Zawsze będę z Tobą, mamo. Historia, w którą można uwierzyć Babcia Wiesia nie mogła się doczekać wieczora. Jej sąsiadka Natalia, samotna kobieta pod pięćdziesiątkę, opowiedziała jej coś takiego, że aż głowa wirowała od emocji. Na dowód swoich słów zaprosiła ją jeszcze po zmroku – obiecała, że pokaże coś niezwykłego. A wszystko zaczęło się od zwyczajnej rozmowy. Natalia rano szła do sklepu i zajrzała do babci Wiesi: – Kupić coś, babciu Wiesiu? Idę do osiedlowego sklepu, chcę upiec placek, a przy okazji wziąć jeszcze parę drobiazgów. – Ja to zawsze patrzę, Natalia, jesteś porządną i dobrą kobietą. Pamiętam Cię jeszcze jako dziewczynkę. Szkoda, że Ci się nie ułożyło, zawsze sama, samotna… Ale widzę, że nie narzekasz, nie rozpamiętujesz losu, jak to niektórzy potrafią. – A co mi narzekać, babciu Wiesiu? Mam ukochanego mężczyznę, ale nie mogę jeszcze z nim być na co dzień. A czemu – opowiem… Nikomu bym nie powiedziała, tylko Tobie. I w ogóle powiem Ci coś jeszcze. Bo wiem, że jeśli się wygadasz, to i tak nikt nie uwierzy – zaśmiała się Natalia – No to co Ci przynieść? Potem przyjdę napić się z Tobą herbaty i pogadam o moim życiu. Myślę, że się ucieszysz ze mną, już nie będziesz mi współczuć. Babci Wiesi akurat niczego nie brakowało, ale poprosiła Natalię o chlebek i cukierki do herbaty. Już nie mogła się doczekać wieczora, ciekawość ją zżerała, co takiego jej sąsiadka opowie. Natalia przyniosła chleb, cukierki, a babcia Wiesia zaparzyła aromatyczną herbatę i przysiadła, by słuchać. – Pamiętasz, babciu Wiesiu, co mi się dwadzieścia lat temu przydarzyło? Miałam prawie trzydzieści lat, byłam z mężczyzną, mieliśmy się pobrać. Myślałam, że choć nie kocham, to jest dobry człowiek. Bo jak to – żyć bez rodziny, bez dzieci… Już wszystko gotowe, łóżeczko dla córeczki… Ale mówili, by nie kupować na zapas, bo przynosi pecha. Ja jednak nie wierzyłam w przesądy. Kupiłam, pościeliłam, położyłam zabawki. Na ósmym miesiącu urodziłam córeczkę. Przeżyła dwa dni i zmarła. Myślałam, że nie przeżyję z rozpaczy. Rozstałam się z mężem – nic nas nie łączyło. Minęły dwa miesiące – zaczęłam powoli dochodzić do siebie. I nagle… Natalia przyglądała się uważnie babci Wiesi: – Nie wiem, jak Ci to powiedzieć… W nocy budziłam się słysząc płacz dziecka. Myślałam, że mi się wydaje ze zgryzoty. Ale to się powtarzało… Podchodzę do łóżeczka – a tam… leży maleńka dziewczynka! Wzięłam ją na ręce – szczęście niemal ścisnęło mi gardło. Popatrzyła na mnie, zamknęła oczka, zasnęła. I tak każdej nocy – córeczka przy mnie. Kupowałam nawet mieszankę mleczną, butelkę… Prawie nie jadła. Gdy płakała, brałam ją – od razu się uśmiechała i zasypiała. – Ale jak to możliwe? – babcia Wiesia słuchała zaczarowana. – Sama nie wiem… – aż poczerwieniała z wrażenia Natalia. – I co dalej? – dopytywała babcia Wiesia, sięgając po cukierek. – A wszystko trwa tak do dziś – uśmiechnęła się Natalia – Moja dziewczynka mieszka w innym świecie, ma tam mamę i tatę. Ale mnie nie zapomina. Przychodzi do mnie nocami, prawie codziennie. Raz powiedziała nawet: „Zawsze będę z Tobą, mamo. Łączy nas niewidzialna nić, której nie da się przerwać”. Czasem myślę, że to tylko sen… Ale ona nawet zostawia mi prezenty z tamtego świata. Szybko jednak znikają – topnieją, jak śnieg na wiosnę. – Czy to możliwe naprawdę? – babcia Wiesia przełknęła ślinę, taka poruszona była historią. – Wejdź dziś do mnie wieczorem. Sama zobaczysz i dasz mi znać, czy to się naprawdę dzieje. Choć przecież wierzę, że to widzę… Wieczorem babcia Wiesia przyszła do Natalii. Siedziały w ciemności, rozmawiały. W mieszkaniu – tylko one. Już zaczęło im się chcieć spać – nagle pojawiło się ciepłe światło. Powietrze zadrgało – i w pokoju pojawiła się… śliczna dziewczyna: – Cześć, mamusiu! Miałam dziś taki cudowny dzień, muszę się z Tobą podzielić! A to prezent dla Ciebie – i położyła na stole kwiaty. – Ojej, dzień dobry – zauważyła babcię Wiesię – mama mówiła, że Pani chciała mnie poznać. Jestem Marianna… Po chwili pożegnała się i zniknęła. Babcia Wiesia cały czas milczała, tak była zdumiona. Dopiero po chwili odzyskała głos: – No coś takiego, Natalia… To naprawdę się zdarza. A córeczka piękna – podobna do Ciebie. Cieszę się z Tobą, Natalia. Szczęśliwa jesteś, masz więcej, niż niejeden! Kto by pomyślał… Gdybym sama nie widziała – nie uwierzyłabym. To dobrze, że tak jest! Dziękuję Ci. Otworzyłaś mi oczy – życie tam dalej trwa, świat jest niezwykły. Teraz już nie boję się śmierci. Szczęścia Ci życzę, Natalio! Kwiaty na stole stawały się coraz bledsze, aż w końcu całkiem znikły. A Natalia, odprowadzając sąsiadkę, uśmiechała się do własnych myśli. Jutro będzie nowy, piękny dzień. Spotka się z Arkadiuszem, którego bardzo kocha. A on kocha ją – Natalia to czuje. Jak? Tego już nie da się opowiedzieć. I kiedyś na pewno ich sobie przedstawi. Najbliższych jej sercu – Mariannę i Arkadiusza.

