Żona spakowała walizki i zniknęła bez śladu — „Przestań się zgrywać na świętą. Wszystko się ułoży. Kobiety szybko się uspokajają, pokrzyczy i przejdzie. Najważniejsze – cel osiągnięty. Mamy syna, ród trwa dalej.” Daria milczała. — Gosiu — szepnęła, pochylając się — tydzień temu mówiłeś, że „zadbałeś” o ciążę Oli. Co to znaczy? Gosiuk odłożył widelec i oparł się na krześle. — To znaczy to, co słyszałaś. Przez pięć lat zwodziła mnie z dzieckiem. „Jeszcze nie pora”, „kariera”, „może później”. Ile można czekać? Mam trzydzieści dwa lata, Dariu. Chciałem mieć dziedzica. Normalną rodzinę, jak ludzie. Więc… zamieniłem jej tabletki. Daria oniemiała. — Powiedziałeś jej o tym? Kiedy? — W dniu, w którym odeszła — burknął Gosiuk. — Zaczęła krzyczeć. Przyznałem się jej wtedy. Myślałem, że się uspokoi, że zrozumie – nie ma wyjścia. A ona… zwariowała. Chwyciła torbę i wyszła.

Słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co u mnie. Wyobraź sobie, żona mojego brata spakowała się i zniknęła, nikt nie wie gdzie.

Przestań udawać świętą, Daga. Wszystko się ułoży. Kobiety szybko się uspokajają, pokrzyczy i przejdzie. Najważniejsze, że osiągnęliśmy cel mamy syna, linia rodu trwa.

Daga milczała.

Grzesiek Daga pochyliła się, ściszając głos tydzień temu mówiłeś mi, że „załatwiłeś” kwestię ciąży Uli. Co to znaczy?

Grzesiek odłożył widelec, opadł na oparcie krzesła.

Dosłownie. Przez pięć lat mnie zwodziła. Jeszcze nie czas, kariera, może później.

No to kiedy? Mam trzydzieści dwa, Daga. Chciałem syna, porządną rodzinę, jak u ludzi.

W końcu… podmieniłem jej tabletki.

Daga zamarła.

Powiedziałeś jej? Kiedy?

W dniu, kiedy odeszła burknął Grzesiek. Wrzask podniosła. No to jej walnąłem prosto w twarz, że powinna się cieszyć, sama tego chciała, ja pomogłem.

Byłem pewny, że się uspokoi, zrozumie, że nie ma innego wyjścia. A ona… jakaś uparta. Wzięła torbę i tyle ją widziałem.

***

Na kuchennym stole, obok sterty nieumytej butelek dla niemowląt, leżała zapomniana przez Grześka szczotka do włosów.

Daga patrzyła na nią i czuła, jak narasta w niej irytacja. No po co wszędzie robić bałagan?!

Maluch w łóżeczku w końcu przestał płakać, ale ta cisza była tylko przerwą było wiadomo, że za godzinę, najdalej dwie, rozkręci się na nowo.

Daga poprawiła szlafrok, nastawiła czajnik. Miesiąc temu odbierali Ulę, żonę Grześka, z porodówki. Grzesiek szczęśliwy, wianek kwiatów dla pielęgniarek, pełen entuzjazmu, a Ula…

Ula wyglądała, jakby wracała nie do domu, a na egzekucję.

Daga zrzuciła to na karb zmęczenia pierwsze dziecko, hormony, typowe sprawy… A może powinna była się domyślić.

Nagle trzasnęły drzwi brat wrócił z pracy. Ledwo wszedł, od razu do lodówki:

Coś do jedzenia jest? nawet na nią nie spojrzał.

W garnku makaron i parówki, odgrzałam. Grzesiek, mały dopiero co zasnął, ciszej, okej?

Grzesiek parsknął, wyjął talerz.

Padam, Daga. Cały dzień latam za klientami, wykończyłem się.

Jak się trzyma młody?

Ten twój młody to Filip Daga aż stuknęła kubkiem o blat. Płakał trzy godziny, brzuch go boli.

Poradzisz sobie przecież Grzesiek wzruszył ramionami, usiadł do stołu. Ty jesteś babą, macie to we krwi.

Mama przecież nas dwoje sama ogarniała, kiedy tata był na delegacjach.

Daga przygryzła wargi. Najchętniej rzuciłaby w niego talerzem.

Miała tymczasowe lokum u Grześka, dopóki nie opłaci zaległości za swoją pracownię. W dwa tygodnie zamieniła się jednak w darmową niańkę, sprzątaczkę i kucharkę.

A Grzesiek? Jakby nic się nie zmieniło. Jakby nie to, że jego żona zapakowała się i wyparowała.

Dzwoniła Ula? zapytała, obserwując, jak brat pochłania kolację.

