Uncategorized

Wredna sąsiadka — Nie ruszaj moich szkiełek! — wrzasnęła była przyjaciółka. — Pilnuj swoich oczu! Myślisz, że nie widzę, na kogo się gapisz? — Co ty, zazdrościsz mi? — zdziwiła się Tamara Boruc. — No właśnie, na kogo się ślinisz! Już wiem, co Ci na Gwiazdkę dam — przyrząd do zwijania warg! — A czemu nie zostawisz go sobie? — odpyskowała Ludka. — Czyżby twojego pyska już żadna maszyna nie wzięła? Myślisz, że nie widzę? Babcia Tamara zsunęła nogi ze starego łóżka i poszła do swojego domowego ołtarzyka, by odmówić poranną modlitwę. Nie można powiedzieć, by była mocno wierząca: coś tam na górze na pewno istnieje — ktoś tym wszystkim kieruje! Ale kto — to już kwestia otwarta. I tej Najwyższej mocy nadawano różne nazwy: kosmos, początek początków, a najczęściej — Pan Bóg! Dobrotliwy dziadek z białą brodą i aureolą, siedzący na chmurze i myślący o wszystkich ludziach na ziemi. Zresztą, babcia Toma miała już dobrze po drugiej połowie życia i zbliżała się do siedemdziesiątki. W tym wieku lepiej z Bogiem się nie kłócić: bo jeśli Go nie ma, wierzący nic nie tracą. A jeśli jest, niewierzący stracą wszystko. Na koniec modlitwy babcia Toma dodała parę słów od siebie — jak zawsze! Rytuał spełniony, dusza lżejsza — można zaczynać nowy dzień. W życiu Tamary Borucówny były dwa zmartwienia. Ale nie, nie te klasyczne — Polaków nie przerażały tak bardzo ani dziurawe drogi, ani spóźnione PKSy. To była sąsiadka Ludka i wnuki Tamary. Z wnukami było wszystko jasne: współczesne dzieciaki — nic im się nie chce. Ale mają swoich rodziców, niech oni się z nimi męczą! A z Ludką? Tu problem był bardziej klasyczny: sąsiadka zamieniła się w prawdziwego dręczyciela! To tylko w telewizji sprzeczki dwóch pań, jak z naszej Kwiatkowskiej i Dymnej, wyglądają zabawnie i rozczulająco! A w życiu wszystko jest znacznie mniej sympatyczne — zwłaszcza jeśli ktoś czepia się bez powodu. Tamara miała też przyjaciela — Petyka-Mopediarza. Oficjalnie: Piotr Eufemiusz Koźmiński. Ksywę łatwo zgadnąć — kiedyś Piotrek zawsze śmigał po wsi na mopędzie, który sam nazywał „mopediarzem”. Z czasem została tylko ksywa, mopeda dawno już nie było. Kiedyś przyjaźnili się rodzinami: Mopediarz z żoną i Tamara z mężem — dziś obie połowy już odpoczywają na cmentarzu za kościołem. Tamara więc z przyjaźni do Piotra nie rezygnowała — znali się od szkoły i zawsze mógł na nią liczyć. W szkole przyjaźnili się we troje: ona, Petyk i Ludka — wtedy tworzyli zgrany zespół. To była prawdziwa przyjaźń — bez żadnych podtekstów. Wszędzie razem: Piotrek w środku, po bokach dwie dziewczyny pod ręce. Jak taka specjalna polska filiżanka z dwoma uszkami — żeby nigdy nie wypadła z rąk! Z czasem przyjaźń się skończyła, najpierw przeobrażając się w lekką niechęć u Ludki, a potem w jawną nienawiść. Jakby ktoś Ludkę podmienił! Wszystko zmieniło się po śmierci jej męża. Nie dziwota: czas robi swoje. Skąpy robi się chytry, gaduła — jazgotliwy, a zazdrośnik… No właśnie! A zazdrościć było czego. Po pierwsze — Tamara, mimo wieku, trzymała linię. A Ludka zmieniła się w kulkę: gdzie się podziała talia, proszę pani? Po drugie — ich wspólny szkolny kumpel ostatnio częściej odwiedzałby Tamarkę niż Ludkę. Z Tamarą żartował i śmiał się po swojemu, niemal stykając się siwymi głowami. A w gości do Ludki musiał go zapraszać długo i natarczywie. Może nie była tak bystra jak wredna Tamka, może i z humorem było u niej krucho, ale Petyk zawsze był łasy na żarty. W polszczyźnie trafne słówko: „zadzierać”. To właśnie zaczęła robić Ludka: wszczynała awantury o każdą pierdołę. Najpierw okazało się, że u Tamary „kibelek stoi nie tam” i „śmierdzi na całą wieś”. — Od twojej ubikacji wali! — grzmiała babka Ludka. — A co się dziwisz — przecież od zawsze tam stoi! — broniła się Tamara i od razu odpłaciła: — Ach tak, soczewki dostałaś za darmo — z NFZ-tu! A za darmo, to wiesz, jak dają… — Nie ruszaj moich szkiełek! — wrzasnęła Ludka. — Lepiej pilnuj swoich oczu! Myślisz, że nie widzę, na kogo się gapisz? — Co ty, zazdrościsz? — Tamara Boruc nie dawała za wygraną. — Oj, rozmażyłaś się na kogoś! Wiesz co ci dam pod choinkę? Przyrząd do zwijania warg! — Zachowaj go dla siebie! — Ludka nie pozostawała dłużna. — Czyżby twojego już żadna maszyna nie chciała? Myślisz, że nie widzę? A widzi, matko, widzi! I nie raz, i nie dwa. A Petyk — na jej skargę tylko pokiwał głową: „Zasyp kibelek i zrób nowy w domu!”