Walizki nie rozpakowuj – dziś się wyprowadzasz! – Co się stało? – zapytała ostrym tonem Irenka, gdy zobaczyła Leona leżącego na kanapie, który nawet nie wstał na jej widok. – Stało się to, że odchodzisz ode mnie, musiu! Dlatego walizki nie rozpakowuj – rozwodzimy się i dziś się wyprowadzasz! – odpowiedział mąż. Irenka pomyślała, że się przesłyszała. Musiu? – Widzisz mnie? Jaki ze mnie króliczek – dwa metry wzrostu! – odparł Leon na propozycję, by wcielił się w zajączka podczas świątecznych wizyt. – No to będziesz króliczek-olbrzym: wszystkich rozdeptał i uciekł! – rzuciła dowcipnie przyjaciółka Sylwia. Tak oto Sylwia, organizatorka imprez, zaproponowała ratunek, gdy aktor zdejmujący strój zajączka zachorował tuż przed Sylwestrem. – Nie obchodzi mnie jak – zajączek ma być! – zarządził szef agencji. To miały być zwykłe, świąteczne wizyty z Mikołajem i Śnieżynką, ale nowy, kreatywny szef pragnął czegoś więcej – wprowadzenia zajączka w białym pluszowym kostiumie i z ogromną marchewką na plecach do polskiej tradycji… Pozornie wszystko toczyło się jak w starej dobranocce, ale dla Leona nadchodził samotny sylwester – żona Irenka znów wyjechała „do chorej mamusi w Toruniu”, zostawiając go samego w domu. Mimo dobrych chęci, nie miał gdzie iść, więc po rozmowie ze Sylwią postanowił dorobić i wskoczyć w strój św. Mikołaja. Zadanie okazało się łatwe – dzieci recytowały wierszyki, świeżo wyleczony zajączek fikał przy choince, a on prowadził korowód. Przed nimi został ostatni punkt – rodzinna wizyta 31 grudnia o 22:00, tuż przed północą. Przed samym wyjściem Leon zadzwonił do żony. Tymczasem, otwierając drzwi ostatniego domu, Leon oniemiał – na progu stała Irenka, która przecież była teraz u mamy. Obok niej – łysy, brzuchaty „zajączek” Władek, w którego objęciach Irenka śmiała się i piła szampana. Cała prawda o podwójnym życiu Irenki wyszła na jaw. Leon wszystko nagrał, mając niezbity dowód zdrady żony i jej noworocznych kłamstw. Kiedy po kilku dniach próbowała wrócić do domu, czekało ją zimne przyjęcie: – Walizki zostaw zamknięte – dziś się wyprowadzasz, musiu! Walka słów nie miała już znaczenia. Dla Leona wszystko było jasne: zdrada, kłamstwa, oszustwa. Bo czasem nawet świąteczna rola Mikołaja kończy się samotnym, ale oczyszczającym Sylwestrem…

Walizki nie rozpakowuj wyprowadzasz się

Co się dzieje? z wojskowym tonem zapytała Halinka. Staszek leżał na kanapie i nawet nie podniósł się na jej widok.
A dzieje się to, kochanieńka, że ode mnie odchodzisz! Więc walizki nie rozpakowuj: rozwodzimy się, a dziś się wyprowadzasz! odparł mąż.
Halinka miała wrażenie, że się przesłyszała. Kochanieńka?
Widzisz mnie? Jaka tam ze mnie króliczka ledwo się mieszczę w futrynie, dziewięćdziesiąt kilo żywej wagi! odpowiedział Staszek Małgosi na żartobliwą propozycję zostania króliczkiem na balu.

No to będziesz króliczek-gigant: wszystkich zdepczesz i skaczesz dalej! podsunęła z błyskiem w oku koleżanka.
Jakiego rozmiaru macie ten kostium króliczka? dopytał się Staszek.
Ech, rzeczywiście! Króliczek nasz to raczej taki filigranowy. Jak ja wcześniej na to nie wpadłam zmartwiła się Małgosia.

Po chwili namysłu zaproponowała:
To może zrobimy tak: ty będziesz Świętym Mikołajem, a Mikołaj-Witek wskoczy w uszy przebrać się za królika to dla niego żaden problem!
A stroje będą pasować? pytał Staszek. Ten cały surdut czy płaszcz, co to Święci Mikołajowie noszą?
A jakże! Nawet trochę na Witka za duży, musi podwijać rękawy.
Ale co mam mówić? Jaką mam kwestię?
Jezu, jakie kwestie Sama improwizacja, przecież jesteś inteligentny chłop! Będę tuż obok i cię wesprę! zapewniła Małgosia.

Małgosia, z którą Staszek kumplował się jeszcze od podstawówki, teraz pracowała w agencji eventowej. Ich aktor od króliczka rozchorował się na zapalenie płuc i została wielka pusta dziura na świąteczny wyjazd.

Co to za głupoty? wielu by się zapytało. Jaki znowu królik? Ludzie, na litość, przecież zawsze tylko Mikołaj z Aniołkiem albo Śnieżynką! Po co kombinować? Przecież to święta, tradycja od pokoleń!

