I w smutku i w radości – Opowieść o Antoninie, wdowie z podlaskiej wsi, która mimo samotności, zamknięcia miejscowej szkoły i wyjazdu córki na „Ziemie Odzyskane”, nie poddała się losowi, sama handlowała mlekiem i twarogiem na bazarku w sąsiedniej wsi, do czasu gdy pewnego dnia pod jej domem pojawił się bogaty biznesmen z Warszawy – a wraz z nim nowe znajomości, nadzieja na lepszą przyszłość, ale i gorzkie rozczarowania, które nauczą Antoninę, że nawet paradoksalnie w najtrudniejszych chwilach można odnaleźć prawdziwe szczęście, jeśli tylko umie się otworzyć serce na ludzi bliskich, a nie na złudne obietnice.

I w biedzie, i w radości

Aniela owdowiała wcześnie, w wieku czterdziestu dwóch lat. Akurat wtedy jej córka, Jadwiga, zdążyła już wyjść za mąż za porządnego chłopaka z sąsiedniej wioski i razem z nim wyjechała na północ, bo tam, jak mówili, pieniądze leżą na ulicy.

Jadwiga od czasu do czasu dzwoniła do matki, zapewniając ją przez telefon, żeby się nie martwiła, że wszystko układa się świetnie: znajomi, praca, nowa rodzina. W takich chwilach Aniela czuła wyraźnie, że córka się oddaliła. Takie urwane jabłko z drzewa.

W rodzinnej wiosce pracy dla Anieli nie było. Jedyną szkołę, w której była pomocą kuchenną, zlikwidowano już parę lat temu.

Została bezrobotna, ale nie załamywała rąk. Zaczęła jeździć autobusem do sąsiedniej wsi, gdzie dwa razy w tygodniu sprzedawała swoim stałym klientom mleko i twaróg.

Zarobione złotówki ledwo starczały na życie, ale Aniela nie narzekała. Mieszkała sama, jadła własne mleko, twaróg i warzywa z ogródka.

Nie miała czasu myśleć o samotności. W jej obejściu gdakały kury, susiły się gęsi, gęgały kaczki, w oborze muczała krowa Róża, a pod nogami plątał się kot, Burek. Kiedy każdemu dasz jeść, przyniesiesz wodę i posprzątasz, dzień się kończy.

Po obiedzie Aniela miała swój rytuał: siadała na krzesełku przy oknie i podziwiała widok za oknem spokój i brzozy rozciągające się na tle nieba.

Za tymi brzozami ze źródełka wybijała lodowata, czysta woda, która tworzyła małe jeziorko. To była prawdziwa perełka przyrody taka, której nie sposób nie zauważyć w okolicy.

Nic dziwnego, że jednego poranka Aniela obudziła się od hałasu ciężkiego sprzętu podjeżdżającego pod jej dom.

Ziewnęła, narzuciła na siebie flanelowy, odziedziczony po matce szlafrok, i wyszła na ganek.

Wyciągnęła szyję i spojrzała na grupę ludzi oglądających teren, podeszła do jednego z nich postawnego człowieka w eleganckim płaszczu:

Dzień dobry, czy mogę spytać, co się tutaj dzieje?

Facet odwrócił się, rzucił okiem na dom Anieli:

Tu pani mieszka? Kupiłem niedawno tę działkę i zamierzam postawić dom, więc będziemy sąsiadami.

Sąsiadami?

Aniela wróciła do domu, wstrząśnięta. Musiała się dowiedzieć, kto wpadł na pomysł budowania się tuż przy niej, więc szybko się przebrała i poszła do miejscowego sklepu.

Sprzedawczyni rozgadana Genowefa szybko ją wtajemniczyła: działkę obok wykupił podobno bogaty biznesmen z Warszawy.

