Przyjaciel Żeni

25 września, cmentarz na Mokotowie, Warszawa. Procesja pogrzebowa wędruje wolno za trumną. Nie mogę podnieść wzroku; moje myśli wirują po podłodze, nie mogą pojąć, co tak naprawdę wydarzyło się w moim życiu. Czuję się, jakby to już nie ja trzymał się życia a tam, w trumnie, leży moje własne, martwe ciało.

Osiemnaście lat temu. Na przerwie w pierwszej klasie podstawówki, ja Wiktor, i mój przyjaciel Eugeniusz wpadliśmy w bójkę na podwórku szkolnym. Kurz i kurz, brudzące nasze mundurki, a wokół nas tłum kolegów, którzy krzyczeli i dopingowali swoich rywali.

Dawaj, Eugeniusz! wrzeszczał ktoś.
Dawaj mu w kość, Wiktorze! dołączali inni.

Nikt nie chciał się poddać. Nagle Eugeniusz chwycił przeciwnika za ucho i wciągnął go w krzyk. Chłopiec padł, a my siedzieliśmy na ziemi, patrząc na siebie. Krew lała się po mojej policzku, a dzwonek oznajmił koniec lekcji.

Mimo wszystko, po tym incydencie pogodziliśmy się. Od tego dnia Wiktor i Eugeniusz stali się nierozłączni. Ja byłem pilnym uczniem, zawsze podnosiłem rękę, by odpowiedzieć nauczycielowi. Eugeniusz, przeciwnie, był trzeciakiem i wiecznym niesfornym. Nauczyciele nie szczędzili mu uwag. Przez dziesięć lat siedzieliśmy przy jednym biurku, a nasze zainteresowania wypełniały się wspólnymi pasjami.

Wtedy obaj zakochaliśmy się jednocześnie w Jagodzie, dziewczynie z klasy równoległej. Szczupła blondynka o oczach błękitnych jak jeziora, uwielbiająca taniec. My, chłopcy, staraliśmy się zdobyć jej uwagę, ale Jagoda nie spieszyła się z wyborem, nie wyróżniała nikogo. Lata szkolne przeminęły, rozdanie na studniówce, a każdy poszedł swoją drogą.

Marzyłem o studiach na Uniwersytecie Warszawskim, ale wysokie wymagania i brak pieniędzy z rodzinnego budżetu zmusiły mnie do wyboru technikum. Eugeniusz pochodził z bogatej rodziny, nie miał problemu z opłatą, ale nie chciał zagłębiać się w naukę. Zaskakująco dla wszystkich, podjął pracę w warsztacie samochodowym jako uczeń mechanik. To był trafny i perspektywiczny wybór.

Jagoda nie chciała iść na studia wyjechała z zespołem tanecznym za granicę, by zarobić. To jedyna szansa, którą podjęła. Pomimo rozproszenia po różnych miastach, utrzymywaliśmy kontakt telefoniczny i byliśmy na bieżąco.

Wiktor i Eugeniusz spotykali się częściej, wieczorami w kawiarniach i klubach, zawsze szukając kolejnych przygód. Po technikum wstąpiłem do fabryki, a jednocześnie kontynuowałem studia zaocznie. Eugeniusz, po kilku latach doświadczenia i wsparciu rodziców, otworzył własny warsztat samochodowy. Zatrudnił kilku pracowników i w trzy lata miał już solidny samochód oraz dobrą pozycję w branży.

Po pięcioletnim kontrakcie Jagoda wróciła z zagranicy. Zdecydowaliśmy się spotkać, by uczcić jej powrót. Wszyscy z niecierpliwością czekali, kogo wybierze. Siedzieliśmy przy stoliku, a serce waliło mi jak szalone.

Eugeniusz, spójrz, czy to w porządku? szepnąłem, drapiąc się po koszuli.
Nie martw się, weź oddech i wypij coś na odwagę! odpowiedział zimno, udając obojętność.

Witajcie, chłopaki! odezwała się Jagoda, wchodząc z uśmiechem.
Cześć, Jadziu! przywitał się Eugeniusz, odsuwał krzesło i całował ją w rękę.
Hej! wyszeptałem, język zamknął się na słowach.

Rozmawialiśmy, wspominając szkolne lata. Eugeniusz cały wieczór tańczył z Jagodą, a ja siedziałem i cierpiałem. Myśląc: Jakie mam szanse? Eugeniusz ma własny warsztat, piękny samochód, zawsze ma pieniądze. Ja wciąż mieszkam z rodzicami, nasze fundusze są nic nie warte.

Wieczorem, jak dawniej, odprowadziliśmy Jagodę do domu. Po kilku kolejnych spotkaniach poczułem, że jestem gotowy. Podszedłem do drzwi jej mieszkania, wybrałem odpowiednie słowa i zadzwoniłem. Ku mojemu zaskoczeniu przyjęła moją propozycję.

Naprawdę? To nie żart? zapytałem, nie wierząc swojemu szczęściu.
Tak, tak, tak! krzyknęła Jagoda i pocałowała mnie.

