Na dobre i na złe: Historia Antoniny z podlaskiej wsi, wdowy, sąsiadki bogatego biznesmena i jej drog do miłości, rozczarowań i nowego początku

I w biedzie, i w radości

Antonina została wdową wcześnie, mając zaledwie czterdzieści dwa lata. W tym czasie jej córka, Gienia, już wyszła za porządnego chłopaka z sąsiedniej wsi i razem pojechali na Śląsk, szukać lepszego życia i większych pieniędzy.

Gienia dzwoniła do matki rzadko, w rozmowach zapewniała, żeby się nie martwiła: ułożyło jej się dobrze przyjaciele, praca, nowa rodzina. Te słowa uświadamiały Antoninie, jak córka się od niej oddaliła. Jakby kawałek chleba odcięty.

Pracy we wsi dla Antoniny nie było, a jedyną szkołę, gdzie była kuchenną, właśnie zamknęli.

Zostawszy bezrobotną, Antonina się nie poddała. Dwa razy w tygodniu autobusem jechała do sąsiedniej miejscowości i sprzedawała stałym klientom mleko i twaróg, które sama robiła.

Zarobione pieniądze ledwie starczały na utrzymanie domu, ale Antonina nie narzekała. Mieszkała sama, jadła to, co sama wyprodukowała: mleko, twaróg, i warzywa z własnego ogródka.

Nie miała czasu na samotność na podwórku gdakały kury, gęsi i kaczki, w stajence muczała jej ukochana krasula Łatka, a pod nogami plątał się kot, Bazyli. Zanim wszystkich nakarmiła, wyczyściła, obsłużyła dzień mijał.

Codziennie po obiedzie Antonina siadała na stołku przy oknie i patrzyła na spokojną wiejską okolicę.

A było na co popatrzeć: za oknem, na tle błękitnego nieba, stały białe brzozy.

Tuż za nimi ze źródła wybijała krystaliczna woda, z której formowało się niewielkie oczko wodne. To miejsce było perełką okolicy.

Nic dziwnego, że któregoś poranka Antonina obudziła się od hałasu maszyn podjeżdżających pod jej dom.

Ziewnęła, narzuciła na siebie ciepły flanelowy szlafrok po matce i wyszła na ganek.

Wytężyła szyję i zobaczyła grupkę ludzi naradzających się pod domem. Podeszła do jednego z nich, dobrze ubranego pana w płaszczu.

Dzień dobry, co się tutaj dzieje?

Mężczyzna obejrzał się, zmierzył dom wzrokiem:

Mieszkacie tu? Kupiłem niedawno tutaj działkę. Zamierzam postawić dom wygląda na to, że będziemy sąsiadami.

Sąsiadami?

Antonina wróciła do siebie, wstrząśnięta. Musiała dowiedzieć się, kto buduje się tuż obok, więc pośpiesznie się ubrała i ruszyła do sklepu.

Ekspedientka, rozmowna Tamara, wiedziała już wszystko działkę wybrał bogaty biznesmen z miasta.

Dom buduje, ale nie dla siebie, tylko dla brata bliźniaka. Podobno poważnie chory, lekarze zalecili życie blisko natury. Wiesz jak tu jest powietrze czyste, las piękny i woda zdrowa.

Biznesmen, mówisz zamyśliła się Antonina. Może mu się tu spodoba i otworzy sklep? Nowe miejsca pracy by się przydały…

Marzenia masz zaśmiała się Tamara.

Wychodząc ze sklepu, Antonina natknęła się na kierowcę chlebowozu Gawła, który wnosił do sklepu świeży chleb.

Cześć Antonina, potrzymaj drzwi, proszę zaprosił.

Cześć, już trzymam odparła z uśmiechem.

Gawło spojrzał na nią uważnie:

Gdzie tak śpieszysz? Weź świeżą bułkę, dopiero co z pieca.

Antonina zarumieniła się, ale wzięła i zawołała:

Tamaro, dopisz bułkę do zeszytu później zapłacę!

Miała powód do rumieńców: Gawło od lat się do niej zalecał, choć młodszy był od niej o sześć lat. Ludzie gadali, że Antonina to już za stara dla niego, więc ona sama siebie przekonywała, że nie powinna nawet o nim myśleć.

Jednak Gawło nie ożenił się z nikim i wciąż patrzył na Antoninę z daleka, wzdychając.

***

Budowa szła błyskawicznie.

Gdy wyrosła willa z wielkimi oknami, Antonina postanowiła z sąsiedzką wizytą zajść z własnoręcznie upieczoną szarlotką.

Otworzyła nową, solidną drzwi i zajrzała do środka:

Dzień dobry, sąsiedzi!

