Walizki nie rozpakowuj – dziś się wyprowadzasz! Noworoczne przebieranki, zdrada przy świątecznym stole i rozstanie z commanderką Irką, czyli jak Lewek zamiast być Zajączkiem został Dziadkiem Mrozem, a żona wylądowała z łysym „zającem” w Tczewie…

Nie rozpakowuj walizki wyprowadzasz się

2 stycznia 2018

Co się stało? zapytała stanowczo Iwonka, kiedy weszła do salonu. Leżałem na kanapie i nawet nie podniosłem się na jej widok.

A stało się to, że odchodzisz, kochanie. Więc nie rozpakowuj walizki dziś się rozwodzimy i dziś się wyprowadzasz odpowiedziałem bez cienia wahania.

Iwonka przez chwilę wyglądała, jakby nie dosłyszała. Kochanie?

Kiedyś żartując odpowiedziałem na propozycję, by być króliczkiem: Widziałaś mnie? Dwa metry wzrostu, to chyba jestem zając-gigant!

Na to odparła moja przyjaciółka, Sylwia: A co z tego? Zostaniesz zającem-akseleratorem: wszystko zadepczesz i uciekniesz!

Lubiłem ten jej humor. Dogadywaliśmy się ze Sylwią od szkolnych lat. Pracowała teraz w agencji eventowej. Ich zajączek przed samą Wigilią rozchorował się na zapalenie płuc i w ekipie, która chodzi po domach z Mikołajem i Śnieżynką, została luka.

Zamiast zajączka, może spróbujesz być Świętym Mikołajem?, zapytała Sylwia. Vitek jest mniejszy, to on wskoczy w strój zajączka, a ty weźmiesz mój czerwony kubrak.

Ale co z tekstem? Ja nie wiem, co mam mówić!

Tekst? Nie przesadzaj! Sama improwizacja, a ja Cię będę pilnować zapewniała mnie z typową siebie energią.

Kostium Mikołaja, rzeczywiście, pasował jak ulał, walonki też. Poza tym, broda, wąsy i już mogłem iść w teren. Raz, drugi, trzeci dzieciaki przejęte, zajączek z marchewką podskakuje pod choinką, kolędy, piosenki, chóralny Przybieżeli do Betlejem… Było git, jak mówią.

Ostatni występ zaplanowany na 31 grudnia, godz. 22. Potem już tylko Wolność! Sylwia wiedziała, że spędzam tego sylwestra samotnie, więc zaprosiła mnie na świętowanie z nią, mężem i jej mamą. Przyjęcie kameralne, dzieci nie mieli.

W drodze do ostatniego klienta, zadzwoniłem do żony:

No i jak tam, Iwonko?

Jakoś się trzymam, Leszku! Jak noworoczna powinna… westchnęła.

Najlepszego, skarbie! Daj mamie do słuchawki, chcę jej też złożyć życzenia.

Zasypia właśnie… Poza tym, ja tu z słuchawkami i myślę o Tobie!

Dobrze, zadzwonię po północy.

Kocham Cię, misiu. Uważaj na siebie!

Śmiech na sali tak określiłby to Fredro, gdyby zobaczył, jak drzwi ostatniego mieszkania otwiera… moja żona, która miała siedzieć w Toruniu u chorej mamy! Jeszcze piętnaście minut temu rozmawiałem z nią przez telefon!

Miała swoją wyjściową sukienkę i buty. Kiedy zdążyła je spakować? Przecież wszystko robiła przy mnie… przemknęło mi przez głowę.

A może to nie ona? Może ma siostrę-bliźniaczkę? Nie to Iwonka: znam każdy pieprzyk, nawet ten nad lewą brwią…

Nagle z kuchni dobiegało: Zajączku! krzyknęła moja halucynacja.

Zajączku? Przecież zajączkiem nazywała ostatnio tylko mnie… Stoję w osłupieniu wszystko dzieje się jakby poza mną, ja jestem tylko widzem.

Idę, kochanie! rozległ się głos, a do przedpokoju wyszedł łysy, gruby facet.

Gdzie dziecko? Wiktor? spytała Śnieżynka.

Ja jestem Wiktor! zaśmiał się mężczyzna, poklepując się po brzuchu. Zrobiłem sobie u was imprezkę!

Z przerażeniem patrzyłem na cały ten spektakl: dla tego typa Iwonka wymyśliła całą historyjkę z chorą mamą w Toruniu? To mnie już nieco przerosło…

Pierwszy impuls? Awantura! Ale wstyd przed Sylwią zamroził mnie na miejscu. Zmieniłem nieco głos, żeby nie poznała: No to popis, Wiktorek, wierszyk!

Wiktorek coś tam bełkotał, ja filmowałem ukradkiem telefonem, bo Iwonka wyglądała już na zupełnie podchmieloną. W głowie huczało: Jak ona, estetyczka, perfeckjonistka, wylądowała z czymś takim?

