Żona i teść Karina tylko udawała, że chce poznać rodziców Władka. Po co jej to w ogóle? Przecież z nimi nie zamierza mieszkać, a od jego ojca, który ponoć jest majętny, można się spodziewać raczej kłopotów niż korzyści. Ale skoro zdecydowała się na ślub, trzeba już grać do końca. Karina ubrała się skromnie, by wypaść jak sympatyczna dziewczyna. Spotkanie z rodzicami narzeczonego – zawsze pełne niewidocznych pułapek. A spotkanie z mądrymi rodzicami to już istny test wytrzymałości. Władek myślał, że potrzebuje słów otuchy: – Nie denerwuj się, Karina, tylko się nie stresuj. Tata jest mrukliwy, ale dogadacie się. Niczego strasznego ci nie powiedzą. Polubią cię. Tata jest trochę dziwny, ale mama to dusza towarzystwa – zapewniał pod domem rodziców. Karina tylko się uśmiechnęła, poprawiając kosmyk włosów. Czyli tata mruk, a mama dusza domu. Niezłe połączenie. Dom nie zrobił na niej wielkiego wrażenia. Bywała w lepszych. Przyjęto ich od razu. Nie była specjalnie zdenerwowana. Po co się spinać? Ludzie jak ludzie. Pani Nina, jak już wcześniej mówił Władek, – od lat zajmuje się domem, nie pracowała prawie wcale, czasem jedzie z koleżankami na wycieczki, ale żadne zaskoczenie. Ojciec, pan Walerian, choć nie za wesoły, zdecydowanie małomówny. Ale to imię… jakby znajome… Przyjechali… I Karina znieruchomiała, nie wchodząc jeszcze do środka. To koniec… Przyszła teściowa była dla niej obca, ale przyszłego teścia rozpoznała w jednej chwili… Spotkali się już. Trzy lata temu. Niezbyt często, ale oboje na tym korzystali. W barach, hotelach, restauracjach. Oczywiście, nikt o tym nie wiedział – ani żona Waleriana, ani jego syn. No i pięknie. Walerian też ją poznał. Przez jego twarz przemknęło coś, co można było interpretować jako zdziwienie albo… coś bardziej mrocznego. Może już zbierał myśli na jakieś intrygi, ale milczał. Władek, niczego nieświadomy, przedstawił narzeczoną rodzicom: – Mamo, tato, poznajcie Karinę. Moja narzeczona. Chciałem ją przyprowadzić wcześniej, ale jest bardzo nieśmiała. Oj… Walerian wyciągnął rękę. Jego uścisk był mocny, nawet trochę twardy. – Bardzo miło cię poznać, Karino – powiedział, a w jego głosie czaiło się coś, czego Karina nie potrafiła od razu zrozumieć. Może złość. Może ostrzeżenie. Może… Karina kalkulowała w głowie, jak się z tego wykręcić, czekając, aż Walerian ją wyda. – Mi również bardzo miło, panie Walerianie – odpowiedziała, udając opanowanie. Zacisnęła jego dłoń, adrenalina szalała. Co będzie… Ale… nic. Walerian po chwili nawet sam odsunął jej krzesło przy stole. Pewnie czekał na odpowiedni moment, by ją skompromitować… Ale nic się nie działo. Wtedy Karina pojęła – nie wyda jej. Bo jak ją wyda, sam się pogrąży. Z czasem atmosfera zrobiła się całkiem swobodna. Pani Nina opowiadała zabawne historie z dzieciństwa Władka, a Walerian zadawał Karinie pytania o pracę. Znał odpowiedzi, oj znał. Jego drobne ironie już nie były dla niej groźne. Nawet parę razy zażartował, a Karina, co ją samej zaskoczyło, śmiała się. Ale żarty pełne były subtelnych aluzji, zrozumiałych tylko dla nich dwojga. Na przykład powiedział, patrząc jej głęboko w oczy: – Wie pani, Karino, przypomina mi pani dawną… koleżankę. Też była bystra i potrafiła do każdego trafić. Karina nie dała się zbić z tropu: – Każdy ma jakieś talenty, panie Walerianie. Władek, zakochany, wpatrywał się w Karinę z uwielbieniem, nie dostrzegając żadnych podtekstów. Naprawdę ją kochał. To było i najważniejsze, i najboleśniejsze. Dla niego. Gdy rozmowa zeszła na podróże, Walerian, patrząc wymownie na Karinę, powiedział: – Ja lubię odludne miejsca, żeby posiedzieć w spokoju z dobrą książką. A