Już Nie Chcę Brać Ślubu Archip spędzał długie godziny w laboratorium, nieustannie przelewając tajemnicze płyny z probówki do probówki i badając rozmaite proszki. Wierzył, że jego żmudna praca wkrótce przyniesie efekty, dzięki którym będzie mógł przedstawić światu swój wynalazek wyekstrahowany z korzeni rzadkiej rośliny. Z takim zapałem oddawał się badaniom, że zupełnie nie zauważał zalotnych spojrzeń podglądającej go młodej sprzątaczki Zosi, która niedawno zaczęła pracę w instytucie. Archip, pochłonięty marzeniem o odkryciu, nie widział, jak Zosia godzinami stoi oparta o mop i świdruje go oczami. W końcu pewnego wieczoru zebrała się na odwagę: — Panie Archipie, dłużej już nie może pan tak siedzieć bez przerwy. Może napijemy się herbaty? Przyniosłam czajnik elektryczny i domowe kiełbaski od mamy. Słysząc o kiełbaskach, Archip oderwał się od badań i zgodził się na poczęstunek. Zosia z drżącymi rękami wyjąła czajnik i pojemnik z jedzeniem. Rozpoczęła się rozmowa o przechowywaniu żywności i normach sanitarnych — co ze wsią, co z wiejską kiełbaską! Archip, naukowiec-sceptyk, długo się opierał, ale w końcu nie wytrzymał i uległ pokusie. Kiełbaski okazały się rewelacyjne. W ramach podziękowania odprowadził Zosię na przystanek. Rozmawiali, ona zaproponowała, że jutro przyniesie domowe ciasteczka. Archipowi nie dawały spokoju nowe uczucia. Kolejne wydarzenia prowadziły ich razem na daleką, mazowiecką wieś, do domu Zosi. Tam Archip przeżył prawdziwą konfrontację z jej władczą matką — kobietą oschłą, nieprzychylną, typową polską matką, która nie zamierzała oddać córki „staremu dziadowi”. Kłótnia rozgorzała na całego. Archip poczuł się jak nieproszony gość, sytuacja wymknęła się spod kontroli, a konflikt rodzinny osiągnął szczyt. Zziębnięty, zestresowany, Archip odszedł od myśli o ślubie. Wreszcie zrozumiał, że nie chce być częścią tej rodziny, ani wikłać się w takie relacje. Powrót do codzienności — samotne kolacje w mieszkaniu, dystans wobec Zosi — utwierdziły go w przekonaniu, że czasem lepiej… zrezygnować z małżeństwa, zanim będzie za późno. Powieść w odcinkach: Archip – samotny polski naukowiec, kiełbaski domowej roboty, groźna przyszła teściowa i wiejska rodzinna awantura, czyli jak nie warto się spieszyć do ślubu!

Zmieniał zdanie co do ślubu

Arkadiusz zostaje w laboratorium do późnych godzin wieczornych, przekładając bez końca jakieś substancje z próbówki do próbówki i analizując rozmaite proszki.

W głębi duszy wierzy, że jego żmudna praca wkrótce przyniesie owoce. Wtedy będzie mógł w końcu zaprezentować światu swój wynalazek wyciąg pozyskany z korzenia rzadko występującej rośliny.

Zapał, z jakim czterdziestoletni naukowiec pogrąża się w badaniach, sprawia, że zupełnie nie dostrzega ciekawskich i troskliwych spojrzeń młodziutkiej sprzątaczki Małgorzaty która pojawiła się w instytucie zaledwie kilka tygodni temu.

Arkadiusz, pochłonięty wizją przełomowego odkrycia, nie widzi, że Małgosia, z mopem opartym o ramię, godzinami stoi przy drzwiach jego gabinetu i spogląda na niego z typowo kobiecą ciekawością.

Wreszcie, któregoś wieczoru, dziewczyna zbiera się na odwagę i odzywa się:

Panie Arkadiuszu, siedzi pan tutaj jak przyklejony od rana.

Może by się pan napił herbaty? Mam czajnik elektryczny przypadkiem przyniosłam. I swojskie kiełbaski.

Słysząc o kiełbaskach, badacz podnosi wzrok znad mikroskopu i wstaje od biurka.

