w pracy, nie będzie miał nic przeciwko!

Alicja musiała się powstrzymać od śmiechu. Dla dziewczynek taki pomysł był czysto praktyczny, a jej wyobraźnia już bujała się gdzieś w sferach nieprzyzwoitych rodem z serialu Rodzinka.pl. Szybko ocuciła się:

Dziękuję, kochane, za wspaniałą propozycję, ale naprawdę muszę iść dzisiaj do domu. Ale jutro obiecuję! będziemy piec ciasteczka i czytać bajki do woli!

Dziewczynki pokiwały głowami, lekko naburmuszone.

Ale przyjdziesz na pewno? upewniała się Marta.

Zawsze przychodzę, i nigdy was nie okłamuję, moje kochane.

Jeszcze przez chwilę tuliła je do siebie, a potem zebrała się w sobie i zaproponowała:

Teraz szybki porządek, mycie i do łóżka. Tata się ucieszy, jak wróci i zobaczy wszystko na medal.

Dziewczynki, nieco ospale już, ruszyły sprzątać zabawki, a Alicja patrzyła na nie z czułością, którą naprawdę coraz trudniej było trzymać na wodzy.

Po prawdzie Alicja niemal spaliła się ze wstydu po tej propozycji nocowania u taty. Głową wiedziała dzieci nic nie sugerują. Ale wyobraźnia już bujała w obłokach kolacja, ciepłe światło, herbatka wieczorna z Witkiem, rozmowa do późna Przecież nic złego się nie stanie? Ale zaraz się sama opanowała: Dziewczyno, to praca! Jesteś nianią, a nie narzeczoną.

Opanowała rumieniec, napakowała rzeczy do torebki, obiecała dziewczynkom powrót następnego dnia, i uciekła z mieszkania szybciej, niż kot przed odkurzaczem.

Na klatce łapała oddech wieczornego, warszawskiego powietrza. Gorąco jeszcze się trzymało na policzkach, nerwy grały na strunach. Poprawiała włosy, ściskała pasek torby, jakby od tego miała zależeć jej przyszłość.

A wszystko to z ukrycia obserwował Franek, oparty pod ścianą jak rasowy detektyw. Od dawna widział, jak zmieniła się atmosfera w domu. Gdy Alicja była, nawet Witek, ten nieugięty twardziel, łagodniał. Sama Alicja też już nie była tą sztywną, spiętą studentką częściej się śmiała, rzadziej rumieniła, coraz częściej się w żart włączała.

Oj, coś czuje, że mój stary ma szansę pomyślał Franek z satysfakcją. Od zawsze chciał, żeby w domu było jak dawniej nie tylko niania dla sióstr, a ktoś, kto znowu rozświetli Wikowi oczy. Alicja była idealna: dobra, cierpliwa, uśmiechnięta widać, że kocha dziewczynki naprawdę.

Ale czemu oni się tak hamują? dziwił się. W durnych serialach szybciej się wszystko dzieje

W ten wieczór, gdy Witek wrócił z zakładów, Franek czekał w kuchni. Gdy ojciec zrzucił kurtkę i usiadł z papierami, Franek już był gotów do ataku:

Tata, czemu się guzdrzesz? rzucił z krzyżem na piersi jak generał.

Witek oderwał wzrok od faktur, lekko zdezorientowany:

O co ci chodzi?

No przecież ci się Alicja podoba, nie? rzucił Franek, już mniej delikatnie. To czemu udajesz, że nic? Zaproś ją do kina, do kawiarni, cokolwiek!

Witek spłoszył się jak student na egzaminie, lekko poczerwieniał i potarł nos.

Synu, no przecież to niania dobrze się dziewczynkami zajmuje, i tyle

Taaa jasne przerwał Franek, już nieco zirytowany. Widzę, jak na nią patrzysz. Ona tak samo na ciebie. Chodzicie w kółko jak dwie stonogi na randce! Przecież wystarczy: Alicja, pójdziemy na ciasto? i po sprawie!

Witek oparł się na krześle, potarł ręką twarz jakby chciał włączyć tryb dorosły.