pani, Karino? Próbował ją sprowokować. – Lubię, gdy jest dużo ludzi i głośno, choć czasem dodatkowe uszy są niebezpieczne – odpowiedziała bez mrugnięcia okiem. Wydawało się, że Nina coś zauważyła. Zmarszczyła tylko brwi i zaraz odrzuciła nieswoje myśli. Walerian wiedział, że Karina nie należy do osób szukających spokoju. I wiedział dlaczego. Na koniec wieczoru, gdy przyszła pora na pożegnanie, Walerian objął syna. – Synu, dbaj o nią. To… wyjątkowa kobieta. Brzmiało jak komplement i szyderstwo w jednym, choć nikt poza Karina nie wyczuł ukrytego znaczenia. Karina poczuła mroźny chłód. „Wyjątkowa”. Wybrał właśnie to słowo. *** Tej nocy Karina nie mogła zasnąć. Rozmyślała o nieoczekiwanym spotkaniu i układała w głowie plan na dalsze życie w świetle nagle odkrytych okoliczności. Przyszłość nie rysowała się różowo. Domyślała się, że Walerian, jak i ona, też pewnie nie śpi. On – przez ten szok, ona – przez rozmowę, która zapewne ją czeka. Cicho wstała, narzuciła na koszulę bluzę, którą nosiła tylko do domu, i wyszła z pokoju. Zeszła po schodach, stukając jakby od niechcenia, żeby ten, kto nie śpi, mógł to usłyszeć, po czym wyszła na werandę – spodziewała się, że właśnie tam spotka Waleriana. Nie musiała długo czekać. – Nie możesz spać? – zapytał, podchodząc od tyłu. – Sen nie przychodzi – odpowiedziała. Poczuła znajomy aromat jego perfum. Wpatrywał się w nią uważnie. – Po co ci mój syn, Karina? – zaczął bez ogródek. – Wiem, do czego jesteś zdolna. Wiem, ilu takich jak ja było w twoim życiu. I wiem, że zawsze chodziło ci tylko o pieniądze. Zresztą nie ukrywałaś tego. Cenę podawałaś nawet, choć w zamaskowany sposób. Po co ci Władek? Skoro nie chce wspominać przeszłości, Karina też nie będzie grała miłej. – Kocham go, panie Walerianie – zaśpiewała ironicznie. – Czemu nie mogłabym? Nie uwierzył. – Ty? Miłość? To śmieszne. Wiem, kim jesteś, Karina. Powiem Władkowi wszystko. O tym, kim jesteś naprawdę. Myślisz, że wtedy się z tobą ożeni? Karina podeszła blisko, dystans dzieliła już tylko wyciągnięta ręka. Przechyliła głowę i patrzyła mu w oczy. – Opowiedz, panie Walerianie. Ale wtedy i twoja żona pozna nasz mały sekret. – To… – To nie szantaż. To uczciwość. Jeśli powiesz wszystkim, gdzie i jak się poznaliśmy, nie ukryjesz, co robiliśmy. A ja dokończę twoją wersję. – To nie to samo… – Tak? Żonie powiesz to samo? Walerian zamilkł. Próbował ją zastraszyć, ale nie udało się. Zrozumiał. Zostali w jednej drużynie. – Cóż jej powiesz? – Nie tylko jej. Wszystkim. Władkowi też. Opowiem, jakim jesteś ojcem, jak się spóźniałeś do domu. Wszystko. Już nie będę miała nic do stracenia. Chcesz ratować syna przed mną? Ratuj. Niełatwy wybór. Odradzić synowi ślub – to podpisać rozwód ze swoją żoną. – Nie masz odwagi. – Ja? – Karina się zaśmiała. – Ty się odważysz, a ja nie? Powiem, jeśli ty powiesz. A pani Nina bardzo ceni wierność. Zapamiętała, jak kiedyś Walerian – pijany – żalił się przed nią, jak okropnie czuje się z powodu zdrad. Niny mu nie wybaczy. Nigdy. Więc musi dokonać wyboru. Karina nie blefowała. I dobrze o tym wiedział. – Dobrze – wycedził. – Nic nie powiem. Ty też nic nie mów. Zapomnijmy o tym, co było. Dlatego Karina się nie bała. On miał więcej do stracenia niż ona. – Jak pan sobie życzy, panie Walerianie. Następnego ranka opuścili dom Władka. Pod nienawistnym wzrokiem przyszłego teścia Karina żegnała się z jego żoną, która już nazywała ją „córeczką”. Walerianowi aż zadrgał mięsień pod okiem. Cierpiał, bo nie mógł ostrzec syna przed intrygantką, ale bał się zniszczyć siebie. Stracić Ninę, znaczyło stracić nie tylko żonę, ale i dużą część majątku. I syn mu nie wybaczy… Innym razem Karina