Ale nowa właścicielka agencji to była kobieta z zapałem i głową pełną pomysłów! Jak płaci, to wymaga: chciała nowości.

A może nie zdążyła się nasycić dzieciństwem, i teraz musi się wytańcować w dorosłości, co? Może kiedyś bardzo chciała być króliczkiem, ale nie wyszło

No i był królik. Kostium jak należy biały plusz, uszy z filcu, a z tyłu przytroczony plecak z wielką, szmacianą marchewą.

Rozpędzamy rutynę, wlewamy świeży prąd w tradycję! wołała szefowa.
Przy niej nawet Jerzy z Sylwestra Marzeń wydawałby się świętoszkowatym Koziołkiem Matołkiem.

I zaczęło się: na wyjazdy ruszało już trio Mikołaj Witek, Małgosia-Śnieżynka i Królik Staszek. Ale Królik rozchorował się, a kogo tu ściągnąć na trzydzieści godziny przed Sylwestrem?

Nie interesuje mnie to, królik ma być! rozkazała szefowa.

Wszystko toczyło się jak w tej starej, rozczulającej piosence: królik chory i nie może biegać, nikt już z nim nie zatańczy, kapustę zostawiają na potem

Staszek był w minorze. Oto na Sylwestra malowała mu się perspektywa wyjątkowo nudna: żona Halinka jest u mamy, a on sam Matka Halinki zachorowała, Halinka już trzeci raz w dwa miesiące musiała tam jechać, bo coś znowu się pogorszyło.

Rozumiesz, Stasiu, nie mogę być przy niej mówiła Halina, pakując rzeczy do walizki.

Może pojadę z tobą? Przecież nie będziesz sama na Sylwestra!

Co ty, kochanie, po co ci psuć święta. Mnie wystarczy, że zadzwonisz.

Gościć się do kogoś na siłę, kiedy wszyscy już mają plany, to średnia przyjemność. I człowiek jak Rejent Wąsowski: wieje nudą, atmosfera do bani.

A tu dzwoni Małgosia. Ona zawsze ratowała sytuację. Przyjaciel z podstawówki, choć Halina nie bardzo w tę przyjaźń wierzyła.

Małgosia nawet na własny ślub nie pozwoliła Halinie się pojawić, bo jak mówiła Halinka przyjaźni damsko-męskiej nie ma.

Staszek nie naciskał, nie chciał psuć żonie humoru co jej szkodzi? Małgosia się nie obraziła.

I tak, na samotnego Sylwestra, trafiła się fucha: płacili nieźle za objazdy.
A Staszek, choć zarabiał dobrze w analizach, zgodził się nie dla pieniędzy, a by wyrwać się z melancholii.

Strój pasował, walonki jak ulał, broda przyklejona można ruszać!

Poszło łatwo. Dzieci mówiły wierszyki, a królik z marchewką fikał przy choince. Potem był korowód bajka!

Została ostatnia wizyta: 31 grudnia o 22. Wtedy wyjazd do domu.

Małgosia, znając sytuację Staszka, zaprosiła go na świętowanie do siebie z mężem i mamą, która dobrze znała Staszka ze szkoły. Nie miała dzieci, więc aura swobodna.

Ostatni kurs, humory dopisują. Witek, już trochę wstawiony pierwszy raz, od lat Mikołaj, a zawsze na trzeźwo.

21:45, w aucie, Staszek dzwoni do żony:
I jak tam, kochana?
No jakoś się trzymam, Stasiu!
Szczęśliwego Nowego Roku! Daj mamę do telefonu, chcę ją też uściskać!
Akurat przed chwilą przysnęła, nie chcę jej budzić. Słucham cię cały czas, mam słuchawki, myślę o tobie!
Kocham cię! Zadzwonię o północy!
Ja ciebie też. Trzymaj się, króliczku! odpowiedziała Halina.

Staszek był oszołomiony, gdy przy ostatniej kolędzie drzwi otworzyła Halina ubrana w swoją sylwestrową sukienkę, szpilki. Przedwczoraj sam zamawiał jej taxi na dworzec, miała być w Kielcach i jeszcze 15 minut temu rozmawiał z nią przez telefon

Może nie Halina? Siostra bliźniaczka? Ale skąd! Przecież pieprzyk nad brwią jak u Halinki

A może halucynacja? W końcu, jakie były przepowiednie na ten rok Kometa miała spaść, Nostradamus coś wspominał

Ale halucynacja byłaby tylko jego. A tu wszyscy ją widzą.

Króliczku! zawołała halucynacja w głąb mieszkania.

Króliczku? Przecież Królik to on, Staszek! I jeszcze przed chwilą żona tak do niego mówiła przez telefon!

On sam jakby z boku obserwował całą sytuację.