Dobrze mówisz herbata to zawsze coś. Z kiełbaskami mówisz? Grzechem byłoby odmówić takiej okazji.

Uszczęśliwiona sprzątaczka drżącymi dłońmi wyciąga z plecaka czajnik, a potem pojemnik z domowym jedzeniem.

Wczoraj mama przywiozła mi z wioski mięso, zrobiłam z niego kiełbaski i zapiekłam je z boczkiem wyjaśnia radośnie Małgosia, ustawiając plastikowy pojemnik na stole.

No, no, zobaczmy mruczy Arkadiusz, sięgając po okulary sprytnie schowane w kieszeni fartucha.

Podczas gdy woda zaczyna bulgotać w czajniku, badacz z powagą ogląda pojemnik. Przezroczysta, plastikowa pokrywa wygląda całkiem szczelnie.

Powiedz, proszę, od której godziny to jedzenie leżało dziś w twoim plecaku?

Małgosia speszona i zmieszana wzrusza ramionami:

No, chyba od rana, a czemu?

Hm. A pokrywka była tak szczelnie zamknięta przez cały czas?

No chyba tak odpowiada drżącym głosem. Myśli pan, że zdążyło się zepsuć w ciągu dnia? Tam, gdzie trzymałam torbę, było chłodno, ogrzewania jeszcze nie włączyli.

Arkadiusz walczy z wątpliwościami.

Rozumiem, w takim razie napijmy się samej herbaty. A kiełbaski możesz zabrać ze sobą do domu.

Oburzona Małgosia, która wczoraj spędziła cały wieczór przyrządzając to wszystko, zabiera pojemnik z jedzeniem.

Arkadiusz zrozumiał jej intencje po srogich brwiach, ściągniętych nad nosem.

O nie, nie otwieraj! krzyczy głośno, w panice zatykając sobie nos chusteczką i odskakując na bezpieczną odległość.

Tymczasem Małgosia zdejmuje wieczko, powąchuje i wzrusza ramionami:

Przecież pachnie normalnie! Wy, mieszczuchy, to się zawsze coś będziecie czepiać. Nie chce pan, nie musi pan próbować sama zjem.

Postawiła z hukiem pojemnik na blacie i zaczęła nalewać herbatę do kubków.

Arkadiusz ostrożnie podszedł z powrotem do stołu.

Gorąca herbata rozgrzewała od środka, poprawiając mu nastrój. Zerkając na dziewczynę, zaczął podejrzliwie wąchać unoszący się zapach kiełbasek.

Wołowina? upewnił się.

Tak jest potakując głową, odezwała się Małgosia, nie przerywając jedzenia.

Wygląda apetycznie. I pachnie dobrze

Ślina napływała Arkadiuszowi do ust, a on sam ponuro przekonywał siebie w myślach:

Pachnie nieziemsko. Szkoda, że gadałem takie głupoty.
Ale przestań, Arkadiuszu, dobrze wiesz, że nie wolno spożywać produktów nieprzechowywanych właściwie. Po niej widać, że niekoniecznie wie, jak obchodzić się z jedzeniem!

Mimo tych rozterek, pił pustą herbatę, starając się nie patrzeć na Małgosię, podczas gdy brzuch coraz głośniej burczał.

A potem stało się coś nieuniknionego i dziwnego: Arkadiusz, jakby wbrew sobie, sięgnął po kiełbaskę. Miękka osłonka pękła delikatnie pod zębami.

Mmm, rewelacja. Kto to robił?..

A nie mówiłam! Ja sama zarumieniła się Małgosia.

Arkadiusz jadł i jadł, z zamkniętymi oczami, delektując się każdym kęsem.

Nie mam słów

Małgosia rozpogodzona otarła usta rękawem fartucha, później ślady łez z oczu.

Widzisz. W końcu się przełamał! A pan tu się popsuło! Od dziecka stoję przy garach.

***

W podziękowaniu za kolację, Arkadiusz Glebowicz postanawia odprowadzić Małgosię na przystanek.

Rozmawiają. Okazuje się, że Małgosia ma ledwie dwadzieścia trzy lata.

Bardzo młodziutka.