i Władek zostali u jego rodziców na dwa tygodnie. Wakacje w pełni. Walerian unikał Kariny, tłumacząc się obowiązkami. Ale gdy został sam w domu, zaintrygowany, zajrzał do jej torebki. Może znajdzie coś, co da mu przewagę. Grzebał w rzeczach: kosmetyczce, kalendarzu, notesie. I nagle jego wzrok padł na biało-niebieski test ciążowy. Dwie wyraźne kreski. – Myślałem, że katastrofą jest małżeństwo mojego syna z taką… Nie, to dopiero katastrofa! – włożył test z powrotem, nie zamykając torebki. Karina go nakryła. – Nieładnie grzebać w cudzych rzeczach – rzuciła z przekąsem, choć bez emocji. Walerian też nie próbował się tłumaczyć. – Jesteś w ciąży z Władkiem? Karina powoli wzięła torebkę, spojrzała mu prosto w oczy i odpowiedziała: – Popsuł pan niespodziankę, panie Walerianie. Oszalał ze złości. Teraz już Karina nigdy nie puści jego syna. Teraz, jeśli powie prawdę, rozwali wszystko. Musi milczeć. Choć boli go milczenie, wiedząc, w jaki kapcan wpada syn. *** Minęło dziewięć miesięcy… i jeszcze pół roku. Władek i Karina wychowywali Alicję. Walerian unikał odwiedzin. Nie chciał widzieć, nie chciał żyć z tą świadomością. Wnuczka nie była dla niego „swoja”. Karina go przerażała – jej obojętność do Władka i jej przeszłość. I znowu. Nina wybierała się do Władka i Kariny. – Walerian, jedziesz ze mną? – Nie, boli mnie głowa. – Znowu? To już niepokojące. – Zwyczajnie jestem zmęczony. Jedź sama. Jak zawsze znalazł wymówkę. Nawet zażył tabletki na zapas. Nie znosił obecności Kariny. Ale i powiedzieć wszystkiego nie mógł. Wieczór mijał monotonnie, głowę zajmowały tylko złe myśli. Leżał. Czytał. Aż zauważył, że Niny dawno nie ma. Jest prawie jedenasta – żony nie ma. Telefon milczy. Dzwoni do Władka. – Władku, wszystko w porządku? Nina już pojechała? Nie wróciła do domu. – Tato, jesteś ostatnią osobą, z którą chciałbym teraz rozmawiać. Odłożył słuchawkę. Walerian już chciał jechać do syna, gdy pod domem zatrzymał się samochód. Auto Kariny. Serce prawie mu stawało. – Po co tu przyjechałaś? Mów! – rzucił ostro. – Co się stało? Karina wyglądała na zupełnie spokojną. Nalała sobie wina. Wypiła. Wygodnie usiadła na kanapie. – Katastrofa. – Jaka katastrofa? – Nasza wspólna. Władek znalazł na stronie jakiejś kawiarni nasze zdjęcia sprzed czterech lat. Z imprezy w „Oazisie”, pamiętasz? Chciał zamówić tam coś na rocznicę i… zobaczył nas na zdjęciach. Fotograf, psiakrew… wrzucił wszystko! Teraz Władek jest wściekły. Twoja Nina grozi rozwodem. A ja – jak chciałeś – pewnie niedługo rozwiodę się z twoim synem. Walerian opadł z sił. W jego głowie przesuwały się obrazy. Tamta impreza, ten fotograf, te zdjęcia… Prosił ich, żeby nie robić zdjęć… Ale kto mógł przewidzieć… Usiadł obok, na podłodze. – Po co tu przyjechałaś? – Musiałam się wyrwać. – uśmiechnęła się Karina – W domu bałagan. Alicja z nianią. Chcesz wina? Podała mu jego własne wino. Siedzieli razem na werandzie, otuleni ciszą przerywaną cykaniem świerszczy. – To twoja wina – powiedział Walerian. Karina kiwnęła głową, nie odrywając wzroku od kieliszka. – Mhm. – Jesteś nieznośna. – Tak jest. – Nawet ci nie żal Władka. – Żal, ale siebie bardziej. – Kochasz tylko siebie. – Nie zaprzeczam. Nagle chwycił ją za podbródek, odwracając twarz do siebie. – Wiesz, że nigdy cię nie kochałem – wyszeptał. – Wierzę. *** Rano, gdy Nina wróciła pogodzić się z mężem, choćby miało ją to kosztować pół życia, zastała Karinę i Waleriana razem. Jeszcze spali. – Kto tam? – podniosła się Karina. – Ja – odpowiedziała Nina, patrząc, jak wali się jej świat. Karina zobaczyła ją i tylko uśmiechnęła się lekko. Walerian obudził się później, ale żony nie pojechał szukać.

