Przebaczenie: Siła i Urok Uzdrowienia w Ludzkich Relacjach

Pamiętam, że urodziłam się w zamożnej rodzinie. Ojciec, pan Wojciech, był wysokim szefem w jednej z warszawskich firm, a matka, pani Maria, zajmowała się domem, prasowała męskie garnitury i przygotowywała domowe przetwory. Mieszkaliśmy w małym miasteczku na południu, w Sandomierzu. Po ukończeniu szkoły średniej wyjechałam do Krakowa na studia, tam poznałam Andrzeja Kowalskiego, poślubiłam go i wydawało się, że nasze życie układa się idealnie własny dom, stabilna praca i wzajemna miłość.

Jedynym, co nas smuciło, była brak dzieci. Przeszliśmy przez niezliczone wizyty u lekarzy, nawet wyjechaliśmy za granicę, lecz wszyscy stanowili jedno: zdrowia nam nic nie brakuje. Gdy kolejny test ciążowy znów wykazał ujemny wynik, popłynęły łzy. Ileż to mam wytrzymać? Dlaczego los nie daje nam potomka, choć tak bardzo go pragniemy? myślałam.

Pewnego wolnego dnia postanowiłam przejść się po parku, by odetchnąć świeżym powietrzem. Pogoda była cudowna, ptaki ćwierkały, a jednak w sercu czułam pustkę. Na ławce siedziała starsza pani, karmiąc gołębie ziarnem. Ptakom przybyło tłumnie, szeleszcząc skrzydłami. Podeszłam i usiadłam obok niej. Bez słowa podała mi mały woreczek ze słonecznikami, które rozrzucałam przed ptakami.

Rozpoczęła się rozmowa. Opowiedziałam jej o naszej bezdzietności, a ona wysłuchała mnie cierpliwie, nie przerywając. W pewnym momencie zapytała:

Powiedz mi, Aleksandro, czy mogłaś kiedyś kogoś zranić i zapomnieć o tym?

Zastanowiłam się i odpowiedziałam, że nie przychodzi mi na myśl żadne takie zdarzenie. Czy na pewno? dopytała. Może w szkole?

Szkoła nie była dla mnie miejscem konfliktów; zawsze byłam cicha i skromna. Nie utrzymywałam kontaktu ze szkolnymi kolegami po ukończeniu klasy. Nagle w sercu przebił mnie przypływ wspomnień. Przypomniałam sobie Bognę Zielińską, dziewczynę z klasy, którą wychowywała babcia, a rodzice mieli trudne losy. Bogna była niezwykle nieśmiała, trzymała się na uboczu, a rówieśnicy nazywały ją błogosławioną. Była przedmiotem szyderców, lecz milczała i nie biła się.

Czasem dzwoniła do mnie na domowy telefon; rozmawialiśmy długo o książkach, filmach i zadaniach domowych. Rozmowy były żywe, choć w szkole nigdy nie podeszła do mnie twarzą w twarz, bo bała się, że zostanie wyśmiana. Pewnego dnia przyzwyczaiła się do noszenia koszuli i spódnicy zamiast szkolnego mundurka. W przerwie rozdarła się jej suwak, więc przytrzymała spódnicę igłą. Chłopcy, widząc to, podsunęli się od tyłu, odpinając igłę; spódnica spadła na podłogę, a śmiech rozbrzmiał w korytarzu. Stałam z boku, patrząc na to, i choć współczułam Bognie, nie mogłam podejść, bo sama obawiałam się wyśmiania.

Zrozpaczona Bogna pobiegła na rzekę i skoczyła do wody w późną jesień. Zimno przenikało każdy jej oddech, a ona walczyła, by nie stracić przytomności. Przypadkowy przechodzień wyrwał ją z wody, okrył swoją kurtką i wezwał pogotowie. Przeniesiono ją do szpitala, gdzie leżała w śpiączce kilka dni, a potem walczyła z zapaleniem spowodowanym wychłodzeniem. Do szpitala przychodziła jedynie babcia. Koledzy ze szkoły usłyszeli o wypadku, lecz ja zapomniałam o tym, nie przyjechałam z wizytą.

