Nie była sama. Zwyczajna opowieść Świtał leniwy, zimowy poranek. Dozorcy głośno odgarniali śnieg na podwórku. Drzwi klatki bezustannie trzaskały, wypuszczając ludzi spieszących do pracy. Kot Felek siedział na parapecie szóstego piętra i z góry obserwował całe zamieszanie. W poprzednim życiu Felek był finansistą i poza pieniędzmi nic go wtedy nie interesowało, ani nie zajmowało jego myśli. Ale teraz zrozumiał, że w życiu są rzeczy znacznie ważniejsze. Teraz wiedział, że nie ma nic cenniejszego niż życzliwe spojrzenie, ciepło serca i dach nad głową. Reszta się ułoży. Kot Felek obejrzał się — na starym kanapie spała babcia Walentyna, jego wybawczyni. Zeskoczył z parapetu i położył się przy jej głowie, na skraju poduszki, przylegając miękkim, ciepłym futerkiem do jej skroni. Felek wiedział — każdego ranka babcię Walentynę boli głowa i starał się zrobić wszystko, co tylko mógł. – Felku, ty to uzdrowiciel jesteś – babcia otworzyła oczy, czując ciepłe zwierzątko. – Znów mi ból zabrałeś, dziękuję ci, jak ty to robisz, hę? Felek machnął łapką z nonszalancją, jakby chciał powiedzieć, że to dla niego pestka, potrafi i więcej! W tym momencie z przedpokoju dobiegło ciche pomrukiwanie zazdrosnego psa Gawrona. Gawron był wiernym towarzyszem babci Walentyny już od wielu lat. Przy każdym obcym kroku szczekał głośno i ostrzegawczo. Żeby wszyscy wiedzieli, że babcia jest pod ochroną. Dlatego uważał się za gospodarza domu. „Kim on był wcześniej? Pewnie majstrem albo emerytowanym policjantem,” pomyślał Felek, zerkając na Gawrona. „Strasznie hałaśliwy, ale trudno, niech szczeka, może faktycznie dzięki niemu jest bezpieczniej!” – Ach, moi mili, co ja bym bez was zrobiła – babcia, postękując, zwlokła się z kanapy. – Nakarmię was i pójdziemy na spacer. A jak przyjdzie emerytura – to i kurczaka wam kupię. Słowo „kurczak” wywołało ogólne poruszenie. Kot zaczął ugniatać łapkami kanapę, głośno mrucząc i uderzając wielką głową w wyschniętą dłoń babci. – No ty łobuziaku, słowa rozumiesz – rozczuliła się babcia Walentyna. Pies zaszczekał, pokazując, że również rozumie i przycisnął mokry nos do jej kolan. „Ech, toż to żywa dusza, od razu cieplej w domu i na sercu nie tak samotnie” – z uśmiechem pomyślała staruszka. „Jak umrę, co potem będzie – nikt nie wie. Jedni mówią tak, inni inaczej, kto by to pojął. A ja bym chciała kotem być, żeby dobrzy ludzie mnie przygarnęli. Psem raczej bym nie dała rady – głośno nie zaszczekam, cicha jestem. Choć, kto wie? Ale kotem byłabym dobrą, przytulaśną. Byleby tylko trafić do dobrych ludzi.” – Phi, co za dziwne myśli! – babcia aż się skrzywiła. – No proszę, co starość robi z człowiekiem. Nie zauważyła nawet, jak kot, uśmiechając się do siebie, spojrzał dumnie na psa. Chciałaby zostać kotem, nie psem. Kot teraz potrafił czytać w myślach, co także było nie najgorszym bonusem. Ot, do czego człowiek może dojść.

To nie była samotność. Zwykła historia

Świtem późnego zimowego poranka, gdy blade słońce przelewało się przez zamarznięte szyby, podwórko rozbrzmiewało chrzęstem metalowych łopat pan Wiesiek i pani Józia w dziwacznych kapeluszach przesuwali śnieg, jakby układali puzzle z białych kawałków waty. Drzwi klatki schodowej trzasnęły sto trzynasty raz, wypuszczając ludzi na tramwaje do pracy płaszcze, rękawiczki, skarpetki nie do pary.