Żona i ojciec

Dominika tylko udawała, że chce poznać rodziców Macieja. Po co jej oni w ogóle potrzebni, zapytać można? Przecież nie z nimi zamierza mieszkać, a i od jego ojca podobno nieźle ustawionego nie spodziewała się niczego poza kłopotami i podejrzliwością.

Ale skoro już zaczęła grać w tę grę, trzeba było dociągnąć do końca. W końcu ślub sam się nie załatwi.

Dominika wystroiła się, ale raczej skromnie żeby ją wzięli za sympatyczną dziewczynę z sąsiedztwa.

Spotkanie z rodzicami narzeczonego to zawsze niewidzialne pole minowe, a jak rodzice są jeszcze niegłupi, to w ogóle test na wytrzymałość psychiczną.

Maciek uznał, że wymaga pocieszenia:

Spokojnie, Dominika, tylko się nie denerwuj. Tata bywa ponury, ale da się z nim dogadać. Nic strasznego ci nie powiedzą. A polubią cię na pewno. Tata może trochę dziwny, ale mama dusza towarzystwa zapewniał ją pod bramą rodzinnego domu.

Dominika pokiwała głową i uśmiechnęła się, poprawiając kosmyk włosów na ramieniu. No proszę tata gbur, mama dusza towarzystwa. Świetny miks. Parsknęła w duchu śmiechem.

Sam dom nie zrobił na niej wrażenia bywała już w okazalszych willach w Wiśle czy pod Warszawą.

Na wejściu zostali przywitani.

Dominika nie denerwowała się specjalnie. Po co się spinać? Ludzie jak ludzie. Pani Grażyna jak już słyszała od Maćka całe życie na etacie gospodyni domowej, czasem wyjeżdża z koleżankami na wycieczki, ale ogólnie bez szału. Ojciec, Marian człowiek raczej cichy niż śmieszkujący, ale przynajmniej nie skory do gierek. Tylko jego imię jakoś jej się kojarzyło

Ledwo weszli

Dominika zamarła, stojąc w progu. To koniec Przyszłej teściowej nie znała, ale przyszłego teścia poznała w sekundę. Już się kiedyś spotkali. Trzy lata temu. Może nie często, ale opłacalnie. W barach, hotelach, restauracjach. Oczywiście znajomość była ich sekretem żona Mariana i syn Maciek nie mieli o niczym pojęcia.

No to pięknie.

Marian też ją rozpoznał. W jego oku zalśniło coś na styku zdziwienia, zaskoczenia i może czegoś mroczniejszego, jakiejś małej zemsty, którą już knuł. Ale usta pozostały zamknięte.