Stary, to nie takie proste wreszcie wyszeptał. Spuścił głos, żeby nikt nie usłyszał. Boję się zburzyć to, co jest. Gdyby przez moje niewywrotne pomysły Alicja odeszła, co byłoby z dziewczynkami? Nie mogę tego ryzykować.

Zamilkł. Oczami wyobraźni widział Martę wracającą od Alicji szczęśliwą, Zosię łapiącą ją za rękę, i siebie całkiem rozczulonego. Przecież jak to schrzani to koniec.

Franek był nieugięty.

Tato, ona cię lubi, maślane oczy na kilometr! Gdyby mogła, już dawno z tobą by była. Tylko się boi, bo myśli, że dla niej to tylko praca. No, działaj coś!

Witek uśmiechnął się z niedowierzaniem. Syn mówił z takim przekonaniem, jakby przeczytał cały Przewodnik po związkach dla początkujących.

Łatwo ci mówić jęknął tata. A jak źle się odczytam? To nie film!

Przestań. Zacznij od spaceru z całą ekipą: dzieci, ja, ty, ona. Nigdzie się nie spieszymy, ot, wspólnie czas. Zero presji, zero żenady, po prostu luźna gierka w parku czy lody.

Witek się zastanowił. To nawet brzmi rozsądnie. Przecież nie musi od razu się zaręczać!

Myślisz, że to wyjdzie?

Pewnie! Franek aż podskoczył. Zobaczysz, polubi, rozkręci się, wyjdzie naturalnie. A potem no, potem już będziesz wiedział, czy iść dalej.

Witek patrzył chwilę w okno, wyobrażając sobie park, dzieci, śmiech i chyba wreszcie powoli nabierał ochoty spróbować.

Dobra, spróbuję. Ale jeśli coś pójdzie nie tak

To się nie przyznam, że miałem z tym cokolwiek wspólnego! parsknął Franek.

Uśmiechnęli się do siebie, a zza drzwi pokoju dobiegł śmiech Marty i Zosi bawiących się w chowanego z Alicją. Witek poczuł w sercu ciepło. Może syn jednak ma rację?

************************

Witek od kilku dni kręcił się jak bąk na mrozie, wspominając rozmowę z Frankiem. Pomysły syna nie dawały mu spokoju: Alicja cię lubi! Czy naprawdę tego nie widział, czy sam przed sobą udawał?

Wszedł cicho do mieszkania, gdzie już słychać było dziecięcy śmiech. Delikatnie postawił torbę, rozebrał się i nasłuchiwał.

Alicja, powiedz, czy nasz tata to najlepszy tata świata? domagała się Marta, podpuszczona przez Zosię i Franka.

Najlepszy odparła Alicja, zręcznie zaplatając dziewczynce warkocza.

I jest kochany, cnie? pytała Marta, a Alicja kiwnęła głową.

No i przystojny, powiedz! dorzuciła Zosia z szelmowskim uśmieszkiem.

Alicja, nie zastanawiając się zbytnio, odrzekła:

Bardzo przystojny i dopiero po sekundzie dotarło do niej, co palnęła. Zarumieniła się jak burak po pierwszym słońcu.

Szybko próbowała ratować sytuację:

Wasz tata to najwspanialszy tata na świecie, i bardzo was kocha.

My jego też! A ty, Alicja? parła Zosia, wlepiając w nią oczka.

A ja co? udawała nieświadomość Alicja, poprawiając kokardkę.

Ty tatę kochasz?! wypaliła Zosia prosto z mostu.

Nastała głucha cisza nawet Franek, stojący z boku, zamilkł. Alicja zaczęła patrzyć, gdzie by tu uciec najbliżej.

Oj, dziewczyny, już tak późno? Muszę zrobić kolację! wstała i rzuciła się w kierunku kuchni. Kto mi pomaga?

Dziewczynki oczywiście już ruszyły za nią. Witek nie wytrzymał i wszedł do środka. Uśmiechnął się ciepło widząc, jak Alicja rumieni się jeszcze bardziej na jego widok.

Może dziś wyskoczymy całą paczką coś zjeść na mieście? zaproponował. Wszyscy się trochę rozerwą.

