Nikt Cię nie trzyma

Będę spóźniony, mamy pełny bałagan na budowie, głos Jadwigi brzmi przytłumiony, w tle warczy szlifierka. Czy mnie w ogóle słyszysz?
Słyszę, mówi Eryk, przekładając słuchawkę na drugie ucho. Nie będziesz czekać na kolację?
Nie czekaj. Może w ogóle nie przyjadę, terminy się rozkręcają.
Dobrze.

Krótkie syki. Zawsze tak.

Eryk odkłada telefon na blat kuchenny i patrzy na garnek z ostudzającym się barszczem. Gotuje dla dwojga z przyzwyczajenia, choć dawno już powinien przestać. Jadwiga pracuje glazurniczką, a jej grafik przypomina zapis EKG najpierw szalone szczyty aktywności, potem długi odcinek spokoju. Po pół roku krąży z budowy na budowę, układa drogi kamień ceramiczny w cudzych mieszkaniach, zarabiając pieniądze, które Eryk cicho zazdrości. Potem kolejny pół roku ciszy, brak zleceń, i siedzi w domu.

Oba tryby są po swojemu nie do zniesienia. Gdy Jadwiga pracuje, znika. Fizycznie, emocjonalnie, mentalnie cała. Wyjeżdża o siódmej rano, wraca po północy, jeśli w ogóle wróci. Czasem nocuje na budowie, bo po co iść i wracać, i tak o szóstej znów zaczynam. Eryk je kolację sam, ogląda seriale w samotności, kładzie się w zimnym, pustym łóżku. Jedynym dowodem, że jest żonaty, jest mała kartka aktu małżeństwa schowana gdzieś w teczce z dokumentami.

Próbuje policzyć, ile mieli wspólnych kolacji w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Liczy cztery. Cztery!

Prawdziwy koszmar zaczyna się, kiedy praca się kończy. Jadwiga wraca do domu. Ciesz się, żona jest przy tobie, wreszcie możemy być razem. nie tym razem. Po pół roku przemieszczania się po cudzych mieszkaniach wpadła w taką ilość projektów, że własne lokum zaczyna ją denerwować. Patrzy na płytki w łazience te, które sama położyła dwa lata temu i nie może przestać się przyglądać.

To koszmar, mamrocze, przesuwając palcem po fugach. Jak mogłam na to pozwolić? Przesunięcie półtora milimetra. Półtora milimetra, Eryku!

Eryk, który nie odróżniłby przesunięcia półtora milimetra od piętnastu, skinie głową.

A potem się zaczyna. Najpierw zobaczę, da się coś naprawić. Potem oderwę jedną płytkę, wymienię i gotowe. Następnie skoro już zaczęłam, muszę przełożyć całą ścianę, bo nie ma sensu. I w końcu Eryk wraca z pracy i odkrywa, że łazienka już nie istnieje tylko gołe ściany, sterta gruzu i żona w masce przeciwpyłowej, szczęśliwa, mieszająca klej do płytek.

W trzech latach małżeństwa przeszli cztery remonty łazienki, trzy kuchni i jeden przedpokój.

Zlecenie zostaje zakończone na czas. Znowu zapada cisza w pracy. Ale nie dla Eryka.

Przynieś mi krzyżyki do płytek, dzwoni Jadwiga, kiedy Eryk jest w pracy. I szpachlę szarą, podam nazwę.
Jestem w pracy.
Wpadnij w przerwie. Muszę skończyć ten róg do wieczora.
Dobra.

Przynieś, zabierz, zamów, pomóż. Eryk zamienił się w kuriera, ręcznego i pomocnika jednocześnie. Jadwiga nie wychodzi z domu, jedynie w sklepie budowlanym po materiały czasem trzy razy dziennie, bo nie wiedziałam, że tej szpachli nie wystarczy.

Cały czas jest zmęczona. Od remontów, które sama zainicjowała. Wieczorem Eryk znajduje ją w kuchni brudną, wyczerpaną, z pyłem po płytkach we włosach i patrzy na niego pustymi oczami.

Zjesz kolację?
Później. Nie mam siły.

Nie ma siły na nic. Na rozmowę nie. Na wspólny film nie. Na bliskość tym bardziej nie. Eryk jest potrzebny tylko, by nosić wiadra, kiedy nie ma ochoty się ubrać i wyjść z domu. Albo przynieść worek cementu z samochodu. Albo trzymać poziomicę, kiedy ona wyrównuje rzędy.

Jesteśmy małżeństwem mówi Wika, kiedy Eryk próbuje się rozzłościć. Małżeństwo pomaga sobie nawzajem.

Małżeństwo. Śmieszne słowo w związku, w którym jedna osoba istnieje wyłącznie jako obsługa zawodowych ambicji drugiej.

W sobotę wieczorem Jadwiga demontuje deskę nad płytą. Poprzednia nie pasowała odcieniem. A Eryk siedzi w kuchni pośród chaosu, próbując wypić herbatę. Czajnik stoi na stołku w korytarzu, bo blat jest zasypany płytkami. Cukier znalazł w łazience. Łyżki wcale nie ma.

Jadwigo, zaczyna ostrożnie, może już dosyć?
Co ma być dosyć? nie odwraca się, przyciskając kolejną płytkę do ściany.
Wszystko to. Remontów. Zawsze coś przestawiasz w mieszkaniu.
I co? Lubię to. To mój dom, chcę, żeby był idealny.
Nigdy nie będzie idealny dla ciebie. Przestawisz wszystko, pojedziesz na kilka obiektów, zobaczysz nowe i zacznie się od nowa.