Maciek, niczego nieświadomy, z szerokim uśmiechem przedstawił ją rodzicom.

Mamo, tato, poznajcie Dominikę. Moja narzeczona. Chciałem przyprowadzić ją szybciej, ale taka wstydliwa jest.

Oj…

Marian podszedł i wyciągnął rękę.

Jego uścisk był tak solidny, że Dominika poczuła się, jakby uściśnięto jej kości.

Bardzo mi miło, Dominika powiedział, a w jego głosie zabłąkała się jakaś trudna do uchwycenia nuta… coś między ostrzeżeniem, a rozbawieniem.

Dominika gorączkowo zastanawiała się, jak wybrnąć, spodziewając się, że zaraz Marian wszystko wyśpiewa.

Mnie również bardzo miło, panie Marianie odparła swobodnie, mając nadzieję, że jeszcze nie zostanie zdemaskowana. Ścisnęła mu dłoń, a w głowie pulsował jej adrenalina. Co teraz…

Ale nic się nie stało.

Marian, odgrywając coś na miarę uśmiechu, sam odsunął jej krzesło przy stole.

No pewnie. Planuje zrobić z niej widowisko później…

Ale dalej cisza.

I wtedy ją olśniło nie wsypie jej. Bo wsypując ją, wsypałby samego siebie przy żonie.

Jak już złapała powietrze, zrobiło się nawet przyjemnie. Grażyna raczyła wszystkich opowieściami z dzieciństwa Maćka, a Marian wydawał się autentycznie zainteresowany Dominiką, zadając pytania o pracę. Ha, on wiedział o niej już wszystko. Jego docinki ją rozbawiły, już nie raniły. Nawet raz drugi zażartował! Dominika, ku zdziwieniu, śmiała się. Choć w żartach pojawiały się ukryte aluzje, zrozumiałe tylko dla nich.

Na przykład rzucił w jej stronę:

Czy wie pani, że przypomina mi pani dawną koleżankę z pracy? Też była sprytna i do ludzi miała podejście… do wszystkich ludzi.

Dominika nie dała się wytrącić z równowagi:

Różne są talenty, panie Marianie.

Maciek zachwycony narzeczoną patrzył w nią jak kot w miskę mleka zupełnie nie czaił podtekstów. Naprawdę ją kochał. Może to najbardziej gorzkie i najpiękniejsze. Dla niego.

Później, gdy zeszło na podróże, Marian zapytał, spoglądając na Dominikę:

Ja na przykład cenię spokój. Żeby żadnej krzątaniny. Żeby można było posiedzieć z książką. A ty, Dominiko, jakie miejsca wolisz?

Próba na naiwnego.

Ja lubię tłum, hałas, życie. Bezpieczniej przy świadkach czasem dodatkowe uszy się przydają odparła, nie dając się wciągnąć.

Na moment, chyba mimochodem, Grażyna się spiorunowała wzrokiem, ale zaraz odgoniła podejrzliwe myśli.

Marian wiedział, że Dominika nie szuka ciszy. I wiedział, dlaczego.

Pod wieczór czas było się zbierać do spania. Marian przytulił Maćka.

Synu, dbaj o nią. Jest… wyjątkowa.

Brzmiało to jak komplement i kpina. Ale nikt poza Dominiką nie wychwycił tonu.

Dominika poczuła, że temperatura w pokoju spadła o 20 stopni. Wyjątkowa. Idealne słowo.

***

W nocy nie spała.

Leżała, analizując tę niefortunną sytuację i kombinując, jak żyć z nowymi okolicznościami. Przyszłość nie wyglądała różowo. Domyślała się, że Marian też nie śpi. On przez szok, ona przez czekający ich dialog. O ile ich nie zabierze karetka przed świtem.

Cicho wstała, narzuciła na koszulkę i szorty bluzę, w której tylko po domu chodziła, i wymknęła się z pokoju. Schodząc na dół, celowo stukała stopami tak, żeby tylko nieśpiący usłyszał i wyszła na werandę. Pewniakiem Marian ją dostrzeże.

Czekała krótko.

Nie śpisz? usłyszała za plecami.

Jakoś mi się nie udaje odpowiedziała.