Dom chce stawiać, nie dla siebie, a dla brata bliźniaka. Podobno schorowany, lekarze mu doradzili mieszkanie na wsi, bo u nas powietrze czyste, lasy, woda z cudownego źródełka.

Biznesmen, powiadasz zadumała się Aniela. Może mu się u nas spodoba i otworzy jakiś sklep? Przydałyby się nowe miejsca pracy.

Hehe, bujna wyobraźnia cię nie opuszcza zaśmiała się Genowefa.

Wychodząc ze sklepu, Aniela wpadła na Staszka kierowcę dostawczaka z piekarni.

Akurat niósł skrzynkę z chlebem.

Cześć Aniela, potrzymaj drzwi! poprosił.

Cześć, już, już uśmiechnęła się i otworzyła drzwi.

Staszek zatrzymał się i rzucił kątem oka:

A ty dokąd tak pędzisz? Weź gorący chleb, prosto z pieca.

Aniela aż się zaczerwieniła, wzięła bochenek i zawołała:

Gieniu, dopisz mi ten chlebek, rozliczę się przy wypłacie!

Powód do wstydu był Staszek adorował ją od lat. Ale Aniela uciekała od niego jak diabeł od święconej wody młodszy był o sześć lat, a lokalne plotkary mówiły, że Aniela to już dla niego babcia. Więc sama sobie zakazała myśleć o Staszku niechaj sobie rówieśniczkę znajdzie!

Tyle tylko, że i Staszek do ślubu się nie spieszył. Wodził oczami za Anielą, próbował podchody, aż musiała go spławić.

Facet tylko wzdychał i oglądał się za nią ukradkiem.

***

Budowa szła w ekspresowym tempie.

Kiedy na łące wyrósł pokaźny dom z iluminacją w oknach, Aniela pierwsza pognała z wizytą.

Otworzyła nową pancerną drzwi i wrzesnęła:

Sąsiedzi! Dzień dobry!

Uderzył ją zapach drewna i świeżej farby. Aniela nieśmiało przestąpiła próg, ściskając w rękach szarlotkę.

Zza łuku wyjrzało dwóch mężczyzn i kobiety w roboczych ogrodniczkach.

Kogo pani szuka?

Awiecie, jestem sąsiadką z tamtego domu. Pomyślałam, że upiekłam ciasto, to się podzielę.

Dziękujemy skinęła jedna kobiet i odebrała tacę.

Aniela zawahała się:

Chciałam też spytać, czy nie znajdzie się u was jakaś praca? Umiałabym tapetować, szpachlować, nawet wybielić sufitNie?

Jeden z robotników pokręcił głową:

Raczej nie, mamy całą ekipę. To musi pani z właścicielem załatwiać, przyjedzie za parę dni.

Aha rozczarowała się Aniela. No to pójdę.

Dorabiać się nie udało.

Aniela wróciła do swojego domu i spojrzała krytycznym okiem. Remont by się przydał, choć właściwie to niewiele by pomógł chatka rozpadająca się, sypiąca mchem, zimna i smutna. Najbardziej jednak bolało ją poczucie zupełnej obojętności nowych sąsiadów.

Kiedyś ludzie przynajmniej przychodzili się przywitać, poznawać, pogadać. A tu właściciel przez całą budowę ani razu nie zajrzał, nie zagadał jak człowiek. Dziwny jakiś.

***

Sytuacja jednak wkrótce się zmieniła. Najpierw nowy dom rozbłysł świątecznymi lampkami, potem przyjechali mieszkańcy.

Aniela z nosem przy szybie śledziła, jak przez podwórko przejeżdżają meblowóz, skrzynie i kartony.

Z jednej z furgonetek wysiadła młoda kobieta w białym futerku i pewnym krokiem wmaszerowała do swojej rezydencji.

Patrzcie ją! pomyślała Aniela. Pewnie miss Mazowsza. Kto by inny mógł zamieszkać w domu zbudowanym przez biznesmena?