Zawsze będę z Tobą, mamo. Historia, w którą można uwierzyć

Babcia Wiesia nie mogła się doczekać wieczoru. Sąsiadka, pani Renata, kobieta samotna, zbliżająca się do pięćdziesiątki, opowiedziała jej coś tak niezwykłego, że Wiesia aż kręciła z niedowierzaniem głową.

Na dowód prawdziwości swoich słów Renata zaprosiła ją wieczorem do siebie miała zamiar pokazać jej coś wyjątkowego.

Wszystko zaczęło się od zwyczajnej rozmowy. Renata rano wybierała się na zakupy i zajrzała do babci Wiesi:

Kupić coś pani, pani Wiesiu? Idę do sklepu obok, chcę upiec placek, muszę jeszcze kilka drobiazgów dokupić.

Patrzę na ciebie, Renatko, i myślę dobra z ciebie kobieta, uczynna, życzliwa. Pamiętam cię jeszcze jako dziewczynkę. Szkoda, żeś się nie ustatkowała, cały czas sama. Ale widzę nie narzekasz, nie jęczysz jak inne.

A na co mam narzekać, pani Wiesiu? Mam ukochanego mężczyznę, tylko na razie nie możemy razem mieszkać. Jeśli pani chce, to o wszystkim opowiem. Tobie mogę zaufać. Zresztą, nawet jeśli komuś powiesz, i tak nikt nie uwierzy zaśmiała się Renata. Ale najpierw powiedz, co przynieść ze sklepu? Ja wpadnę później na herbatę, a wtedy opowiem pani, jak mi się wiedzie. Pani się może trochę rozchmurzy i przestanie mi współczuć.

Babcia Wiesia w sumie niczego nie potrzebowała, ale z ciekawości poprosiła o chleb i cukierki do herbaty.

Ciekawość ją zżerała, co też sąsiadka chce jej opowiedzieć.

Przyniosła Renata chleb i słodycze, Wiesia zaparzyła aromatyczną herbatę i zasiedli razem w kuchni.

Pani Wiesiu, pamięta pani, co mi się przydarzyło dwadzieścia lat temu? Miałam wtedy pod trzydziestkę. Byłam z mężczyzną, mieliśmy się pobrać. Pomyślałam sobie może nie kocham go wielką miłością, ale porządny człowiek, rodzina się liczy. We dwoje życie lepsze, a dzieci trzeba mieć. Zamieszkaliśmy razem, zaszłam w ciążę. W ósmym miesiącu urodziła się córeczka po dwóch dniach zmarła.