Można powiedzieć: córka dla niego. Czekają na autobus dobre dziesięć minut, a żaden nie przyjeżdża.

Może jutro przyniosę ci domowe ciasteczka nieśmiało uśmiecha się Małgosia. Sama piekę, sklepowych nie kupuję. Jakie lubisz najbardziej marchewkowe czy serowe?

Wszystkie lubię.

W takim razie, upiekę oba rodzaje.

Niewiarygodne, ale Arkadiusz z niecierpliwością zaczyna wyczekiwać następnego dnia.

Zapomina nawet o rachunkach i wzorach. A sen jaki mu się śni! Małgosia zdejmuje koszulę z nagiego ramienia

Arkadiusz budzi się z płonącymi policzkami.

No popatrz, czterdzieści lat przeżyłem, nigdy nie oglądałem się za kobietami, a teraz co się ze mną dzieje?

Część 2

Przed spotkaniem z przyszłą teściową Arkadiusz, oczywiście, się denerwuje. W trakcie jazdy taksówką po wyboistych drogach, ściąga czapkę i usilnie stara się wygładzić rzadsze, siwiejące włosy na czubku głowy.

Już wczoraj Małgosia, układając głowę Arkadiusza na swoim udzie, powyrywała mu pęsetą te najbardziej siwe.

Arkadiusz, ogolony na gładko, odświętnie ubrany w garnitur i pod krawatem, pachnie wodą kolońską.

Małgosia tuli policzek do jego policzka i mruży oczy jak domowa kotka.

Spodobasz się im stara się dodać otuchy. Mama jest wyrozumiała. A ojczym to w ogóle dobry człowiek, zawsze zgadza się ze wszystkim.

Ile lat ma twoja mama?

Czterdzieści pięć.

No to świetnie. Ja już czterdziestoletni. Myślisz, że mnie zaakceptuje?

Głupku, a co ma zrobić? A jak się będzie opierać, powiem, że spodziewam się dziecka.

Nie przesadzajmy z takim początkiem przeraża się Arkadiusz.

W końcu dojechali. Wysiadł z auta i od razu złapał za czapkę, którą podwiewał silny wiatr.

Zima w pełni. W rodzinnym mieście Arkadiusza nigdy nie było takich zwałów śniegu.

Gdy się rozgląda, Małgosia rozlicza się z kierowcą, wyskakuje z auta i ciągnąc walizki swoją i Arkadiusza zmierza pod dom.

Takie domy Arkadiusz oglądał jedynie na starych zdjęciach z Podlasia. Krzywa chałupa, pofałdowany dach pokryty szarzejącym eternitem, z kominem, na którym tkwi rozłupany garniec z żeliwa.

Ciężkie drzwi obite kołdrą, trzeszczące podłogi przykryte ręcznie tkanymi dywanikami, krzywe ściany zabielone wapnem wszystko to wydaje się nierealne.

Boże drogi, co za ruina! Jak tu można mieszkać? przemyka mu przez głowę.

Trudno mu uwierzyć, że Małgosia zabrała go do takiego miejsca. To chyba jakiś domek dla gości albo myśliwska chatka

Jednak gdy Małgosia prosi szeptem, by zdjął buty i wpycha go do jedynego małego pokoiku, szybko przekonuje się, że to nie żarty.

Na środku stoi kobieta w starym szlafroku w kwiatki.

Dobry wieczór, mamo! To Arkadiusz, mój narzeczony. Pamiętasz, opowiadałam ci o nim przez telefon

Od kobiety bije chłód.

Witam syczy przez zęby, taksuje go wzrokiem od stóp do głów.

Ton głosu zwiastuje kłopoty.

Żartujesz, dziecko? Ile wy macie lat?

Arkadiusz zaczyna się denerwować.

Przepraszam, nazywam się Arkadiusz, razem z pani córką pracujemy

Ja pytam, ile lat?! grzmi głos kobiety.

Czterdzieści skończyłem.

A moja córka ma dwadzieścia trzy! Pan jesteś od niej przynajmniej o pół życia starszy!

Przepraszam, proszę dać mi powiedzieć jąka się bardziej. Tak, jestem starszy, ale kocham Małgosię. Chcę ją szanować, mam pracę, mieszkanie w Warszawie, domek pod miastem

Ale samochodu nie masz!