Brata właściciela, o którym wspominała Genowefa, Aniela jakoś nie zaszła, choć wyczekiwała jak rzadkiego grzyba. Z domu nie wychodził. Za to towarzyszka raz na tydzień wychodziła do sklepu, a Aniela próbowała nawiązać kontakt. Ta jednak unikała rozmów jak ognia, wykrzywiając buzię w grymasie i zbywając ją suchym dzień dobry.

Aniela przyjęła to z żalem.

Widać ta dama za wysokie ma o sobie mniemanie, żeby gadać z taką jak ja pomyślała smutno.

Minął rok. Przestała się starać, nawet na gości sąsiada nie reagowała. Tylko raz na tydzień podjeżdżało pod dom wypasione auto z Warszawy, wysiadał zadbany pan i wnosił torby spożywcze.

Aż któregoś dnia wydarzyło się coś niespodziewanego.

Ktoś zapukał do drzwi weszła sąsiadka. Od progu rzuciła:

Zauważyłam, że ma pani krowę, kury, gęsi i całą menażerię. Mogłaby mi pani sprzedać mięso? Dobrze zapłacę w złotówkach. I masło, śmietanę, ziemniaki, jak się znajdą.

Oczywiście! ożywiła się Aniela i już buszowała w spiżarce.

Bo wie pani, mięso w sklepie fatalne. A śmietana, proszę pani… szkoda gadać! tłumaczyła się gościni.

Aniela wyciągnęła z zamrażarki torbę wołowiny. Ostatnio cielaka bili.

Świetne mięso, świeże. Nawet długo gotować nie trzeba.

A ile czasu trzeba je gotować? spytała nieśmiało sąsiadka.

No, z półtorej godzinki.

Ojej, aż tyle?

Moje złote, czasem i dłużej się robi. Ty się nie znasz? Spokojnie, ja pomogę.

A jeśli chciałabym usmażyć na patelni? zaskoczyła sąsiadka.

Można i usmażyć.

Ale ja nie umiem. Pewnie wszystko przypalę. Nie mogłaby pani usmażyć dla mnie? Z kartoflami, ja tylko wpadnę po gotowe?

Aniela popatrzyła na rozmówczynię. Wydała jej się bardzo młoda, wypielęgnowana, a ręce miała delikatne i z paznokciami nieznającymi pracy.

Pani w ogóle wie jak się gotuje? dopytała z uśmiechem Aniela.

Piękność wzruszyła ramionami:

No oczywiście, że nie.

Jak masz na imię?

Dobrawa. A pani?

Aniela, mogą mi mówić Asia. Mogę gotować dla was obiady i kolacje, tanio.

Z przyjemnością! Kiedy można panią zamówić?

Choćby od razu.

To wspaniale, chodźmy, pokażę co i jak.

Anieli dwa razy nie trzeba było powtarzać zabrała produkty do torby, zamknęła drzwi i ruszyła do sąsiadów.

Dom sąsiadów
Nowa rezydencja powaliła Anielę na kolana. Wszystko nowe, drogie, stylowe, totalny przepych.

W salonie siedział ponury facet z książką. Zerknął na Anielę i zbulwersowany spytał:

A to kto? Coś się stało?

Aniela przyjrzała mu się szczerze mówiąc, spodziewała się młodzieńca, a zobaczyła faceta przed pięćdziesiątką.

Dobrawa wyskoczyła przed niego:

Kochanie, patrz znalazłam pomoc domową! To Aniela, będzie nam gotować.

Aniela wtrąciła:

W sumie to raczej sąsiadka jestem, mieszkam obok. Miło mi.

Mhm.

Facet rzucił jej spojrzenie i wrócił do książki. Jasno dał do zrozumienia, że jesteś tu nikim, kobieto.

Chodź, przejęła inicjatywę Dobrawa i już przechodziła na ty.

Pokazała kuchnię, westchnęła zniecierpliwiona:

Przygotuj coś do jedzenia.