Powiał zimny wiatr.

Wyraźnie poczuła znajomy zapach jego wody kolońskiej.

Przyglądał się jej uważnie.

Czego chcesz od mojego syna, Dominiko? ton miał ostry jak brzytwa. Wiem, na co cię stać. Wiem, ilu takich jak ja poznałaś. I wiem, że liczyły się dla ciebie tylko pieniądze. Nigdy nie ukrywałaś. Cenę zawsze, choć delikatnie, dawałaś do zrozumienia. Więc po co ci Maciek?

Skoro nie chce nostalgii, ona nie zamierza być potulna. Wyszczerzyła się:

Kocham go, panie Marianie zanuciła prawie aktorsko. Nie wolno mi?

Nie przekonała go.

Ty? Zakochana? Wolne żarty. Wiem, co jesteś za ptaszyna. Powiem Maćkowi wszystko. Opowiem mu, kim jesteś i czym się zajmowałaś. Myślisz, że wtedy cię poślubi?

Dominika podeszła bliżej prawie czoło w czoło. Przechyliła głowę, jakby pierwszy raz go widziała.

Opowiadaj, panie Marianie przeciągnęła słowa. Tylko wtedy żona też pozna naszą małą tajemnicę.

To

To nie szantaż. To równowaga. Jeśli wsypiesz mnie, wyjdzie także, czym się razem zajmowaliśmy. Nie bój się, dopełnię ci narrację.

To co innego

No właśnie? Żonie powiesz to samo?

Marian zastygł. Groźby spaliły na panewce. Dotarło do niego, że znalazł się w matni. Teraz oboje siedzą po uszy.

I co powiesz żonie?

Wszystko. I Maćkowi. Opowiem, jaki jesteś z ciebie mąż i na jakich zebraniach służbowych ci się najbardziej przedłużało. Nie będę miała nic do stracenia. Chcesz ratować syna? Ratuj.

Ciężka sprawa.

Odwieść syna od ślubu = prośba o swój rozwód.

Nie zrobisz tego.

Naprawdę? Ty możesz sypać, ja już nie? Przestanę, jeśli ty przestaniesz z opowieściami o mojej rzekomej interesowności, mając taki bagaż, za który twoja Grażynka wyśle cię do sądu. A ona ceni wierność, o, jak! Pamiętasz wtedy, jak do łez cię ruszyło, jaka ona święta, a ty drań? Cóż ona nie wybaczy. Słowo.

Nie blefowała.

Dobrze. Nic nie powiem. I ty też milczysz. Zamykamy rozdział.

Wiedział, że Dominika szybciej go pogrąży niż on ją.

Jak wolisz, panie Marianie.

Następnego dnia wyjechali od rodziców Maćka. Pod morderczym spojrzeniem przyszłego teścia Dominika pożegnała się z jego żoną, która już wołała ją córeczko. Marianowi aż powieka zadrgała.

Męczył się ostrzec syna przed wyrachowaną Dominiką, czy nie ryzykować własnym domem i portfelem? Przecież Grażyna nie wyszłaby z tego związku o pustej kieszeni… A i syn pewnie by mu nie wybaczył.

Za jakiś czas Dominika i Maciek zostali u rodziców na dwa tygodnie.

Wakacje pełną gębą.

Marian unikał Dominiki, tłumaczył się niekończącymi sprawami. Ale gdy pewnego dnia był w domu sam, ciekawość zwyciężyła. Może znajdzie coś w jej torbie, co pozwoli uzyskać przewagę?

Grzebał: kosmetyczka, organizer, notesik. I nagle… biało-niebieski pasek. Test ciążowy dwie bardzo czytelne kreski.

Myślałem, że katastrofa to ślub mojego syna… Nie, to jest katastrofa! schował test, ale torby już nie zdążył zamknąć.

Dominika przyłapała go, jak stał nad jej rzeczami.

Ależ wstyd, panie Marianie, buszować ludziom po torbie wytknęła, ale nie wyglądała na szczególnie wstrząśniętą.

Marian też nie udawał.

Jesteś w ciąży z Maćkiem?

Dominika odebrała torbę, spojrzała mu w oczy i powiedziała:

Zepsuł pan niespodziankę, panie Marianie.