Bo mam słaby wzrok i nie mogę prowadzić. Ale kupić mogę, Małgosię nauczę jeździć jeśli to takie ważne

A żebyś nie śmiał! odcina się matka. Myślisz, że zrobisz z mojej głupiutkiej córki służącą? Ho, ho, chłopie, pańszczyzna skończyła się dawno!

Proszę ja naprawdę chcę się z Małgosią ożenić! Chcę mieć z nią dzieci, ślub w kościele Uczciwie!

Zza pieca wychodzi uśmiechnięty mężczyzna po trzydziestce.

Dobry wieczór, miło poznać śmieje się szczerze.

Ojczym Małgosi. Młody, chudy, przystojny, z czarnymi loczkami i pełnymi ustami. Koszula rozpięta, Arkadiusz musi przyznać facet wygląda świetnie.

Andrzeju, masz nie wchodzić służalczo. Nie wydam córki za tego starego fircyka!

Małgosia aż jęknęła:

Mamo, nie wolno tak rozmawiać z gośćmi! Odchodzę z nim!

Nie puszczę!

Rodzinna awantura rozkręca się na dobre tego Arkadiusz pragnie uniknąć.

Cicho rozluźnia palce Małgosi, kurczowo ściskające jego dłoń i próbuje wycofać się.

Małgosiu, przepraszam. Widocznie tu się nasze drogi rozchodzą. Nie zrobię nic wbrew twojej mamie.

Czyli wolno jej się nade mną znęcać? krzyczy Małgosia. Ma prawo trzymać w domu kochanka o dwadzieścia lat młodszego, a mnie wyrzucać z domu?

Nie odzywaj się do matki w ten sposób! krzyczy Andrzej.

Zamilcz! jeszcze głośniej ryczy matka na Małgosię.

Prawdziwa domowa wojenka. Arkadiusz, skulony, zmierza do drzwi. Przelatuje obok niego taboret.

Ratuj się kto może! modli się w duchu, wbiegając na ganek i potem przedwieczną wioskę.

Stres go przygniata, bólu w piersi nie wytrzymuje.

Na co mi ta ślubna szopka? przemyka Arkadiuszowi. Siedziałbym teraz w cieplutkim laboratorium, zamiast tego cyrku!

Sięga po komórkę, orientuje się, że nie ma tu zasięgu. Zrezygnowany, wraca pod dom rozpoznając na kominie stary, przypalony garnek.

Podchodzi pod drzwi i ku swojemu zdziwieniu zauważa ciszę.

Drzwi skrzypią i na zewnątrz wychodzi Małgosia z walizkami.

Arkadiuszu, jesteś? Bałam się, że uciekłeś.

Musiałem zaczerpnąć powietrza kłamie dla świętego spokoju.

Skoro mama nie chce nas pobłogosławić, to od niej odchodzę oświadcza Małgosia.

Arkadiusz milczy, nogi dawno odmarznięte w cienkich półbutach, podskakuje na śniegu, tańczy.

Paznokcie zamieniają się w sople. Tu o miłości zapomnieć łatwo.

A może w ogóle nie ma już sensu? Czy potrzebne mu problemy z tak szaloną rodziną?

Matka Małgosi wychodzi w futrze, w walonkach. Stoi wyprostowana niczym polska szlachcianka.

Nie szanujesz mnie, to ci droga wolna mówi w końcu. On teraz odpowiada za ciebie.

Małgosia kiwa głową:

Wolę z nim niż z wami. Arkadiusz jest dobrym człowiekiem! Mamo, zamów nam taksówkę.

Taksówkę? W życiu! Mówiłam, jesteście na swoim.

Małgosia szturcha Arkadiusza łokciem:

Proszę, zrób coś

Arkadiusz, półżywy z zimna, zbiera wszystkie siły:

Zasięgu nie ma Idź do sąsiadów, niech wezwą taxi.

Pierwszy raz w życiu Arkadiusz znalazł się w tak koszmarnej i nieprzewidywalnej sytuacji. Tuż przed załamaniem, z braku sił osuwa się na śnieg.

Co ci jest?! płacze Małgosia, a Arkadiusz ledwie szepcze:

Zakręciło mi się w głowie Nie sądziłem, że tu umrę Do domu chcę.