Aniela była zaskoczona, ale czasu na fochy nie miała. Rozpakowała produkty, umyła ręce i zaczęła gotować.

Po godzinie na stole pojawiła się wołowina z ziemniakami.

I tak Aniela zyskała wymarzoną pracę.

Właściciel oschły Ludwik Zbigniew płacił jej tygodniówkę. Z czasem zmiękł: wiadomo, smaczne jedzenie czyni cuda.

Regularnie, widząc, że Dobrawa nie sprząta po sobie, Aniela wzięła wiadro z mopem i wysprzątała cały dom.

Zauważyła, jak Dobrawa nadęła wargi, a Ludwik skrzywił się:

Kto ci kazał sprzątać? spytał z dezaprobatą.

Bałagan boli w oczy. To posprzątałam.

Ale za sprzątanie ci nie zapłacę. Płacę za kuchnię i za produkty.

No dobra…

Anieli zrobiło się przykro, ale i tak domyła podłogi. A już niedługo zauważyła, że brat Ludwika ten, co dom postawił przestał przyjeżdżać.

Dobrawa przestała chodzić do sklepu, a na Anielę zaczęła podejrzliwie patrzeć.

A potem oznajmiła:

Nie myj już naczyń. Mnie zostały tylko ziemniaki, jaja i mleko. Tylko z tego gotuj.

Aniela popatrzyła na naburmuszoną twarz gospodyni, aż ulżyła:

Coś się stało?

No tak! wybuchła Dobrawa. Mam dosyć tej dziury! Brak galerii, brak kawiarni, nie mam gdzie wyjść!

Po paru dniach Aniela jak zwykle zapukała drzwi były otwarte. W środku panował armagedon. Poustawiane byle jak bibeloty, na podłodze problemy. W salonie skatowany regał, książki wszędzie.

O rety, co tu się stało… Dobrawa! zawołała Aniela.

Dobrawy tu już nie ma usłyszała głos z kuchni.

Pobiegła do kuchni bajzel jak na śmietniku: stosy naczyń, porwane firanki. Ludwik Zbigniew przy stole, przed nim butelki.

Co się stało, panie Ludwiku? Pokłóciliście się z Dobrawą?

O tym imieniu nie chcę już słyszeć. Dobrawa wyjechała i mnie zostawiła, bo wieś ją przerosła.

Westchnął, spojrzał na Anielę:

Asiu, masz jeszcze mięso? Przynieś, usmaż mi porządnie.

No… dobrze, zaraz wrócę.

Aniela czego by dla klienta nie zrobiła. Wybrała mięso, smażyła, sprzątała.

Kiedy zapach rozszedł się po kuchni, Ludwik ocknął się od stołu i podszedł do kuchenki, wyjadając mięso z rondla nożem.

Panie Ludwiku, tak nie wolno! Dam panu na talerz.

Usiadł, westchnął:

Jesteś cudowna, Asiu. Uwielbiam cię.

Anieli zadrgało serce dawno nikt nie traktował jej jak kobietę.

Nie odchodź. Usiądź, wypij ze mną!

Ja nie piję…

Już wiedziała, że Ludwik jest nietrzeźwy. Ale zanim wyszła, przytulił ją, mamrocząc:

Nawet nie wiedziałem, że jesteś taka fajna…

Małżeństwo
Aniela czuła na sobie podejrzliwe spojrzenia sąsiadek i kumoszek. Ludzie szeptali, choć nikt się nie odważył zapytać wprost.

Tylko Genowefa sprzedawczyni zaczepiała ją ironicznie:

Asieńko, a te fajki i kabanos to dla kogo? Przecież ty nie palisz!

Dla sąsiada, Genia, przecież ci mówiłam, że u niego pracuję.

Genia przewróciła oczami i szeptem dodała:

A od kiedy to, kochana, tam nocujesz i wspólnie jecie obiady?

