„Teściowa milionerka: Mój przyjaciel Antoni był przekonany, że dzięki bogatej rodzinie żony już nigdy nie będzie musiał pracować – życie na koszt teściowej okazało się jednak pułapką”

Teściowa mojej żony jest bogata, już nigdy nie będziemy musieli pracować cieszył się mój kolega.

Mój znajomy, Wiesław, od zawsze marzył, by żyć na koszt innych. Usiłował podbić serce dziewczyny z majętnego domu. Wyraźnie widziałem, że nie darzył jej miłością; wiadomo było, że z tego związku nic dobrego nie wyniknie. Wiesław jednak uparcie twierdził, że tylko bogata żona zapewni mu szczęście i beztroskę. Można by się na to nabrać, gdyby nie fakt, że sama wybranka wcale nie wiedziała, jak zarabiać. Majątek rodziny zawdzięczali matce dziewczyny, pani Krystynie, która prowadziła kilka dużych sklepów w Poznaniu.

Próbowałem przemówić mu do rozumu:

Serio myślisz, że ktoś cię będzie utrzymywał tak za nic? Pomyśl, ile daje poczucie niezależności i własna praca.

Daj spokój. Będziemy mieć dziecko! Totalnie mi ufają. odpowiadał rozradowany Wiesław.

Nie mogłem pojąć, jak można tak traktować własną partnerkę. To nieuczciwe. Mężczyzna powinien pracować, by utrzymać rodzinę.

Po pewnym czasie zacząłem się zastanawiać, jak im się powodzi. Zapytałem, gdzie teraz pracuje. Okazało się, że ani on, ani jego żona, Agnieszka, nawet nie szukają zatrudnienia. Całymi dniami grają na komputerze, oglądają telewizję albo śpią. Obiady gotowała im teściowa. Nieraz łapałem się na tym, że mu zazdrościłem osiągnął, czego chciał.

Mama Agnieszki jest zamożna, nigdy nie będziemy musieli się martwić o pieniądze chwalił się Wiesław, opowiadając o luksusach.

Może wszystko by tak trwało, gdyby nie kłopoty z interesami. Dochody pani Krystyny spadły kilkukrotnie. Musiała zaproponować córce i zięciowi pracę w sklepie.

Minął miesiąc od naszej ostatniej rozmowy, aż tu dzwoni Wiesław słyszę w słuchawce zmęczony, zalękniony głos, proszący o pożyczkę pięciu tysięcy złotych na dwa tygodnie.

Szukam roboty. Po rozmowie kwalifikacyjnej dostanę zaliczkę i oddam ci pieniądze. Zostaliśmy bez grosza przyznał z żalem.

Tak oto zakończyło się jego beztroskie życie na cudzy rachunek. Od tamtego czasu Wiesław i Agnieszka oboje podjęli pracę. Pożyczkę oddał. Tyle zostało z bogactwa. Nauczyło mnie to, że nie warto liczyć na innych trzeba być niezależnym i zaradnym, wtedy można czuć się naprawdę bezpiecznie i szczęśliwie.