Po wierszykach, jak przystało, były tańce. Pił chyba każdy z wyjątkiem mnie i Sylwii. Właściciel imprezy w końcu zmęczony wyprosił nas za drzwi. Dosyć, spać mi się chce! Dzięki za wizytę! Odprowadź gości, kochanie!

W aucie w drodze powrotnej Sylwia rzuciła: Dziwne, taka fajna dziewczyna, a z takim ślimakiem się zadaje? Nawet nie mąż!

Chciałem krzyknąć to ja jestem jej mężem, ale powstrzymałem się.

Do Sylwii ostatecznie nie pojechałem nie byłbym w stanie trzymać twarzy. Skłamałem przez SMS, że chyba się rozkładam, gorączka, i wróciłem do pustego mieszkania. O północy nie zadzwoniłem do Iwony. Ani potem.

Nowy Rok spędziłem samotnie. Było mi to nawet na rękę mogłem wszystko ustawić sobie w głowie. Kochałem Iwonkę, ale po tym wszystkim już mniej niż dzień wcześniej. Nie zamierzałem wybaczać i to był ostateczny koniec. Mieszkanie było moje.

Iwonka, nie dodzwoniwszy się do mnie przez całą dobę, wpadła w panikę. Wróciła do Warszawy dwa dni wcześniej niż planowała (nie czwartego, a drugiego stycznia), taksówką, bo nikt jej nie odebrał. Choć podesłała mi przecież wiadomość z dokładną godziną powrotu.

Czekało ją lodowate powitanie:

Co się stało? zaczęła od progu tonem nauczycielskim.

Stało się to, że odchodzisz ode mnie, kochanie! Więc nie rozpakowuj walizki. Rozwodzimy się i dziś się wyprowadzasz powtórzyłem jej własne słowa sprzed godzin.

Iwonka zamarła. Kochanie? jak on się dowiedział? Przecież tak ją nazywa tylko Wiktorek…

Dokąd niby odchodzę? spróbowała wyjść z sytuacji atakiem.

Nie wiem. Do swojego zajączka, albo do mamy w Toruniu. Zresztą, jak zdrowie? zapytałem lodowato.

To nieporozumienie, Leszek… cicho zaczęła. Zna. Skąd? Gdzie się wydało? Mama przysięgała nie odbierać telefonu do 4, Wiktor też nie miał możliwości… A może widział ktoś inny?

To przedstaw swoją wersję poprosiłem, bo już nie chodziło o żal, raczej o ciekawość. Może to łysy pan doktor, z którym miałaś omówić zdrowie mamy? Albo geniusz farmacji, co leczy czarami? Albo opiekun medyczny, który (za moją kasę oczywiście) będzie podcierał i pilnował twojej mamy? No, opowiadaj, Iwonko.

Puszczam jej filmik z telefonu.

Milczała gapiąc się w ekran. Co miała powiedzieć? Tak, znalazła sobie kochanka. Po co? Nudne dni samotne, a Wiktor lubił ją obdarowywać prezentami, miał pieniądze. Pracować, żeby zabić nudę? Trzy razy phi! Po to jest róża, żeby pachniała!

Nie było jej łatwo. Może nawet naprawdę mnie lubiła albo chociaż na mnie polegała, więc szczędziła mi prawdy i pogrywała podwójną grę…

Bo gdyby powiedziała, że zakochała się i idzie do tego śliskiego typa cóż, pewnie łatwiej byłoby przełknąć. Albo wyznała jednorazową zdradę. Może nawet bym wybaczył byłem przecież taki wielkoduszny, jej Leszek. A raczej już nie jej.

Ale tutaj nie chodziło o zdradę. Tu była zdrada plus ogranizowana, wyrafinowana ściema, stos kłamstw o mamie, o Toruniu, o wszystkim. Celowe, zimne planowanie. Nic dziwnego, że nie zamierzałem wybaczać.

Płakała, błagała, przysięgała, ale pozostałem nieugięty: powiedziałem, co trzeba i nie więcej. Tak, Mikołaje bywają bezwzględni.

W końcu się rozwiedliśmy. Poczułem, że mam rację i to się liczyło najbardziej. Jedynego żałuję: mogłem to wszystko wyjaśnić w Sylwestra, zrobić awanturę od ręki!

Może lepiej byłoby wyładować emocje od razu, nie tłumić ich z grzeczności i wstydu… Ale trudno. I tak nieźle wyszło prawda?

Z tej historii nauczyłem się, że nigdy nie warto pozwalać, by poczucie wstydu albo źle pojęta kultura osobista tłamsiły prawdę. Czasem trzeba wybuchnąć, by potem wrócić do równowagi. Rozsądek najważniejszy bo czasem to, co niewypowiedziane, najbardziej nas niszczy.