Aniela spoważniała, odgarniając włosy:

Co, podglądasz mnie?

O dziewczyno na was cała wieś patrzy! Plotki chodzą.

Aniela się zagotowała w środku:

Mam coś ukrywać? Z Ludwikiem jesteśmy razem. Kochamy się.

Genia dalej z chytrą miną:

No taaak, miłość Nie zdążyła się wyprowadzić młoda, a ten już się do ciebie przytulił! Opamiętaj się, Asiu!

Aniela zgarnęła zakupy, odwróciła się napięta jak struna:

Skończ, Genowefa. Daj resztę i tyle!

Wyszła wściekła, myśląc: Ludzie to tylko gadać potrafią. Nic więcej!

Na schodach sklepu minęła Staszka znowu z chlebem. Nie przytrzymała mu drzwi, on nawet się nie odezwał. No proszę pomyślała Aniela już nawet dzień dobry nie powie.

Serce ścisnęło się jej dziwnie.

Kiedyś, gdy Staszek się rumienił, jej świat błyszczał radością. Teraz już nawet jej nie zauważał

***

Zamiast do swojego domu, Aniela poszła prosto do sąsiadów.

Ludwik mówił, że już niebawem się pobiorą, więc rezydencja będzie i jej.

Przyzwyczajała się już do nowego domu. Do swojego biegała tylko rano, żeby rozpalić w piecu i nakarmić zwierzęta.

Ale to przejściowe mówił Ludwik po ślubie zbudujemy zagrodę dla zwierząt przy naszym domu.

***

Ludwik słowa dotrzymał: któregoś dnia zamówił taksówkę, pojechali do USC, zarejestrowali małżeństwo.

Na palec Anieli wsunął pierścionek.

Fajny, złoto?

No ba, prawdziwe. Pilnuj jak oka w głowie.

Wrócili do domu, Aniela przygotowała kolację. On od razu siadł do butelki.

Kochanie, nie pijesz za dużo ostatnio? spytała rozmarzona Aniela.

Z radości piję! Zrób trochę mięsa na ząb, tylko smażonego.

Z mięsem krucho, zrobiłam sałatkę…

Jak to nie ma? Przecież krowa jeszcze stoi w oborze!

Przecież Róża, kochaniutki żywicielka. Na jej mleku jadę.

Nowy mąż skrzywił się.

Odpuść sobie takie myślenie. Teraz masz bogatego chłopa! Codziennie kurczak? Ja chcę wołowinę!

Krowę ciąć, to cały dzień roboty…

Stuknął pięścią w stół:

Wyraźnie się nie wyraziłem? Mięso ma być!

Mięso
Aniela obleciała pół wioski, szukając rzeźnika, ale nikt się nie kwapił pomagać. Wiadomo, zima, mróz, kto się będzie mordował?

W końcu zgodził się Staszek.

Spojrzał na Anielę ponuro:

Po co chcesz zarżnąć krowę?

Spuściła głowę, nie przyzna się przecież, że mąż zachciał steka

Zakręciła więc:

Bo za ciężko mi utrzymać. Siano, pasza drożeją…

Przecież masz męża nie pomoże?

Westchnęła:

Pomóż czy nie?

Dobra, przyjdę za godzinę.

Aniela wróciła do domu, rozpaliła w piecu, zagotowała wodę. Męża nie była w stanie nakłonić do pomocy.

Gdy Róża spojrzała jej prosto w oczy, aż serce bolało.

Godzina minęła rzeź już była dokonana, Staszek podzielił mięsiwo, Aniela taszczyła do kuchni.

Twój nawet nosa nie wystawił pomóc? syknął Staszek.

Miastowy jest, nie przywykł do gospodarstwa.

Przyniosła mu miskę mięsa:

To twoje, dzięki. Bez ciebie bym nie dała rady.

Ale sporo dajesz.