Na parapecie, na szóstym piętrze bloku z wielkiej płyty, siedział kot Feliks. Patrzył na świat, który był mu dobrze znany i obcy zarazem. W poprzednim życiu był księgowym. Liczył złotówki, dzielił grosze na dwie połówki i odliczał podatki niczym paciorki różańca. Teraz jednak czuł, że te sprawy są bez znaczenia. Pieniądze rozpuszczały się w jego kociej głowie jak śnieg na dłoni.

Feliks wiedział już, że nie ma nic cenniejszego od miłego spojrzenia przez szparę w drzwiach, cieplejszego niż kubek herbaty uczucie przy piecu kaflowym i dachu nad głową, nawet jeśli przecieka od czasu do czasu. Cała reszta to tylko wytwór śnieżnej wyobraźni.

Obrócił się na starym wersalce spała babcia Bronisława. Jego wybawczyni, czarodziejka od kaszy i zup mlecznych. Feliks zeskoczył z parapetu i ułożył się ostrożnie przy jej głowie. Przyłożył miękkie, ciepłe futerko do jej skroni.

Feliks wiedział, że każdego ranka babcię Bronisławę boli głowa. Po kociemu próbował jej pomagać, tak jak potrafił w tym śnie.

Feliksiku, mój ty uzdrowicielu! babcia Bronisława otworzyła oczy, głaszcząc futrzaka po łapkach. Ty to zawsze, jak pomruczysz, to ból mija. Dziękuję ci, kotku, jak ty to robisz?

Feliks otrzepał łapę, jakby od niechcenia. Dla niego to pestka, w końcu nawet w innym życiu radził sobie z trudniejszymi sprawami.

Nagle jednak z przedpokoju zabrzmiało ciche warczenie. Piesek Gustlik uniósł uszy zazdrość zamigotała w jego oczach. Gustlik był wiernym przyjacielem babci Bronisławy. Zawsze, gdy ktoś obcy stukał do drzwi, szczekał donośnie jak syreny w Nowy Rok. Przecież babcia musi być bezpieczna!

„Kim był wcześniej?” myślał Feliks. „Mistrzem budowy czy milicjantem? Taki głośny, taki czujny! Ale może z nim faktycznie jest bezpieczniej”

Ach, moje skarby. Co ja bym bez was zrobiła babcia Bronisława podniosła się z trudem z wersalki, mrucząc pod nosem jakby zaklęcie. Zaraz wam nasypię, pójdziemy na podwórko.

A jak mi w tym tygodniu emeryturę wypłacą to i kurczaka nam kupię.

Słowo kurczak rozlało się po mieszkaniu jak ciepłe światło. Kot zaczął ugniatać wersalkę z rozkoszą, mrucząc i trącając swoją wielką głową sędziwą dłoń babci.

Łobuziaku Ty chyba wszystko rozumiesz! zachichotała babcia Bronisława. Pies szczeknął i wtulił mokry nos w jej kolana, nie chcąc być gorszym.

„Żywe dusze” pomyślała babcia „i cieplej z nimi w domu, i na sercu jakoś raźniej.”

„A jak już umrę, to Kto wie, co będzie? Każdy gada, co innego, spróbuj tu się połapać. Ja bym chyba chciała zostać kotem. Może by mnie dobrzy ludzie przygarnęli. Na psa się nie nadaję, za cicho szczekam Ale kotem byłabym dobra, potulna, do ludzi czymprędzej! Tylko do dobrych”

Phi! prychnęła babcia, otrząsając się z dziwnych myśli. Starzenie, co za figle płata umysłowi.

Nie zauważyła nawet, jak Feliks uśmiechnął się kocią miną, zerknął z dumą na Gustlika.

Że niby kotem chce być, nie psem.

W końcu Feliks rozumiał teraz, co kto myśli. Taki prezent od snu.

Cóż to były za czasy… śnimy dalej.