Mam już po dziurki w nosie rodzinnych najazdów na weekend – jak zniechęciłam szwagra, jego żonę, dzieci i szwagra żony do nieustannego nocowania bez zaproszenia, bo chcę wreszcie odpocząć we własnym domu!

Mam już serdecznie dosyć tych waszych cotygodniowych wizyt!

Chyba każdy z nas spotkał w życiu taki typ osoby, która jest przekonana, że wszystko powinno kręcić się wokół niej, zupełnie nie zwracając uwagi na potrzeby czy plany innych. Tak właśnie wygląda sytuacja z rodziną mojego szwagra. On, jego żona Jadwiga, ich dwie córki: Zuzanna i Jagoda oraz brat Jadwigi, Adam cała piątka regularnie, jak w zegarku, co weekend zjawiają się u nas na nocleg w Krakowie. Nigdy nie zadają sobie trudu, żeby spytać, czy aby na pewno nam to pasuje, czy mamy ochotę na gości lub czy nie planowaliśmy własnych spraw.

Ten cyrk trwa już prawie rok i naprawdę zaczynam się czuć jak gospodyni pensjonatu. Lubię mieć gości, ale wszystko ma swoje granice! Po tygodniu pracy marzę o odpoczynku, ciszy lub po prostu chwili tylko dla siebie, tymczasem zamiast tego całe weekendy spędzam nad garnkami, podtykając pod nos kawę, ścieląc łóżka, a później znowu piorąc sterty pościeli. Za każdym razem zastanawiałam się, czy oni w ogóle mają świadomość, że naruszają naszą prywatność; czy rozumieją, że nieprzerwane wizyty mogą być bardzo męczące nawet dla rodziny? Odwiedzają nas co najmniej trzy razy w miesiącu, a dla mnie to już za dużo.

W naszej rodzinie nigdy nie byliśmy nachalni odwiedzaliśmy krewnych po wcześniejszym umówieniu się. Dziwi mnie więc ta swoboda z ich strony. Prosiłam męża, Szymona, aby delikatnie porozmawiał z jego bratem, ale Szymon nie wiedział jak to ugryźć, bo bał się urazić rodzinę. Może jemu nawet to pasowało? Skoro nie mogłam liczyć na męża, postanowiłam działać sama.

Na początek przestałam przygotowywać obfite obiady w weekendy. Na stole pojawiały się tylko resztki z tygodnia, a jeśli komuś było mało, mógł sam sobie coś przyrządzić. Gdy krewni zasiedli pewnego dnia przy stole, czekając na coś do jedzenia, spokojnie powiedziałam, że każdy może sobie coś ugotować, bo ja dzisiaj nie mam zamiaru gotować. Wszyscy spojrzeli na mnie zaskoczeni, ale nikt nie podjął wyzwania pograli chwilę w karty, napili się herbaty i poszli spać.

Zrezygnowałam też z porządków przed każdym ich przyjazdem. Pewnego razu Jadwiga poskarżyła się, że skarpetki jej córki zrobiły się szare od naszej podłogi. Odpowiedziałam, że skoro jej tak zależy na czystości, wiadro i mop są w łazience, więc może posprzątać sama. Już nigdy więcej nie miała do mnie pretensji.

Najważniejsze jednak, że przestałam rezygnować z siebie i ze swoich planów. Gdy goście przychodzili, siadałam na godzinę, a potem grzecznie oznajmiałam, że mam swoje zobowiązania wyjście z przyjaciółką, spacer czy zwykłe porządki. Szymon, jeśli miał ochotę, mógł zabawiać rodzinę. Kiedy nie miałam nic w planach, na złość zaczynałam wielkie sprzątanie, żeby uniknąć wspólnego siedzenia.

Po jednej z takich wizyt mój szwagier zapytał Szymona: Może powinniśmy już sobie odpuścić te weekendy?. Wreszcie ktoś zauważył zmianę! Od tamtej pory przyjeżdżają do nas tylko, gdy wcześniej się umówimy i bez nocowania i o wiele rzadziej.

Ta sytuacja nauczyła mnie, że czasem trzeba głośno zadbać o własny komfort i jasno wyznaczyć granice, nawet wobec najbliższej rodziny. Warto pamiętać, że nasz dom to nasze miejsce do życia, nie hotel a asertywność to nie brak dobrego wychowania, tylko szacunek do siebie samego.