Ten był blady jak ściana. Teraz Dominiki od Maćka już nie odpędzi. No i jak teraz gadać o starych grzeszkach? Tylko nic nie mówić… ale aż ciężko wytrzymać, rozumiejąc, w jakie bagno pakował się syn.

***

Minęło dziewięć miesięcy… I jeszcze pół roku.

Maciek i Dominika wychowywali córeczkę Jagodę.

Marian starał się wcale do nich nie przyjeżdżać. Małej nie traktował jak wnuczki, a Dominika go zwyczajnie przerastała. Ta jej obojętność wobec Maćka i to podejrzane tło.

Ale znów…

Grażyna szykowała się na wizytę u Maćka i Dominiki.

Marian, jedziesz ze mną?

Nie, głowa mi pęka.

Znowu? To już nie śmieszne.

No co ty, po prostu padam. Jedź sama.

Marian zrobił pokaz: symulował migrenę, przeziębienie, rwę kulszową, a nawet połknął aspirynę przy żonie dla przekonania. Nie mógł znieść obecności Dominiki. Ale wygadać się jeszcze mniej.

Wieczór mijał nudno, gdyby nie niepokój.

Poczytał. Poleżał.

Zauważył, że Grażyna strasznie długo nie wraca. Już prawie jedenasta, a jej nie ma, telefon milczy. Oczywiście, dzwoni do Maćka.

Maćku, wszystko ok? Mama już wracała? Bo jeszcze jej nie ma.

Tato, jesteś ostatnią osobą, z którą chcę teraz gadać.

I rozłączył się.

Marian już miał wybiegać z domu, kiedy podjechało auto. Auto Dominiki. No, coś się dzieje niemal zemdlał na jej widok.

Czego tu chcesz? trzęsie się cały Co się stało?

Dominika wyglądała, jakby miała wszystko pod kontrolą. Nalała sobie wina, wypiła na wdechu, rozsiadła się wygodnie.

Katastrofa.

Jaka katastrofa?

Nasza, wspólna. Maciek znalazł na stronie jakiejś knajpy nasze zdjęcia sprzed czterech lat. Z tej imprezy we Wrocławiu, kojarzysz? Chciał zamówić nam tam coś na rocznicę, wszedł na galerię… I proszę my. W całej okazałości. Fotograf niech go licho porwie opublikował całość! Maciek teraz w furii. Twoja Grażyna szykuje się do rozwodu. Ja, jak chciałeś, pewnie też biorę rozwód z Maćkiem.

Marian patrzył na nią. Przed oczami przepłynęła mu lawina wspomnień. Ten portal, ta impreza… Przecież już wtedy czuł, że to się źle skończy. Prosił, żeby nie robić zdjęć… Ale kto by się spodziewał!

Opadł na podłogę obok niej.

To po co przyszłaś tutaj?

Uciec na wieczór uśmiechnęła się. W domu bajzel. Jagoda z nianią. Chcesz wina?

Podała mu jego własne.

Siedzieli na werandzie i pili. Cisza, którą przerywało tylko cykanie świerszczy, była ich największym sprzymierzeńcem.

To wszystko przez ciebie powiedział Marian.

Dominika kiwała tylko głową nad kieliszkiem.

Mhm.

Jesteś nie do zniesienia.

Co jest, to jest.

Wcale ci nie żal Maćka.

Żal. Ale siebie bardziej.

Ty kochasz tylko siebie.

Nie będę zaprzeczać.

Nagle ujął jej podbródek i spojrzał prosto w oczy.

Przecież wiesz, że nigdy cię nie kochałem szepnął cicho.

Oczywiście.

***

Rano, gdy Grażyna w końcu wróciła, by spróbować się pogodzić z mężem, nawet za cenę połowy swoich ostatnich nerwów, zastała Dominikę i Mariana razem. Jeszcze zaspanych.

Kto tam? mruknęła Dominika.

Ja odpowiedziała Grażyna, patrząc, jak jej życie właśnie bierze w łeb.

Dominika spojrzała na nią spokojnie. Marian obudził się dopiero chwilę później, ale za żoną już nie pobiegł.