Nieee! z rozpaczą krzyczy Małgosia. Arkadiusz ma wrażenie, że staje na progu piekła.

***

Arkadiusz ma mętlik w głowie, ale kiedy przyjeżdża jakiś miejscowy felczer i daje mu zastrzyk, zaczyna wracać do rzeczywistości.

Nie wydarza się żadna cudowność ogląda nierówny sufit, bielone ściany i trzeszczący tapczan. Chce się podnieść, zrzucić z siebie pled, ale medykka go powstrzymuje, każe poleżeć jeszcze pół godziny.

Co mi jest? jęczy Arkadiusz.

Kryzys nadciśnieniowy. Nie wolno ci się denerwować.

Ja nigdy się nie denerwowałem do dziś

Staje mu przed oczami wredna twarz przyszłej teściowej:

Jeszcze i chory! szydzi.

Mamo, daj mu spokój! wtrąca się Małgosia.

Dziewczyna przynosi Arkadiuszowi gorącą herbatę, poi go łyżeczką.

Felczerka zbiera się do wyjścia, Arkadiusz ją prosi:

Może by tak zabrać mnie ze sobą?

Gdzie?

Może jedzie pani karetką?

Skąd. Jestem z tej wsi.

Małgosia odstawia herbatę i patrzy mu w oczy:

Zamierzasz uciec? Nie musisz, z mamą się dogadałyśmy. Przeprosiła nas już.

Arkadiusz, który już nie myśli o ślubie, najchętniej by uciekł.

Wy sobie wszystko ustaliliście, ale ja mam własne zdanie. Jak się stąd wydostanę więcej do kobiet nie podejdę nawet kijem.

***

Po powrocie do pracy, Arkadiusz kończy zadanie i mówi do laborantki:

Skończone. Proszę już też kończyć. Uprzedzałem, że za pół godziny zamykam laboratorium.

Laborantka, cicha kobieta w wieku trzydziestu dwóch lat, rumieni się, poprawiając okulary.

Przyniosłam placek. Może herbaty?

Nie! wyrzuca z siebie Arkadiusz. Jakie tu herbaciarnie! W pracy się pracuje!

Przecież dawno po godzinach uśmiecha się dziewczyna.

Proszę do domu! rzuca Arkadiusz.

Smutna laborantka wychodzi, zganiona.

Wariat szepcze, znikając za drzwiami.

Arkadiusz oddycha z ulgą. Zamykając laboratorium, pędzi do domu.

Wraca punktualnie, zegar pokazuje ósmą wieczorem.

Małgosia otwiera drzwi na głos zamka.

Dobry wieczór, panie Arkadiuszu.

Co na kolację? pyta, nie patrząc na dziewczynę.

Gęsty rosół z kaczki i pierogi z ziemniakami.

Świetnie. Zostaw sobie w zeszycie, ile wydajesz na zakupy, wyrównam pod koniec miesiąca razem z wynagrodzeniem.

Arkadiusz zdejmuje buty, płaszcz, myje ręce i siada do kolacji.

Małgosia kręci się przy nim:

Arkadiuszu, wciąż się gniewasz na mamę? Już przecież ci wszystko wyjaśniała. Po prostu się bała, że jako bogaty i szanowany naukowiec, prawie profesor, nie będziesz mnie traktował na serio.

Chciała się potargować. Głupia kobieta, nie zamierzałeś o mnie walczyć? Ja cię wciąż kocham!

Arkadiusz słucha jej, mieszając zupę. Coś nie pozwala mu się skupić na smaku.

Czy to przez tę awanturę? E tam, my już się nie raz kłóciliśmy, zaraz się pogodzimy! No, trochę przesadziłyśmy, ale co w tym złego?

Arkadiusz wstał, objął Małgosię za ramiona, wyprowadził do przedpokoju i po chwili wręczył jej wszystkie rzeczy za drzwiami.

Już późno, wracaj do siebie. Jutro nie musisz przychodzić, pierogi mam na dwa dni. Ale pojutrze czekam.

Zamknął drzwi przed zapłakaną dziewczyną i wrócił do kuchni, by dokończyć kolację.