Staszek spojrzał jej w oczy poważnie, ale ni stąd ni zowąd z pobliskiego domu wywlókł się pijany Ludwik, ledwo stał na nogach i wrzasnął:

Kobieto! Z kim tam gadasz?! Chcę mięsa no szybko, bo mi się należy jeszcze noc poślubna!

Staszek był wstrząśnięty:

Że wyście się pobrali?

Aniela zadrżała z zimna:

Ano tak.

Staszek rzucił miskę w śnieg, zabrał swój toporek i odszedł bez słowa.

Córka
Małżeństwo z Ludwikiem Anieli dość szybko obrzydło.

Mąż pił na okrągło i żarł mięso. Aż sam zaczął sobie przyrządzać, wrzucał na patelnię, byle cokolwiek.

Obórka Anieli opustoszała. Nawet kot, Burek, z żalem się snuł.

Po co ci ten kot? Wypędź go w końcu rzucał Ludwik.

Przyjechała w odwiedziny Jadwiga, obejrzała nowego ojczyma, co spał zamroczony w kuchni. Wyrzuciła matce:

To się nazywa małżeństwo?!

Jadzia, nie narzekaj. Ludwik to dobry człowiek, tylko się nie odnalazł na wsi. Popatrz, w jakim domu żyję!

Ale ten dom nie jest twój! A ty masz rolę służącej!

Przynajmniej w marmurach śpię!

Nic z tego, mamo. Ty dla niego straciłaś wszystko, nawet swój dom Strzeż się, bo cię jeszcze wyrzuci!

Nadąsana córka wyjechała tego samego dnia.

Weź mięso na drogę! wołała matka, otworzyła spiżarnię zamknięta na kłódkę! Wróciła do domu.

Ludwik, czemu zamknąłeś spiżarnię? Daj klucz!

Mąż zrobił niewinną minę:

A po co ci on?

Jadwidze chcę zapakować mięso.

Nie będzie żadnych dzieci!

Co ty wygadujesz?!

Aniela przeszukała kieszenie znalazła klucz, lecz Jadwiga, słysząc tę rozmowę, tylko uniosła brwi:

Dziękuję, mamo, już wszystko jasne. Ja odjeżdżam. Nie wrócę tu.

Anieli ogarnęła rozpacz.

W nocy mąż, już wyspany, potrząsnął szklanką wódki i rzekł:

Mój brat zmarł, a dom był na niego. Teraz jego żona przejmuje dom.

Aniela aż zaniemówiła.

Kazała mi się wyprowadzić.

I co teraz, Ludwisiu?

A co wy, baby na wsi, robicie? Nie daj domu, urodź dziecko, zamknij się na cztery spusty, walcz!

Aniela pokręciła głową:

Nie jestem taka

Wypił kielicha, stuknął w stół:

Skoro nie chcesz walczyć, pakuj się. Zamieszkamy u ciebie w starej chałupie.

Na koniec dorwał się do rondla z zimnym mięsem i zaczął je wsuwać.

Dobrawa, ta koza, uciekła, gdy tylko dowiedziała się, co jest grane. Jak brat żył, miałem co jeść i pić. Jak zdechł, kasa się skończyła koniec miłości.

Aniela zrozumiała:

Dlatego przestałeś mi płacić

Tak jest. Ale i tobie niewiele trzeba było jeden gest i już byłaś. Leżałaś mi w łóżku!

Anieli zrobiło się niedobrze od tych słów.

Nie mów o mnie z pogardą.

A ty po co tu byłaś? Też dla domu, czy nie?

Ludwik dorzucił:

Taka z ciebie żona, w zdrowiu i w biedzie! Teraz zbieraj się, dom zrujnujemy do ostatniej żarówki, OK? Może twój rzeźnik pomoże wynieść meble!

Aniela zamyśliła się:

Więc żeniłeś się dla interesu…

Ludwik tylko się roześmiał.