Wybuchła radość:

Juhuu! wrzasnęły bliźniaczki. Lody? Atrakcje?

Alicja tylko patrzyła, jak dzieci biegają po pokoju, nie mogąc się powstrzymać od uśmiechu. Witek podszedł bliżej i zapytał półgłosem:

Nie masz nic przeciwko? Dzieciom przyda się zmiana scenerii.

Jasne, bardzo fajny pomysł odparła, wciąż zalotnie zarumieniona.

Cóż może to początek? Takie proste, rodzinne wyjście.

**************************

Upłynęło kilka miesięcy. W domu Wójcików robiło się coraz weselej. To, co zaczęło się od nieśmiałych wypadów (park, lody, kawa, teatrzyk), stało się codziennością. Witek i Alicja coraz częściej zostawali po wszystkich wieczorem herbatka, rozmowa, śmiech z dziecięcych pomysłów.

Na początku dwoje dorosłych próbowało udawać, że to czysto profesjonalne relacje. Ale udawało im się to coraz słabiej.

Franek na to wszystko patrzył z dumą: tata znów się śmieje, Alicja już nie czerwieni się jak pomidor na każdym kroku, atmosfera w domu jak po generalnym remoncie.

W pewien wieczór, gdy dzieci były już w łóżkach, Alicja i Witek popijali herbatę w salonie, w półmroku.

Wiesz zaczął Witek, patrząc w migoczącą girlandę zawieszoną przez bliźniaczki. Chciałem ci coś powiedzieć

Alicja spojrzała na niego, serce jej waliło jak młot pneumatyczny.

Już sobie nie wyobrażam życia bez ciebie powiedział cicho, biorąc ją za rękę. Bez twojego uśmiechu, bez tego, jak potrafisz rozbroić nas wszystkich. Kocham cię. Chcę, żebyś już nie była tylko nianią, ale moją żoną.

Alicja na chwilę zamknęła oczy, potem spokojnie wyszeptała:

Też cię kocham i chcę być z tobą.

*************************

Przygotowania do ślubu nie trwały długo nikt nie miał potrzeby robić wesela na sto osób. Najważniejsze było, że wreszcie mogli być razem, bez ukrywania się.

Dzień ślubu wypadł słoneczny i ciepły. W niewielkiej kawiarni pod Warszawą zebrała się cała najbliższa rodzina rodzice Alicji, znajomi Witka, kilku sąsiadów. Najważniejsze zaś były dziewczynki, oczywiście w tych samych, różowych sukienkach, z kokardami tak dużymi, że mogłyby startować w Eurowizji.

Marta szepnęła do Witka:

Tato, wyglądasz jak książę a on tylko pocałował ją w głowę.

A Alicja jest jak wróżka! dodała Zosia, patrząc na nią rozmarzonym wzrokiem.

Franek stał przy ojcu dumny jak paw. Kiedy urzędniczka zakończyła ceremonię słowami: Ogłaszam was mężem i żoną, mruknął z dumą:

No i co, mówiłem, że się uda!

Witek ścisnął syna za ramię, potem odwrócił się do Alicji. Miała w oczach taki blask, że aż zabrakło mu tchu.

Teraz jesteśmy rodziną powiedziała cicho, splatając rękę z jego ręką.

Po ceremonii był obiad, zdjęcia, szampan, taniec i tort. Dziewczynki nie odstępowały młodej pary na krok i pierwszy kawałek ciasta zjadły z takim zapałem, że kelnerka przecierała oczy ze zdumienia.

Wieczorem, kiedy goście już się rozchodzili, Witek i Alicja zostali sami na tarasie. Nad głową gwiazdy, w powietrzu zapach kwiatów.

Chyba to był najpiękniejszy dzień w moim życiu przytuliła się Alicja.

Dla mnie też szepnął Witek. I wiesz co? To dopiero początek tych wspaniałych dni.

Alicja spojrzała na niego i już wiedziała wszystko, co trudne, jest za nimi. Teraz mają rodzinę, ukochanych i przyszłość, którą tworzą wspólnie.