Zapach świeżego drewna i farby unosił się w powietrzu. Antonina skrępowana stanęła w progu.

Z naprzeciwka wyszło dwóch mężczyzn i dwie kobiety w roboczych kombinezonach.

Kogo pani szuka?

To ja, sąsiadka zza płotu. Pomyślałam, że podrzucę wam szarlotki.

Dziękujemy skinęła głową jedna z kobiet, zabrała tacę.

Przyszłam też spytać, może znajdzie się dla mnie jakaś praca? Umiałabym tapetować, szpachlować, pobielić sufit Nie?

Robotnik pokręcił głową:

Sami dajemy radę, my tu całą ekipą remontową jesteśmy. Jak właściciel przyjedzie, może on coś powie.

A, rozumiem… To idę.

Z dorobieniem się nie wyszło.

Smutna wróciła do siebie, patrząc na własny, rozpadający się dom, którego nawet remont by nie uratował.

Najbardziej bolało ją, że sąsiedzi jej nie potrzebują. Kiedyś bywało inaczej: każdy gospodarz najpierw odwiedzał sąsiadów i się przedstawiał. Teraz od początku, odkąd trwała budowa, właściciel ani razu się nie pokazał, nie zagadał jakby mu nie zależało. Dziwni ludzie, pomyślała Antonina.

***

Wkrótce jednak sytuacja się zmieniła. Dom po sąsiedzku rozbłysł świątecznymi światełkami, a potem przyjechali lokatorzy.

Antonina przez okno podglądała, jak z ciężarówek znoszą meble i kartony.

Z jednej wysiadła młoda dziewczyna w jasnym futerku, weszła do domu energicznym krokiem.

No, królowa piękności przyjechała pomyślała Antonina. Kto, jak nie jakaś panna z miasta w domu od biznesmena?

Brata właściciela, o którym wspominała Tamara, nie widziała. Nigdy nie wychodził z domu, czasem tylko ta dziewczyna pojawiała się w sklepie.

Czasem spotykała ją Antonina, witała uprzejmie i chciała pogadać, lecz młoda sąsiadka ograniczała się do krótkiego dzień dobry i zaraz znikała.

Antoninę dotknęło, że dziewczyna nie chciała rozmawiać.

Za wysoko się ceni, żeby ze mną gadać westchnęła Antonina.

Minął rok. Przestała się już starać o kontakt, nawet na gości sąsiadów nie zwracała uwagi.

Tylko raz w tygodniu pod dom podjeżdżało luksusowe auto; kierowca wnosił do domu siatki z zakupami.

Wszystko zmieniło się nagle.

Sąsiadka przyszła niespodziewanie i poprosiła:

Ma pani krowę, kury i inne zwierzęta. Może odsprzeda mi pani mięso? Zapłacę. Kupiłabym też śmietanę, masło, ziemniaki.

Oczywiście rozpromieniła się Antonina i zaczęła zbierać produkty.

Wie pani, mięso ze sklepu to nie to. A śmietana też nie ta, co domowa tłumaczyła się sąsiadka.

Antonina wyciągnęła z zamrażarki kawałek wołowiny.

Mięso świeże, nie trzeba długo gotować.

A ile trzeba gotować? spytała cicho sąsiadka.

Z półtorej godziny.

Tak długo?

Bywa, że dłużej. Nie znasz się na mięsie? Nic się nie martw, pomogę ci.

A jak nie chcę gotować? Tylko usmażyć? pytała zdziwiona.

Można i tak.

Ale ja nie umiem. Boję się, że przypalę. Może by pani… zrobiła to u siebie z ziemniakami, a ja przyszłabym odebrać gotowe?

Antonina przyjrzała się młodej dziewczynie miała zadbane dłonie i zachowanie kogoś, kto nigdy nie robił domowej roboty.

A pani w ogóle gotować umie?

Uśmiechnęła się bezradnie:

No nie.

Jak się pani nazywa?

Dąbrowa jestem, Jagna. A pani?

Antonina. Można mówić Tosia. Chętnie ugotuję dla was obiady i kolacje, za drobną opłatą.

Och, będę wdzięczna! Kiedy pani może przyjść?

Choćby zaraz.

Nie traćmy więc czasu, zapraszam.

Antonina, bez wahania, zabrała produkty i poszła do okazałego domu sąsiadów.

W środku luksus, nowoczesne wykończenia, porządek. W salonie siedział poważny mężczyzna, z książką w ręku. Spojrzał podejrzliwe.

A to kto? Coś się stało?

Antonina była zaskoczona. Myślała, że zobaczy młodego, a siedział przed nią facet na oko czterdziestopięcioletni.

