„Nie chcę innej synowej, a ty rób, co chcesz!” – usłyszał Marek od swojej mamy, kiedy powiedział jej, że zamierza ożenić się z Magdą ze studiów, a nie z wybranką matki, Amandą z zamożnej, sąsiedzkiej rodziny. Gdy Marek wybrał posłuszeństwo wobec matki i ożenił się z Amandą, nigdy nie był szczęśliwy, a jego pierwsza miłość zginęła tragicznie po nieudanym małżeństwie.

2 października 2023, Warszawa

Czasami, kiedy patrzę na stare, pożółkłe zdjęcia, myślę, jak bardzo jeden wybór może zmienić całe życie człowieka. Dziś wszystko wraca do mnie jak bumerang, te rozmowy, których sens zaczynam rozumieć dopiero teraz, kiedy jestem już stary i sam.

Jeszcze jako student Uniwersytetu Warszawskiego postanowiłem, że poślubię swoją pierwszą miłość z liceum Zosię. Zosia była nie tylko piękna, ale i dobra, taka dziewczyna, która poświęcała wszystko, by osiągnąć to, co sobie postanowiła. Pisała w tamtym czasie magisterkę z historii, a ja czekałem na ostatnie egzaminy na swoim wydziale. Gdy obydwoje mieliśmy już wszystko ukończone, postanowiliśmy pobieramy się.

Gdy w końcu zebrałem się na odwagę, by powiedzieć wszystko mamie, jej reakcja była jak kubeł zimnej wody. Marek, ślub to nie zabawa. Chcesz skończyć jak ojciec Zosi, pijak i nieudacznik? Albo ożenisz się z Klaudią ze Służewca, albo nikim! – powtarzała mi uparcie, choć tłumaczyłem, że liczy się dla mnie serce Zosi, nie status materialny czy urodzenie. Mama jednak widziała już mnie w garniturze od najlepszego krawca, przy boku córki państwa Stasiaków ludzi majętnych, poważanych w całej dzielnicy.

Wiedziałem, że Klaudia od dawna była we mnie zakochana, a jej rodzice posiadali willę z ogrodem na Wilanowie. Ale dla mnie liczyła się tylko Zosia, której rodzina ledwo wiązała koniec z końcem. Mama Zosi miała za sobą stare sprawy, których ludzie nie potrafili zapomnieć. Co sąsiedzi powiedzą? zupełnie jakby to było najważniejsze.

I wtedy padły te słowa, które śnią mi się po nocach: Nie chcę innej synowej i tyle. Rób, co uważasz, ale ja nie wejdę ci w oczy, jeśli ją wybierzesz!. Tłumaczyłem, prosiłem, błagałem. Mama pozostała nieugięta. Zastraszyła mnie nawet klątwą, jeśli poślubię Zosię. Przestraszyłem się. Zabrakło mi odwagi. Przez następne pół roku widywałem się jeszcze z Zosią, lecz nasza relacja powoli gasła. W końcu rozstaliśmy się bez słowa, każde z nas zaciągnęło niewidzialny bagaż.

Na końcu ożeniłem się z Klaudią. Ona była prawdziwie zakochana, to było widać. Ale ślubu nie robiliśmy dużego nie chciałem, by Zosia gdzieś przypadkiem zobaczyła nasze zdjęcia weselne. Przeprowadziłem się do domu Stasiaków, pracowałem u teścia, piąłem się po szczeblach kariery w jego firmie. Pieniądze, bezpieczeństwo łatwo się człowiekowi z tym pogodzić. Ale szczęścia nigdy tam nie znalazłem.

Nie chciałem dzieci. Klaudia, kiedy zrozumiała, że nie zmienię zdania, złożyła pozew o rozwód. Miała trzydzieści osiem lat, ja czterdzieści. Ona potem szybko ułożyła sobie życie, wyszła za mąż, urodziła zdrowego chłopca i jest dziś ponoć szczęśliwa.

Ja za to coraz częściej wracałem myślami do Zosi. Próbowałem ją odnaleźć bezskutecznie. Jakby zapadła się pod ziemię. Dopiero po latach odezwał się do mnie dawny kolega: Zosia po naszym rozstaniu wyszła za mąż za pierwszego lepszego, który okazał się być oprawcą. Bił ją tak długo, aż pewnej nocy nie przeżyła.

Od tamtej pory jem, piję i śpię w starym mieszkaniu po rodzicach na Pradze. Czasem patrzę na zdjęcie Zosi z balu maturalnego. Nigdy nie przestałem żałować, że nie miałem odwagi stanąć po swojej stronie. Nigdy nie umiałem wybaczyć matce.