Przecież ty nie byłaś ze mną dla urody!

Dorwał mięso i otworzył kolejną butelkę.

Po co ja ci zaufałam Jeszcze Róży nie upilnowałam biadoliła.

W tej sekundzie podjęła decyzję wychodzi od niego. Rozwód!

Po co żyć z kimś, kto widzi w tobie wyłącznie kucharkę i sprzątaczkę?

Miała dosyć: Przynieś, podaj, usmaż!. Pasożyt, i tyle.

Beczka z mięsem i skrzynka była niemal pusta Ludwik wszystko wyjadł. Przeszukała dom. Nic.

Gdzie mięso? zapytała.

Nie twoja sprawa. Zamieniłem na lepsze rzeczy.

Lepsze, czyli te skrzynki wódki z piwnicy?! Jak ja z tobą mogłam mieszkać! Zgubiłeś cały zapas na zimę w miesiąc, na co zamierzasz dalej żyć?

Ludwik rozłożył ręce:

Mam ciebie, coś wymyślisz.

A idź ty do diabła! Dziś jadę się rozwieść!

Epilog
Aniela bez problemów rozwiodła się z Ludwikiem. On, bez grosza, próbował przejąć jej dom.

Włamał się nocą, gdy spała, próbując się do niej przytulić.

Rany boskie, kto tu?!

Nie krzycz, Asiu, to ja, Ludwisiu.

Wynocha!

Aniela uciekła boso przez śnieg do domu Genowefy.

Geniu, otwórz! Pożar czy co?

Gorzej, Genia zamknij szybko, bo ten potwór szuka

Kto?!

Były mąż Jeju, miałaś rację. Pasożyt kompletny!

Aniela ukrywała się parę tygodni, aż Ludwik wreszcie opuścił wieś.

Powrót do domu był bolesny całkowite spustoszenie. Puste szafki, zero makaronu, kartofle wyżarte, spiżarnia wybebeszona.

Aniela siadła i objęła głowę rękoma:

No proszę, i tak to się kończy… pomyślała. Zostałam bez krowy i nawet kota.

Nagle do kuchni wszedł Staszek z Burem na rękach.

Asiu, pogadałem z twoim Ludwiśkiem kazałem mu się wynosić. Kota przyniosłem. Dzielny kot codziennie mysz przynosił.

Aniela rzuciła się Staszkowi na szyję i popłakała rzewnie:

Staszek, dzięki ci…

Płaczesz, bo go przepędziłem? Ten degenerat sprzedał twoje drewno!

Aniela mocniej się rozpłakała.

Wybacz mi, Stasiu.

Za co?

Że wybrzydzałam, patrzyłam z góry…

Chodź, napalę w piecu. Mama przygotowała dla ciebie saunę, upiekła szarlotkę. Przenieś się do nas, co będziesz w zimnym domu marznąć.

***

Niedługo potem Staszek i Aniela wzieli ślub. Jadwiga przebaczyła matce, odwiedziła ją z zięciem.

Ludwik Zbigniew wrócił do Warszawy, gdzie, mówią, poślubił wdowę starszą od węgla.

W sąsiedni dom na lato wprowadziła się żona zmarłego biznesmena. Okazała się fajną kobietą. Przyniosła szarlotkę, zaprzyjaźniły się.

Aniela zapytała ją w końcu o zdrowie Ludwika:

Ten twój Ludwik chory był?

Sąsiadka parsknęła:

Ludwik chory? Nie rozśmieszaj mnie. Tylko pije, pije i pije! Jeszcze jak był w Warszawie, wymiótł wszystkie bary mój świętej pamięci mąż go żałował… Chciał mu pomóc, odesłał na wieś, miał rzucić wódkę. I co? Ludwik do dziś chleje!

I tyle tej historii o Anieli raz rozczarowanie, a raz szczęśliwy los, jak to w polskim życiu.