„Gdybyśmy wcześniej przygotowali się na narodziny dziecka – moja historia powrotu ze szpitala: bałagan w domu, brak wyprawki, rozczarowanie rodziną i rozterki młodej mamy Reni z Warszawy”

Trzeba było się przygotować do narodzin dziecka dużo wcześniej!

Moje wyjście ze szpitala naprawdę zapamiętam na zawsze. Mąż był w pracy i przyjechał po mnie wprost z biura, jak zwykle ubrany elegancko, ale zmęczony. Prosiłam go o urlop, żeby został ze mną, ale kierownik nie pozwolił nawet na jeden dzień wolnego. Mówiłam mu tyle razy, żeby przygotował wszystko do narodzin synka zapewniał, że jest ogarnięty i zrobi wszystko. Gdybyśmy się zabrali wcześniej, już dawno zrobilibyśmy pranie, ogarnęlibyśmy mieszkanie i kupili wszystko. A tak! 30-letnia Bogusia dzieli się swoimi przeżyciami.

Nie dotrzymał słowa?

Do szpitala pojechałam nieprzygotowana. Wróciłam do naszego mieszkania na Pradze i aż mi było wstyd przed rodziną, która przyszła z gratulacjami. Syf, kurz na półkach, taki, że można było palcem rysować serduszka. Nie było nawet wózka dla dziecka, komody, ani jednego body. Nawet nie pofatygował się po śpioszki, dobrze, że koleżanki z pracy dały mi zapas pieluch, bo nie mielibyśmy co użyć opowiada dalej Bogusia.

Ślub brali sześć lat temu w Warszawie. Długo czekali z decyzją o dziecku, chcieli trochę odłożyć pieniędzy, stanąć na nogi. Jak się sytuacja polepszyła, Bogusia postanowiła, że to najlepszy czas na potomka.

Uprzedziłam mojego przełożonego, że jestem w ciąży. Od razu znalazłam się bez pracy. Inne dziewczyny pewnie by walczyły, ale ja pomyślałam, że to znak, żeby spokojnie przygotować się na macierzyństwo. Dużo szyłam, haftowałam, cieszyłam się wolnym czasem. O kasę się nie martwiliśmy, mąż właśnie dostał podwyżkę mówi z lekkim żalem w głosie.

Ciąża przebiegała śpiewająco. Bogusia spacery po Łazienkach, czytała poradniki, wybierała przez internet różne rzeczy do pokoiku dziecka.

Mąż nie pozwolił mi nic kupować, zanim nie urodzę. Po porodzie wszystko się załatwi, tak tłumaczył. Siostra obiecała komodę i łóżeczko po swoim synku. Odłożyła też wanienkę. Prosiła, żebym wzięła to wcześniej, wyprała, umyła. Ale mi nie wolno było nawet do nich pojechać tylko spakowałam torbę do szpitala i tyle. wspomina Bogusia.

W dzień porodu, kiedy odebrał telefon, aż się złapał za głowę nagle okazało się, że trzeba wszystko kupować i załatwiać natychmiast, a wydać trzeba mnóstwo złotych. Bogusia w szpitalu martwiła się, bo pranie nawet nie zostało wyjęte z pralki! Wszystko zostawiła na męża, który nie tknął niczego.

Dobrze, że koleżanki ruszyły z pomocą i przyniosły ciuszki oraz pieluchy, dzięki temu miałam w co przebierać małego. Mąż biegał po sklepach na mieście, zbierając co się dało, ale większość rzeczy była brudna, wyciągnięta z piwnicy, nieodświeżona. Musiałam wszystko prać, czekać aż wyschnie, byłam u kresu sił. Wtedy naprawdę chciałam wszystkich wyprosić z domu, a mężowi dać rozwód do podpisania łamie się jej głos.

Przez następnych kilka dni Bogusia sprząta i pierze. Od narodzin synka minęły dwa miesiące, a ona dalej nie ma ochoty nikogo zapraszać.

Teraz krewni twierdzą, że to najwyższy czas na wizytę. Chcą, żebym ich zaprosiła na obiadek, domagają się tradycyjnej polskiej gościny Jasne! Już sobie zaplanowali moją kuchnię i pomoc mówi Bogusia lekko ironicznie.

Mama Bogusi zupełnie nie rozumie, dlaczego jej córka chodzi taka rozdrażniona. Skoro nie przygotowali mieszkania wcześniej, to miała o tym pomyśleć! Dziewięć miesięcy spędziła w domu co robiła? Przecież mogła poprosić męża, żeby wniósł meble, ogarnął wszystko, przekonać go do sensu zakupów wcześniej. Trzeba było zadbać o wszystko samemu. Na mężczyznę nie ma co liczyć!

A wy, jak myślicie czy Bogusia ma prawo mieć żal do rodziny i męża, czy jednak sama powinna zadbać o przygotowania przed porodem? Czy to ona zawaliła? Co byście zrobili na jej miejscu?