Idę, kochanieńka! odpowiedział ktoś, i do przedpokoju wszedł króliczek: łysy, jegomość z brzuchem jak balon

Gdzie dziecko? Chłopiec Franek? spytała Śnieżynka.
Ja jestem Franek! roześmiał się jegomość i poklepał się po brzuszysku. Chciałem sobie urządzić Sylwestra po swojemu!
Staszek patrzył zgrozą na to przedstawienie: czyżby po to Halinka go oszukała? Domyślił się ponurej prawdy

Chciałby zrobić awanturę, na miejscu, ale wstyd przed Małgosią taka kompromitacja.

Więc zmienił głos by go żona nie poznała i, mrukliwie: Wierszyk, proszę, Franek!

Franek coś tam zanucił A Halinka, półprzytomna, wtuliła się w swojego łysolka i chichotała.

Staszek poczuł obrzydzenie. Już wiedział, skąd były te prezenty od teściowej z głodowej emerytury

A teraz korowód! wykrzyczał Franek, znudzony recytacją, i już tańczyli.

Kochanieńka, puść naszą! seplenił łysy, a Halinka już puszczała hit na głośniku

Tańczyli, gubiąc takt, Witek, Halinka, łysy królik, gonili z kieliszkiem wokół stołu. A Staszek nagrywał wszystko alibi Haliny rozpływało się jak śnieg.

Chwilę potem gospodarz znużony wyrzucił wszystkich do wyjścia:

Dość, spać chcę! Podziękowali, wystarczy! Halinka, odprowadź gości!

Halina zamknęła za nimi.

Dziwne: taka ładna kobieta, a co widzi w tym śliniaku? rzuciła Małgosia w drodze powrotnej. Przecież to nie jej mąż!
A ja jestem!, chciałby krzyknąć Staszek, ale się powstrzymał.

Nie poszedł już świętować do Małgosi wiedział, że nie da rady udawać dobrej miny. A wywlekać tej całej rozpaczy też nie potrafił.

Skłamał, że się rozchorowuje: temperatura, trzęsiecy się, i wrócił do domu. O północy Halinie nie zadzwonił. Później też nie niech bawi się z króliczkiem.

Nowy Rok spędził sam. Ale miał czas, by wszystko przemyśleć.

Kochał żonę. Ale w tej krótkiej, zupełnie nierzeczywistej chwili tej miłości ubyło. A wybaczać nie chciał. Rozwód! Mieszkanie było własnościowe.

Halina, nie doczekała się telefonu od męża: zaniepokoiła się. Jak to? Przecież jeszcze wczoraj dzwonił co godzinę! Drugą dobę cisza.

Czując niepokój, wróciła od mamy już 2 stycznia. Taksówka pod dom sama. Robiło się późno.

Co się dzieje? z wojskowym tonem zapytała Halina: Staszek leżał na kanapie i nie wstał, kiedy weszła.

Dzieje się to, że ode mnie odchodzisz, kochanieńka! Walizki nie rozpakowuj: rozwód i dziś się wyprowadzasz! odpowiedział beznamiętnie.

Halinka nie wiedziała, co powiedzieć, kochanieńka? Jak Staszek się dowiedział? Tak mówił do niej tylko Franek

I gdzie to ja niby idę? próbowała ataku.
Nie wnikam; do tego łysolka albo do mamy do Kielc. Zresztą, jak zdrowie?
Nie rozumiesz zaczęła cicho Halinka. Wiedział! Ale skąd? Mama miała nie odbierać do 4 stycznia. Franek nie mógł zadzwonić. Może ktoś widział? Ale kto?

To chętnie wysłucham wersji! odparł Staszek. Może ten łysy pan to lekarz od serca mamy? Czy, może, alchemik, co miksturę obiecał na zdrowie? Ten, jak mu tam Sędziwój?

A może specjalnie wynajęty pielęgniarz, którego (jak zwykle) ja opłacam, a ty tylko doglądasz? Co, zmienia pampersy, stawia klizmy i trzyma straż przy łóżku? Czy może nie wnikam! grabarz, którego już zabukowałaś?

Nie krępuj się, Halinko, nie krępowałaś się podnosić nóg do nieba, tańcząc z króliczkami. A więc co, kochanieńka?

I włączył jej filmik

Halina milczała. I co, miałaby powiedzieć? Tak, miała kochanka. Dlaczego? Bo się nudziła. W domu sama, on pracuje. A Franek był hojny. Nie miała zamiaru zabijać czasu pracą. Co, rozśmieszać się jeszcze? Róże nie po to kwitną!

Zbieg okoliczności niefortunny. Gdyby powiedziała, że kocha i odchodzi do łysego króliczka można by to zrozumieć, przeżyć, przepracować.

Albo wyznała, że raz zdradziła może by jej wybaczył, bo Staszek był dobry. Ale tu zdrada i góry kłamstw na temat mamy! Długo tkane, zmyślne, jak kryminał klasy B. To już nie do zniesienia

Halina płakała, przysięgała, prosiła, odwoływała się do sumienia. Ale Staszek był nieugięty: powiedział rozwód, to rozwód! Tak już mają ci nasi Mikołaje: okazało się, że miał rację

Rozwiedli ich. Staszek był pewny swego. Żałował tylko jednego: że nie zrobił skandalu tamtej nocy

Ale trudno! I tak wyszło nieźle. Prawda?