Myślałam, że oszaleję z rozpaczy. Z mężem się rozstaliśmy nic już nas nie łączyło. Minęły dwa miesiące. Powoli zaczęłam dochodzić do siebie, przestałam płakać.

Aż tu nagle…

Renata rzuciła badawcze spojrzenie babci Wiesi:

Nie wiem, jak to pani opowiedzieć. Miałam w sypialni łóżeczko dla dziecka. Mówią, żeby nie kupować wcześniej zła wróżba, ale ja wtedy nie wierzyłam w przesądy. Kupiłam wszystko, pościeliłam, ułożyłam zabawki.

I pewnej nocy obudził mnie płacz dziecka. Pomyślałam, że ze zmartwienia mam sygnały w głowie. Ale nie znowu płacz. Idę do łóżeczka, a tam… leży dziewczynka!

Wzięłam ją na ręce, mało nie przestałam oddychać ze szczęścia. Spojrzała na mnie, zamknęła oczka i zasnęła.

Od tamtej chwili prawie każdej nocy córka przychodzi do mnie.

Kupiłam nawet mleko modyfikowane i butelkę, ale prawie nie jadła. Popłacze, wezmę ją na ręce, uśmiechnie się i zaraz zasypia.

Ale jak to możliwe? babcia Wiesia słuchała jak zaczarowana. Czy tak się w ogóle zdarza?

Też się dziwiłam! Renata się zarumieniła z wrażenia.

I co potem? dociekała babcia Wiesia, pochłaniając cukierka i popijając herbatą.

I tak już od tamtej pory. Moja córka żyje w innym świecie, tam ma mamę i tatę. Ale o mnie nie zapomina przychodzi do mnie na chwilę prawie każdej nocy.

Powiedziała mi nawet kiedyś:

Zawsze będę z tobą, mamo. Łączy nas niewidzialna nić, której nic nie zerwie!

Czasem myślę, że to tylko sen. Ale ona przynosi mi prezenty z tamtego świata. Szkoda tylko, że szybko znikają topnieją jak śnieg w marcu.

Czy to możliwe? babcia Wiesia znowu napiła się herbaty, jakby zaschło jej w ustach od tych niezwykłości.

Właśnie dlatego chcę, żeby pani przyszła wieczorem do mnie. Zobaczy pani sama i powie, czy mi się nie wydaje.

Choć wierzę w to, co widzę…

Wieczorem babcia Wiesia przyszła do Renaty. Siedziały razem w ciemności, rozmawiały, cisza w domu, tylko one dwie. Już obie ziewały, gdy nagle w pokoju zabłysło miękkie światło, powietrze zadrżało i pojawiła się prześliczna dziewczyna:

Cześć, mamusiu! Miałam cudowny dzień i chcę ci o nim opowiedzieć! A to prezent dla ciebie położyła na stole kwiaty.

Dzień dobry powiedziała do babci Wiesi zapomniałam Mama mówiła, że pani chciała mnie zobaczyć. Jestem Mariola.

Po chwili Mariola pożegnała się i zniknęła tak nagle, jak się pojawiła.

Babcia Wiesia siedziała z wrażenia, nie była w stanie nic powiedzieć. Dopiero po chwili wyszeptała:

No patrz, Renatko, jednak to możliwe.

Twoja córka jest piękna, cała Ty!

Cieszę się, Renatko. Szczęśliwa z ciebie kobieta! Wcale nie masz gorzej od innych, może nawet lepiej!

Kto by przypuszczał, że takie rzeczy się dzieją. Nigdy bym nie uwierzyła, gdybym nie zobaczyła na własne oczy. Jak to dobrze!

Dziękuję ci.

Otworzyłaś mi oczy. Wszędzie życie trwa, świat jest większy, niż myślałam. Teraz nie boję się już umierać.

Szczęścia ci, Renatko!

Kwiaty na stole bledły z każdą chwilą, aż w końcu całkiem zniknęły.

A Renata, gdy odprowadziła sąsiadkę, szczęśliwie się uśmiechała. Jutro znów czeka ją piękny dzień. Spotka się z Arkadiuszem, którego bardzo kocha, a on kocha ją Renata to czuje.

Jak?

Tego się opowiedzieć nie da.

I kiedyś na pewno ich sobie przedstawi.

Najważniejsze, najbliższe sobie osoby Mariolę i Arkadiusza.