Jagna natychmiast tłumaczyła:

Znalazłam pomoc domową, pani Antonina będzie nam gotować.

Właściwie to jestem sąsiadką zza płotu wtrąciła się Antonina.

Mężczyzna tylko mruknął.

Jagna poprosiła ją o przygotowanie obiadu.

Nie miała czasu się obrażać zabrała się do pracy. Po godzinie na stole pachniała wołowina z ziemniakami. Tak Antonina zdobyła wymarzoną pracę.

Właściciel, pan Lech, płacił jej tygodniówkę. Z czasem złagodniał, bo przecież przez żołądek do serca.

Antonina zauważyła jednak, że Jagna nie sprząta wszędzie bałagan, niepościelone łóżka, brudne podłogi.

Wzięła więc wiadro i umyła całą chałupę.

Lech skrzywił się:

Kto cię prosił, żebyś sprzątała? Płacę tylko za gotowanie i zakupy. Nie musisz się wysilać.

No dobrze…

Antoninie zrobiło się przykro, ale i tak doprowadziła dom do porządku.

Wkrótce brat pana Lecha, ten biznesmen, przestał przyjeżdżać, Jagna nie chodziła po zakupy, i zaczęła dziwnie patrzeć na Antoninę, aż w końcu oznajmiła:

Nie myj już naczyń, sama zrobię. Nie przynoś mięsa. Gotuj tylko z ziemniaków, jajek i mleka.

Antonina spytała z troską:

Coś się stało?

Stało się! Mam dość tej dziury! Ani galerii, ani kawiarni, nic! Nawet nie ma gdzie się przejść!

Kilka dni później Antonina weszła do domu jak zwykle drzwi były otwarte. W środku panował chaos: porozrzucane ubrania, powywalane książki.

Co tu się stało… Jagna?! zawołała.

Jagi już tu nie ma odpowiedział Lech z kuchni.

W kuchni brud i puste butelki. Lech siedział przy stole.

Czy pokłócił się pan z Jagną?

Nie mów o niej więcej. Odeszła, zostawiła mnie tu samego. Napisała, że wieś nie dla niej.

Oczy miał podkrążone, mówił smutno:

Tosiu, przynieś mięso. Upieczesz mi?

No dobrze.

Antonina ugotowała, uprzątnęła, nakryła do stołu.

Co pan robi, panie Lechu? Z garnka pan je? Proszę usiąść normalnie, podam wszystko.

Uśmiechnął się po raz pierwszy:

Jesteś wspaniała, Tosiu. Nie odchodź. Usiądź ze mną, wypijmy.

Nie pijam.

Był pijany, stał się nachalny.

***

Ludzie na wsi plotkowali, tylko Tamara ekspedientka zagadnęła z uśmiechem:

A papierosy dla kogo bierzesz? Dla sąsiada? On nie para ci, Tonia. Zabawki i zostawi, patrzysz!

Antonina zmizerniała. O co ci chodzi, Tamaro? Czy się wyprowadzam, czy kocham to moje!

Wyszła ze sklepu rozgniewana, a Gawło ją minął i nie pozdrowił.

Zabolało ją.

Dawniej serce jej śpiewało, gdy na nią patrzył, teraz był jak obcy.

***

Antonina coraz częściej nocowała w nowym domu. Lech obiecywał ślub, ganiął ją za paplaninę na wsi.

W końcu zabrał ją do urzędu, pobrali się, włożył jej złotą obrączkę.

Piękna, złota! cieszyła się.

Dbaj o nią.

Świętowali w domu, Lech znów od razu pił.

Nie pij tak dużo mitygowała Antonina.

Ze szczęścia piję! Przynieś mięsa, dobrze zakąsić.

Nie ma mięsa, zrobiłam sałatkę…

Jak nie ma? W stodole twoja krowa.

Ale to Łatka! Moja krowa, daje mleko. Żyję z niej.

Lech skrzywił się.

Mówisz głupoty. Masz bogatego męża, mięso chcę, nie kurczaka. Znajdź rzeźnika!

W całej wsi nikt nie chciał pomóc zimno, komu się chce. W końcu zgodził się Gawło.

Czemu chcesz się pozbyć krowy? spytał.

Antonina spuściła głowę.

Ciężko utrzymać.

Masz męża, nie pomoże?

Pomóż, Gawło.

Pomógł. Rzeźba i rozbiórka trwała długo, potem Antonina zaniosła mięso do domu.

Lech nawet nie wyszedł pomóc.

Czemu twój nie przyszedł nawet na chwilę? pytał Gawło.