Jadwiga odkłada płytkę i powoli się odwraca. W jej oczach pojawia się coś niebezpiecznego.

A co proponujesz? Życie wśród tego wszystkiego, co mnie wkurza?
Proponuję normalne życie! Jak normalni ludzie. Chodzić do kina. Jeść razem. Rozmawiać o czymś innym niż fugi i szpachla. Czy pamiętasz, kiedy ostatnio wyszliśmy razem na miasto?
Mam pracę.
Nie masz teraz pracy! Sama ją wymyśliłaś!
To nie jest wymyślona praca, Eryku. To się nazywa poprawianie warunków mieszkaniowych. Niektórzy się w tym orientują.
A niektórzy po prostu chcą żyć. Nie na budowie, nie w kurzu, nie w trybie przynieśprzynieś. Żyć z żoną, która wie, że ma męża.

Jadwiga krzyżuje ręce, jakby się broniła.

Po prostu nie rozumiesz. Jesteś programistą, siedzisz w swoim przytulnym biurze, stukasz w klawisze. Ja tworzę coś rękami. Coś prawdziwego. Coś, co można dotknąć. I kiedy widzę, że mogę zrobić lepiej robię lepiej.
Kosztem wszystkiego innego!
Jeśli ci to nie pasuje nikt cię nie trzyma.

Powiedziała to prawie z nonszalancją, jakby chodziło o niewygodne krzesło, które można wyrzucić i wymienić. Eryk milczy. W tych siedmiu słowach zawarta jest cała ich wada skompresowana w jedną frazę. Dla Jadwigi to opcja, nie konieczność, nie mąż, nie ukochany po prostu możliwość, którą można wyłączyć, gdy przeszkadza.

Wiesz, wstaje, potrząsając dżinsy od pyłu budowlanego, może masz rację.
W czym?
Że naprawdę nic mnie nie trzyma.

Patrzą na siebie przez sterty płytek, worki z klejem i resztki tego, co kiedyś było kuchnią. Oboje rozumieją, że ta kłótnia nie o remont. To o tym, że ich rytmy życia rozeszły się dawno temu i nie krzyżują się nigdzie poza adresem zamieszkania.

Rozwód załatwili w trzy miesiące. Ku zaskoczeniu spokojnie. Nie było co dzielić.
Eryk chodzi po nowym mieszkaniu małym, ale czystym, bez żadnego worka cementu w rogu i nie może uwierzyć w ciszę. Nikt nie wiertnie. Nikt nie stuka. Nikt nie woła pilnie o przywiezienie uszczelniacza, bo stary się skończył.

Może planować. Po raz pierwszy od trzech lat dokładnie wie, co zrobi wieczorem. Ale czegoś brakuje. Jakby w piersi była dziura, której nie da się wypełnić.

Prawie dwa lata minęły.

Słyszałeś newsy? dzwoni Darek, stary kolega, w piątkowy wieczór. O twojej byłej?
Eryk napina się. Rozwiedli się i od tamtej pory unika wszelkich informacji o Jadwidze.

Co tam?
Wyszła za mąż Vika. Niedawno.
Szybko, co?
Tak. I wiesz, za kogo? Darek robi teatralną pauzę. Za glazurnika, wyobrażasz sobie?

Eryk wzrusza brwi.

I jak im?
Mówią, że się rozświetlają. Razem jeżdżą po obiektach, dwójka, idealny duet.

Po tygodniu Eryk zastanawia się, że Jadwiga znalazła kogoś, kto mówi z nią tym samym językiem. Kogoś, dla kogo półtora milimetra to też tragedia. Kogoś, kto rozróżnia epoksydową i cementową szpachlę nie dlatego, że mu wyjaśniono, ale dlatego, że sam to wie. To, co drażniło Eryka do grania zębami, stało się fundamentem obcego związku. Zabawne.

Spotyka ich w supermarkecie trzy miesiące później. Zupełnie przypadkowo wchodzi po zakupy po pracy, bierze wózek i kieruje się do dziale nabiału.
Jadwiga stoi przy lodówkach z jogurtami. Obok mężczyzna w jej wieku, szerokoskrzydły, z rękami przyzwyczajonymi do ciężkiej roboty. Wybierają coś, szepczą i śmieją się. Jadwiga łokciem popycha go, on w odpowiedzi wskazuje ją palcem w bok, ona piszczy i cofa się.

Wyglądają jak nastolatkowie. Jak zakochani nastolatkowie, którym wszystko sprowadza się do jednej osoby obok.

Jadwiga wygląda inaczej. Nie zmęczona, nie wyczerpana i nie z pustym spojrzeniem człowieka, który właśnie osiem godzin walił ściany. Wygląda żywa. Taka, jaką Eryk pamiętał, kiedy po raz pierwszy ją poznał.

Eryk cofa się, cicho odkłada wózek na podłogę i wychodzi z sklepu, nic nie kupując.

W samochodzie uśmiecha się. Oni z Vikią po prostu nie pasowali do siebie. Ich rozwód był nieunikniony.

Eryk odpalający silnik.

Jeśli Vika znalazła swojego człowieka, to i ja znajdę.

Gęsta mgła, która otulała życie Eryka po rozwodzie, w końcu się rozwiewa.