Później podzieliłem się wrażeniami z Eugeniuszem.

Co w niej znalazła? Nie mam nic, by jej zaoferować. Nie mogę uwierzyć w to szczęście. Postanowiłem zaryzykować. Będziesz świadkiem mojego ślubu! powiedziałem.

Oczywiście, odpowiedział Eugeniusz po chwili namysłu. Wiesz, ja też kiedyś się starałem, ale dostałem zdecydowaną odmowę.

Dlaczego? Jesteś sukcesem, masz finanse zapytałem, zaskoczony.

Nie musisz się martwić. Jagoda wybrała mężczyznę, który ma stabilną pracę, a nie złodzieja. Ty jesteś pracoholikiem, masz pewną przyszłość. odparł. Śmialiśmy się, przytuliliśmy się bratersko i rozmawialiśmy o drobnych sprawach.

Ślub był huczny. Wraz z żoną zamieszkaliśmy w nowym mieszkaniu, które Jagoda pomogła sfinansować ze swoich zagranicznych zarobków. Czułem się nieco niepewnie w tej sytuacji, ale Jagoda żartowała:

Nie martw się, jutro rano podam ci śniadanie do łóżka. Wszystko będzie dobrze.

Jagoda otworzyła własną szkołę tańca, zarabiając na tym, co kochała. Życie rodzinne toczyło się spokojnie. Eugeniusz stał się przyjacielem rodziny, tak bliskim, że czasem zazdrościłem mu uwagi Jagody. Pomagał jej w codziennych sprawach: jeździł na zakupy, podwoził z pracy, a kiedy potrzebowała pomocy przy przygotowaniach do występu, zawsze był przy niej.

Mieszkańcy naszego bloku zaczęli szeptać, że jestem naiwny, bo moja żona ma przyjaciela, który tak mocno wtrąca się w nasze sprawy.

Wiktorze, co się dzieje? Czemu tak go przytulasz? pytał sąsiad.

Eugeniusz, daj spokój, śmiała się Jagoda. Co byśmy bez niego zrobili?

Z westchnieniem obejmowałem żonę, nie żywiąc urazy do przyjaciela. Codzienny rytuał krążył w kółko, jak karuzela.

Pewnego jesiennego dnia w naszym mieszkaniu rozległ się telefon.

Wiktorze, dzień dobry, mówi pan Oleg, ojciec Eugeniusza. odebrałem.

Dzień dobry, panie Olegu! Dawno się nie słyszeliśmy. Jak się Pan miewa? odpowiedziałem.

Eugeniusz zginął! usłyszałem, a głos zamarł. Wczoraj wypadek. Rozpadł się samochód

Co?! zapytałem, a słowa utknęły mi w gardle. Śmierć przyjaciela wstrząsnęła mnie do głębi. Nie mogłem uwierzyć, że mój jedyny brat z wyboru odszedł.

Jagoda, w ósmym miesiącu ciąży, nie chciała ryzykować mojego zdrowia, więc zostałem w domu. Na pogrzeb pojechałem sam. Po ceremonii stałem przy trumnie, nogi drżały, pot spływał po czole, a przed oczami zamglenie. Jagoda, trzymając mnie za rękę, wyjaśniła wszystkie szczegóły i podała datę pochówku.

Nie mogłem pogodzić się z taką stratą. Byłem młody, pełen planów, a nagle zostało tylko echo przyjaźni.

Eugeniuszu, przyjacielu! wykrzyknąłem, przyciskając głowę do trumny, starając się ukryć łzy. Dziękuję Bogu, że spotkałem cię w życiu. Dziękuję za wszystkie lata.

Wspominałem nasze szkolne wybryki, a wnętrze płakało. Nie potrafiłem pogodzić się z jego odejściem.

Eugeniuszu, Jagoda wkrótce urodzi, mówię, rozpaczliwie błagając: Boże, jeśli naprawdę jesteś, niech twoja dusza wróci do nas wraz z narodziną dziecka.

Rok minął. Nasz syn ma dziesięć miesięcy. Nazwaliśmy go Eugeniuszem, na cześć przyjaciela. Zauważam w nim podobieństwa: kolor włosów, spojrzenie pełne psot i małą piegawkę na ręce, dokładnie taką, jaką miał Eugeniusz. To pociesza mnie, choć nie jestem pewien, czy to naprawdę jego duch.

Eugeniuszu, daj znać, że to naprawdę ty! błagam, trzymając dziecko przy oknie. Zawsze byłeś najbardziej pomysłowy. Brakuje mi cię tak bardzo!

Nagle usłyszałem donośny krzyk:

Aaa! krzyknąłem, chwytając się za ucho, które kiedyś Eugeniusz zagryzł.

To ty? zapytałem malucha, a on tylko się uśmiechnął i zmarszczył nos.

Tak płynie życie pełne strat i niespodzianek, a przyjaźń, choć przeminęła, wciąż żyje w każdym oddechu, który biorę.