. Dzieci Tamary się do tego dołożyły — błyskawicznie powstał nowy sanitariat. Starą latrynę zlikwidował Piotr — na złość Ludce! Ale co z tego! Zaraz okazało się, że wnuki Tamary „oberwały gruszę” należącą do Ludki — bo gałęzie sięgały na jej działkę. — Myśleli, że to nasza! — tłumaczyła się Tamara, choć jej zdaniem nikt na gruszy nie był — jak wisiały owoce, tak wiszą! — A twoje kury grzebią w moich warzywach — i co? — Kura to stworzenie głupie! Jedno słowo: brojler — bądź nioska! — Ludka się piekliła. — A wnuki wychowywać trzeba, babciu! A nie cały dzień flirtować z kawalerami! No to od nowa — znowu wszystko wróciło do Piotrka… Wnuki się nasłuchały — a i czasy gruszy minęły. Ale nie, zaraz znalazły się „połamane gałęzie”. — Gdzie? — dopytywała Tamara — nie znalazła żadnych uszkodzeń. — Tam i tam! — pokazywała Ludka, zawiłych palcem. Zresztą, Tamara miała ładniejsze dłonie: długie, proste palce. A dłonie kobiety — to przecież cała jej wizytówka! Co z tego, że wieś. Wtedy Petyk zasugerował: „Odetnij gałęzie. To przecież twoja działka, rób na niej, co chcesz!” — Będzie darła się w niebogłosy! — bała się babka. — Założymy się, że nie? — uśmiechnął się Piotr. — Będę obok! Tak też się stało: Ludka widziała Petyka, widziała piłowanie, ale nawet nie pisnęła! Grusza załatwiona — teraz Tamara miała uwagi do kur sąsiadki: rzeczywiście coraz częściej właziły jej na grządki. W tym roku Ludka sprowadziła nową rasę: w zeszłym nie było takich ekscesów. A kura — to proste stworzenie! Wszystko rozgrzebie — i tyle po plonach. Na prośbę o pilnowanie drobiu Ludka tylko złośliwie się uśmiechała: a co mi zrobisz? Jest sposób: złapać dwie i demonstracyjnie upiec! Ale dobra babcia Toma się nie odważyła. Wtedy sprytny Piotrek zaproponował patent z internetu — nocą rozłożyć na grządkach jajka, rano je zebrać jakby kura tam znosiła. I zadziałało! Ludka zaniemówiła, gdy zobaczyła Tamarę zbierającą jajka z grządek i wracającą z pełną miską do domu. Efekt natychmiastowy: kury już więcej nie nawiedzały cudzych grządek. Może teraz się pogodzimy? — próbowała Tamara. Ale gdzie tam! Teraz Ludce przeszkadzał dym i zapach z letniej kuchni Tamary: „Wczoraj nie przeszkadzało, dzisiaj przeszkadza! Ja może jestem wegetarianką! A teraz nawet uchwalili zakaz palenia grilla!”. — Gdzieś ty widziała grill? — próbowała tłumaczyć Tamara. — Czasem trzeba przetrzeć okulary! Tamara była cierpliwa i uprzejma, ale miarka się przebrała. Sąsiadka dosłownie „zapieprzyła się na amen” — nie było z nią życia… — Może oddać ją do badań? — westchnęła Tamara, popijając herbatę z Petykiem. — Zaraz mnie zje! Babcia Toma rzeczywiście schudła i opadła z sił: codzienne awantury dały się we znaki. — Zadławi się! Ja jej nie pozwolę! — przyrzekł przyjaciel. — Mam lepszy pomysł! Parę dni później, pewnego pięknego poranka Tamara usłyszała piosenkę: — Toma, Toma, wychodź z domu! Przed drzwiami stał szczęśliwy Piotrek: przyjechał na własnoręcznie naprawionym mopediarzu — Petyk na mopediarzu! — Wiesz, czemu byłem taki smutny? — zagadnął Piotr. — Bo mopediarz był popsuty! No to co, jedziemy, piękna, na przejażdżkę? Wracamy do młodości! Babcia Toma wsiadła! Przecież teraz emeryci to oficjalnie najbardziej aktywna grupa 65+! Rach-ciach i wyruszyła w nową drogę życia. A niedługo potem została panią Koźmińską: Piotr Eufemiusz oświadczył się Tamarze! I tak babcia Toma przeprowadziła się do męża, a Ludka została sama, gruba i złośliwa. Może teraz ma kolejny powód do zazdrości? Tylko, że już nie ma z kim się kłócić — cały jad zostaje w niej. A przecież trzeba go jakoś wyładować… Trzymaj się, Toma, i nie wychodź z domu! Bo jeszcze się zdziwisz, oj, jeszcze! Bo takie to już życie na polskiej wsi. Szkoda tylko, że tyle z tym kibelkiem roboty…