Grzesiek zamarł z widelcem w powietrzu.

Nie odbiera. Odrzuca moje połączenia. W ogóle, jak można tak dziecko zostawić? To trzeba mieć tupet…

Zła jest, bo podmieniłem jej tabletki, żeby szybciej zaszła w ciążę.

Jesteś podły, Grzesiek powiedziała cicho Daga.

Słucham?! wytrzeszczył oczy. Ja wszystko dla rodziny! Pracuję, pieniądze przynoszę!

A ona rzuciła dziecko! Kto tu winny?

Odebrałeś jej wybór Daga się podniosła. Oszukałeś osobę, którą rzekomo kochasz.

Jak miała to przyjąć? Dzięki, kochanie, że złamałeś mi życie?

Nie zaczynaj, Daga machnął ręką. Wróci, nie ma wyjścia. Dziecko tutaj, rzeczy tutaj.

Skończą jej się pieniądze, wróci na kolanach. A na razie… Ty pomóż.

Ja naprawdę nie mam czasu, raporty czekają.

Daga nie odpowiedziała. Wyszła na palcach do pokoju Filipka.

Mały śpi, rączki zaciśnięte w piąstki. Daga patrzyła na niego z bolącym sercem.

Z jednej strony niewinny maluch. Z drugiej Ula, wpędzona w pułapkę.

Szkoda mi ich było obojga…

Wyjęła telefon, napisała do Uli na Messengerze. Była online trzy minuty temu. Daga długo kasowała kolejne wersje wiadomości.

Ula, tu Daga. Nie proszę, żebyś wróciła. Chcę tylko wiedzieć, czy wszystko w porządku. Jest mi ciężko samej. Może pogadamy? Bez kłótni.

Odpisała po dziesięciu minutach.

Jestem w hotelu. Za trzy dni wyjeżdżam służbowo do Gdańska na trzy tygodnie. Zaplanowane to było dużo wcześniej, zanim… no, sama wiesz. Po powrocie składam pozew o rozwód. Filipka nie porzucam, Daga. Ale nie dam rady tam być. Patrząc na niego widzę tylko Grześka! Rozumiesz?

Daga westchnęła.

Rozumiem. Grzesiek mi już wszystko opowiedział.

I jest z siebie dumny?

Trochę tak. Myśli, że wrócisz.

Niech sobie marzy. Daga, jeśli już padniesz, daj znać, znajdę sposób na opiekunkę, będę ci przelewać. Ale do niego nie wrócę. Nigdy.

Daga odłożyła telefon, ciężko westchnęła. Musiała szukać pracy, spłacać dług, jakoś sobie radzić.

Ale też nie umiała zostawić Filipka w rękach Grześka, który nie miał pojęcia, jak założyć pieluchę.

***

Trzy kolejne dni były jak długi koszmar.

Grzesiek wracał późno, jadł i szedł spać.

Na każdą prośbę o pomoc z Filipem odpowiadał: Padam, albo Ty lepiej umiesz go uspokoić.

Którejś nocy mały wył tak, że Daga nie wytrzymała.

Wkroczyła do pokoju brata i zapaliła światło.

Wstawaj, powiedziała mroźnym tonem.

Grzesiek z głową pod poduszką.

Daga, daj spokój. Muszę wstać o szóstej.

Mam to gdzieś. Wstawaj i bujaj syna. Chce jeść, a ja już nie mam siły, trzęsą mi się ręce ze zmęczenia.

Zwariowałaś? Grzesiek uniósł się na łokciach, wkurzony. Po to tu mieszkasz! Dach masz, rachunki opłacam!

Czyli jestem tu służącą? Daga wybuchła.

Nazywaj to, jak chcesz mruknął. Jak Ula wróci, to odpoczniesz. Teraz pracuj.

Daga wyszła bez słowa.

Tej nocy już nie zasnęła. Siedziała z Filipkiem w kuchni, kołysała bujaczek stopą i myślała, jak dać bratowi nauczkę. Grzesiek się przejął sobą, ale zapomniał, co to znaczy odpowiedzialność.

Rano, jak tylko wyszedł, napisała znów do Uli.

Musimy się spotkać. Dziś. Jak go nie ma. Proszę.

Ula się zgodziła.

Spotkały się w małym skwerku niedaleko.

Ula wyglądała fatalnie blada, oczy z podkówkami, chuda.

Podeszła do wózka, długo patrzyła na synka. Drżały jej dłonie.

Już taki duży… wyszeptała. Tylko dwa tygodnie, a jak się zmienił…

Wiesz, on cię nawet nie pamięta łagodnie Daga odrzekła.

Wiem Ula zakryła twarz. Daga, ja nie jestem potworem. Może nawet go kocham, gdzieś głęboko czuję, że to mój maluch.