Miejski człowiek, nie nadaje się do gospodarki.

Antonina chciała się odwdzięczyć:

Weź mięso za pomoc, bardzo ci dziękuję.

Patrzył na nią z troską.

Wtedy z nowego domu wyszedł Lech, pijany i krzyczał:

Żono! Gdzie chodzisz!? Mięsa chcę, długo jeszcze? Chodź na górę, noc poślubną masz mi oddać!

Gawło zrozumiał wszystko.

Wy się pobraliście? spytał.

Antonina skinęła głową, drżąc z chłodu.

Gawło zostawił mięso w śniegu i wrócił do siebie.

***

Życie z Lechem szybko ją rozczarowało.

Lech tylko pił i jadł. Na niczym mu nie zależało poza mięsem.

Podwórko opustoszało, tylko Bazyli jeszcze tulił się do nóg.

Pozbądź się kota, nie potrzeba nam sierściuchów burczał mąż.

Na święta przyjechała Gienia, spojrzała na Lecha, który chrapał przy stole i zrugała matkę:

To ci małżeństwo? Ten człowiek tylko pije, a ty mu usługujsz jak kucharka.

Daj spokój, córko. Lech przechodzi trudny okres…

Przestań go bronić! Wykończysz się przy nim, a domu i tak nie masz na własność. Co jak cię wyrzuci?

Antonina pobiegła do spiżarni po mięso dla córki, ale drzwi były zamknięte na klucz.

Lechu, gdzie klucz? zapytała męża.

Ten wymamrotał:

Z dziećmi mam się nie układać!

Słysząc to, Gienia skrzywiła się:

No pięknie… Mamroty już nie chcę. Nie przyjadę więcej.

Antoninę ogarnął smutek.

Lech wytrzeźwiał i obwieścił:

Niedługo żona brata weźmie dom i musimy się wyprowadzić.

Antonina była w szoku.

Musimy walczyć! przekonywał Lech. Rodź dzieci, nie ustępuj, zarygluj drzwi!

Ja nie umiem tak żyć! odmówiła Antonina.

Lech tylko się skrzywił:

To idziemy do ciebie. I przeniesiemy wszystko co się da.

Antonina zrozumiała, jak bardzo jej nie kochał, jak bardzo i ona dała się zwieść pozorom.

Postanowiła odejść. Otworzyła spiżarnię mięsa nie było. Lech wymienił wszystko na wódkę.

Z czego będziesz żyć? spytała zapłakana.

Ty coś wymyślisz odparł bezczelnie.

Idź do diabła! Wystąpie o rozwód!

***

Rozwód poszedł sprawnie. Ale Lech nie dał za wygraną, próbował przywłaszczyć sobie dom Antoniny, śledził ją i nachodził nocą.

Udało się jej uciec do Tamary.

Mówiłam ci, Tonia, że to nie dla ciebie przytulała ją ekspedientka.

Antonina długo bała się wrócić, a kiedy wróciła dom był pusty, wszystkiego się Lech pozbył.

Usiadła przy stole i zapłakała.

No i po co mi było wychodzić za mąż… Zostałam bez niczego myślała.

Wtedy wszedł Gawło z Bazylim na rękach.

Rozmawiałem z twoim Lechem. Kazałem mu odejść. A kota przygarnąłem, bo porządny z niego łowca myszy.

Antonina przytuliła kota i wybuchnęła płaczem.

Tonia, chodź do nas. Mama upiekła ciasto, bania rozpalona. Nie siedź sama w zimnym domu.

***

Po pewnym czasie Antonina i Gawło pobrali się. Gienia wybaczyła matce i z mężem zaczęła przyjeżdżać w odwiedziny.

Lech wyjechał do miasta i tam, mówiono, związał się z wdową z blokowiska.

W sąsiednim domu zamieszkała na lato wdowa po bracie Lecha, przyjechała z szarlotką i zaprzyjaźniła się z Antoniną.

Na pytanie, jaką chorobę miał Lech, sąsiadka tylko zaśmiała się:

Lechu chory? Akurat! Zawsze pił, a mój mąż z litości dał mu dach nad głową. Miał przestać pić, ale jak pił, tak pijany chodził. Sama pani widzi.

Antonina zrozumiała, że szczęście nie polega na bogatym domu czy ozdobnej zastawie, ale na zwyczajnej, ludzkiej dobroci i wsparciu. Dopiero, gdy przestała gonić za pozorami, znalazła to, czego szukała prawdziwy dom i kogoś, kto ją naprawdę rozumiał.

Bo życie, Tosia wiedziała już dobrze, niesie i biedę, i radość byle z dobrą duszą przejść przez nie razem.