Bogna już nigdy nie wróciła do szkoły; mówiono, że doznała urazu psychicznego. Nie słyszałam o niej od tamtej pory. Ta jedyna sytuacja sprawiła, że poczułam wstyd, choć nie wyrządziłam jej krzywdy.

Gdy chciałam podzielić się wspomnieniem z starszą panią, zobaczyłam, że zniknęła, a gołębie rozproszyły się. Wróciłam do domu i wpadła mi do głowy myśl, by pojechać do rodzinnego miasteczka, gdzie nie mieliśmy już krewnych. Następnego dnia wzięłam urlop, powiedziałam Andrzejowi, że rodzice poprosili mnie o wizytę, i ruszyłam w drogę.

Po przyjeździe zatrzymałam się w przytulnym hotelu, a potem udałam się prosto do domu Bogny. Czas nie zmienił nic w tej starej kamienicy; drzwi otworzyła babcia, która spojrzała na mnie z zaskoczeniem.

Aleksandro? Czego chcesz? zapytała.

Dzień dobry. Przyszłam zobaczyć Bognę, czy jest w domu? odpowiedziałam.

A gdzie ona miałaby być? odparła babcia.

Muszę z nią porozmawiać, proszę, wezwij ją.

Wejdź, skoro już tu jesteś.

Weszłam do pokoju, gdzie Bogna siedziała przy oknie, rysując obraz. Odwróciła się i zobaczyłam, jak bardzo się zmieniła piękna, pewna siebie młoda kobieta.

Bogna, to ja, Aleksandra. Pamiętasz mnie? zagaiłam.

Oczywiście, Alek, czego ode mnie potrzebujesz? zapytała.

Opowiedziałam jej o swojej rozpaczy, o staruszce i o tym, jak bardzo żałuję, że nigdy nie stanęłam przy niej. Bogna spojrzała na mnie z ciepłem i rzekła:

Wiesz, czekałam wtedy na Ciebie w szpitalu, przy rzece, codziennie. Nie miałam nikogo oprócz babci i Ciebie. Byłam zraniona, że lekarze powiedzieli mi, że już nigdy nie będę mieć dzieci, i w myślach życzyłam Ci tego samego, bo czułam się zdradzona. Nie sądziłam, że to się spełni.

Złamałam się na kolana i wyznałam:

Przepraszam, Bognko, że nie odważyłam się pomóc, że nie przyjechałam do szpitala, że myślałam tylko o sobie. To kara za moje błędy.

Bogna podniosła mnie delikatnie i powiedziała:

Przebaczam Ci, Aleksandro. Moje myśli były jedynie chwilowym impulsem. Chcę Ci pomóc, choć nie wiem, jak.

Usiadłyśmy przy herbacie, rozmawiałyśmy, a ja obiecałam, że będę dzwonić. Serce moje poczuło lekkość i spokój.

Trzy miesiące później kupiłam kolejny test ciążowy. Gdy pokazały się dwie kreski, nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Natychmiast zadzwoniłam do Bogny jej twarz rozjaśniła się, bo myślała, że to ona jest przyczyną mojego braku potomstwa. Potem zadzwoniłam do Andrzeja i rodziców; wszyscy cieszyli się niezmiernie. Ciąża minęła bez problemu, a na świat przyszedł piękny chłopiec, którego nazwaliśmy Mikołaj. Bogna została chrzestną i przyjęła tę rolę z radością.

Czas nauczył mnie, że słowa wypowiedziane w gniewie, życzenia zła i przekleństwa wracają niczym bumerang. Nie warto życzyć nikomu krzywdy; lepiej żyć w pokoju i zgodzie, trzymając serce otwarte na przebaczenie.