Ale wizja powrotu do Grześka, spania z kimś takim nie potrafię. Nie mogę oddychać.

A jeśli nie z nim? zapytała Daga.

Ula spojrzała zdziwiona.

O czym mówisz?

On myśli, że go nie zostawisz. Dla niego jesteś własnością razem z dzieckiem.

Ale przecież facet nawet nie wstaje do niego w nocy. Jest kierownikiem projektu pod tytułem Idealna rodzina. Interesuje go potomek, nie codzienność.

Więc co byś chciała?

Masz wyjazd do Gdańska Daga mówiła spokojnie. Jedź, pracuj, wracaj do siebie.

Zostaję tu jeszcze trzy tygodnie. W tym czasie wszystko przygotuję.

Co przygotujesz?

Rozwód i podział praw. Ula, nie musisz wracać do niego. Możesz wynająć mieszkanie, ja się przeprowadzę, pomogę z Filipem, jak będziesz w pracy.

Finansowo ogarniam się powoli, mam już nowe zlecenia. Poradzimy sobie. Bez niego.

Ula patrzyła podejrzliwie.

Pójdziesz przeciwko bratu?

Jest moim bratem, ale zrobił świństwo. Nie chcę brać w tym udziału. On myśli, że jestem po jego stronie, że nie mam dokąd iść. Ale się myli.

Ula długo siedziała w milczeniu, gapiąc się w słoneczny refleks na daszku wózka.

A co z nim? Odda dziecko ot tak? Zrobi skandal.

Pewnie, że zrobi kiwa głową Daga. Ale mamy argument. Sam przyznał się, że podmienił tabletki. Jak trzeba, powiem to w sądzie, przy świadkach.

No i opowiem, jak pomagał przy dziecku.

On nie chce mieć dziecka, Ula. Jemu chodzi o to, by nad kimś mieć władzę.

Jak zrozumie, że Filip to nie gadżet, tylko czas i nerwy, zrezygnuje. Gra bohatera-tatusia jest mniej męcząca niż codzienność z maluchem.

Po raz pierwszy Ula słabo się uśmiechnęła.

Dojrzałaś, Daga.

Nie miałam wyjścia westchnęła. To co, umawiamy się?

Tak. Dzięki, Daga…

Trzy tygodnie minęły błyskawicznie.

Grzesiek był coraz bardziej wkurzony, zauważył, że Daga już nie biegnie z talerzem, jak tylko wraca.

Kiedy ta Ula wraca? rzucił wieczorem, rzucając teczką o kanapę.

Jutro, rzuciła krótko Daga, tuląc Filipka do siebie.

W końcu. Może pójdziemy do normalnej restauracji, bo już mam dosyć tej kuchni. Trzeba jej prezent kupić, najlepiej pierścionek czy kolczyki babo lubią takie bajery.

Daga spojrzała na niego z obrzydzeniem.

Naprawdę myślisz, że pierścionek wszystko naprawi?

Weź nie zacznij jędzić, Grzesiek podszedł, chciał ją poklepać, ale odsunęła się. Wszystko się ułoży. Babki zaraz się uspokoją. Najważniejsze, że mamy syna.

Daga przemilczała.

***

Następnego ranka Ula podjechała, kiedy Grzesiek był w pracy. Nie wchodziła, czekała na dole w samochodzie. Daga spakowała ubranka, swoje rzeczy, to, co potrzebne.

Musiała zejść kilka razy, żeby wszystko znieść; Filip spał spokojnie w foteliku.

Przy ostatniej rundzie Daga zostawiła klucze na kuchennym stole, tam, gdzie jeszcze niedawno leżała szczotka brata. Położyła kartkę:

Grzesiek, odeszłyśmy. Nie szukaj Uli, odezwie się przez adwokata. Filip jest z nami. Ja też.

Chciałeś mieć rodzinę, zapomniałeś tylko, że rodzina opiera się na zaufaniu, nie manipulacji.

Makaron jest w lodówce. Teraz sobie sam radź.

Wyszły.

Ula wynajęła malutkie, ale przytulne mieszkanie po drugiej stronie Poznania. Pierwsze dni były ciężkie: Filip marudził, Ula płakała, telefon Dagi dzwonił ciągle brata wściekał się i straszył.

Grzesiek groził sądem, odbieraniem dziecka, żądał pieniędzy.

Daga spokojnie to znosiła.

Przetrwały.

Po kilku dniach Grzesiek się uspokoił, a potem jakby zapadł się pod ziemię.

Rozwód z Ulą był w sądzie, ani słowem nie wspomniał, że chce sam wychowywać syna.

Daga miała rację bratu nie chodziło o prawdziwą rodzinę, wystarczyły mu alimenty.

Do spotkań z synem zresztą nigdy się nie garnął.