Mam już serdecznie dość tych nieproszonych weekendowych najazdów! Cała rodzina szwagra wraz z dziećmi zjeżdża się do nas na nocowanie niemal co tydzień, nie pytając, czy nam to pasuje – przez rok zdążyłam stracić cierpliwość do gotowania, sprzątania i zabawiania krewnych kosztem swojego odpoczynku. Mąż nie chce im zwrócić uwagi, więc sama zaczęłam bronić swojego czasu i komfortu – przestałam szykować uczty, sprzątać na błysk i podporządkowywać im swoje plany. Dopiero kiedy przestali czuć się jak w hotelu, do szwagra dotarło, że ich czas się skończył – od tej pory wizyty są rzadsze, umawiane z wyprzedzeniem i bez noclegów. Czy Wy też mieliście podobny problem i jak sobie z nim poradziliście?

Dzieńnik osobisty, 28 maja

Dziś znowu zebrało mi się na refleksje i muszę gdzieś wylać swoje żale. Już naprawdę mam serdecznie dosyć tego, że moja rodzina ciągle zakłada, że nasze mieszkanie w Warszawie stoi otworem dla każdego, kiedy tylko przyjdzie im ochota na weekendowe odwiedziny.

Mój szwagier, Andrzej, jego żona Grażyna, ich dwójka dzieci Zuzanna i Jagoda, oraz brat Grażyny, Paweł, regularnie, niemal co weekend, zjeżdżają do nas jak na pensjonat agroturystyczny. Bez zapowiedzi, bez pytania czy nam pasuje albo czy możemy przyjąć gości. Ot, po prostu zjawiają się, jakby to było całkiem normalne i oczekiwane.

Szczerze mówiąc, przez pierwszy miesiąc miałam jeszcze w sobie trochę gościnności. Ale po kilku tygodniach zamieniło się to w wieczny rozgardiasz, hałas i zero prywatności. Uwielbiam towarzystwo, ale nie kiedy moje życie podporządkowane jest ciągłym wizytom. Po całym tygodniu w pracy marzę, żeby w weekend w spokoju wypić kawę na balkonie albo pospacerować po Saskiej Kępie, a nie gotować w nieskończoność i ścierać podłogi przez kilka godzin po ich wyjeździe.

Zamiast odpoczywać czy choćby poczytać książkę, latam między kuchnią a pokojem gościnnym, serwuję ciepłe posiłki, rozkładam koce, piorę sterty pościeli i ręczników. Po każdym takim weekendzie zadawałam sobie pytanie: czy naprawdę nie widzą, że naruszają moją przestrzeń? Czy uważają, że obowiązkiem rodziny jest wieczne przyjmowanie gości, choćby mi to zupełnie nie odpowiadało? Jeszcze żebym sama wpadała do nich niespodziewanie… ale nie, my zawsze pytamy i szanujemy cudzy czas, więc nie wiem skąd u nich takie podejście.

Prosiłam Krzysztofa, mojego męża, żeby może on z nimi porozmawiał, bo to przecież jego siostra i szwagier. A on tylko bezradnie rozkłada ręce i mówi, że głupio mu mówić nie, żeby kogoś nie urazić. Czasem mam wrażenie, że jemu to nawet pasuje, bo nie musi się niczym przejmować, wszystko załatwiam ja.

W końcu, mając dość tych ciągłych weekendowych najazdów, postanowiłam działać po swojemu.

Pierwszy krok wstrzymałam produkcję domowych obiadów w weekendy. Zamiast świeżych zup i pieczeni były resztki z lodówki: bigos od środy, trochę pierogów, kiszone ogórki i chleb. A jak się skończy, to niech sobie ugotują makaron z serem kuchnia dostępna, garnki są. A jak mi się zachce, to i ja pójdę spać głodna, trudno.

Któregoś dnia wszyscy zasiedli przy stole, patrząc na mnie z wyczekiwaniem, kiedy podam obiad. Spojrzałam na nich i powiedziałam spokojnie, że dziś nie gotuję, a jeśli chcą coś zjeść, muszą sobie poradzić sami. Zrobiło się cicho i niezręcznie, nikt się nie odezwał, nie poderwali się do gotowania, tylko wypili herbatę i rozeszli się do swoich pokoi.

Drugi krok przestałam pucować mieszkanie na błysk przed każdym zjazdem. Pewnej soboty Grażyna marudziła, że białe skarpetki Zuzki zrobiły się szare od mojej podłogi. Odpowiedziałam jej bez skrupułów, że nie miałam czasu na mycie podłóg, ale jeśli jej przeszkadza, mop i wiadro są w łazience, może śmiało działać. Na tym skończyły się jej aluzje.

Najważniejsze jednak przestałam zmieniać własne plany przez rodzinę. W końcu to moje życie! Jeśli miałam ochotę na spotkanie z koleżanką, szłam, nie przejmując się tym, że w domu siedzą goście. Zmuszałam się do tego, ale z każdym razem robiło mi się lżej na duszy. Zostawiałam Krzysztofa na placu boju i sama znikałam z domu na kilka godzin. Jeśli nic nie miałam zaplanowanego, to z uporem maniaka zabierałam się za generalne porządki, żeby mieć święty spokój.

Po paru takich weekendach, mój szwagier Andrzej powiedział pod nosem do mojego męża: „Chyba nam się czas skończył, co?” I w końcu coś do nich dotarło! Od tamtej pory, zanim wpadną dzwonią, pytają czy mogą przyjechać, nikt nie zostaje na noc, a wizyt jest znacznie mniej.

Myślę sobie, że chyba trzeba umieć walczyć o swoje. Czasem odwaga polega na powiedzeniu dość nawet, jeśli to rodzina. A czy wy mieliście podobnie? Jak sobie z tym radziliście?