Najbliżsi na świecie – Opowieść o Annie i Pawle, ich trójce wspaniałych wnuków, rodzinnym wsparciu, wspólnych popołudniach przy herbacie i domowych wypiekach, matematycznych lekcjach z dziadkiem, szczęściu z bycia razem oraz o sile rodzinnych więzi, które przezwyciężają nawet najtrudniejsze chwile

Najbliżsi ludzie. Opowieść

Tak to już bywa w życiu. Mogło być przecież zupełnie inaczej. Sąsiadka się dziwi, jak to mamy szczęście. Dzieci pomagają, wnuki stale nas odwiedzają.

Dziś też wpadnie średni wnuk, Włodek. Dziadek uczy go matematyki. I jeszcze na drążku, na naszym podwórku, pokazuje jak się podciągać.

Anna Janowna i Paweł Ilczuk mają dopiero trochę ponad siedemdziesiąt lat. To jeszcze młodzi ludzie! Mają troje wspaniałych wnuków.

Wczoraj wieczorem Anna Janowna upiekła razem z dwiema wnuczkami, najmłodszą Mileną i najstarszą Świetą, całą blachę ciasteczek. Będzie czym poczęstować się do herbaty, no i Włodka też.

Aniu, powinniśmy kupić globus przerwał jej zamyślenia mąż. Włodek z Milką nie bardzo ogarniają mapę. Przyda się duży globus!

I jeszcze piłkę by trzeba. Na podwórku widzieliśmy z Włodkiem jak chłopaki grają w kosza. Też by chciał spróbować.

Rozległ się dzwonek do drzwi. Włodek wrócił ze szkoły:

Cześć, babciu! Cześć, dziadku! Po drodze kupiłem wam wasze ulubione drożdżówki z makiem.

Rozebrał się, od razu umył ręce. Wszystko tak, jak babcia uczyła.

No i jak tam w szkole? Jakie stopnie? zapytał Paweł Ilczuk.

Dziadku, dostałem dwie trójki z matmy. Pomożesz mi, dziadku, ogarnąć?, w oczach miał smutek pogubiłem się, dziadku!

A co się stało? Przecież ostatnio rozpracowaliśmy temat. Nic, chodź, pouczymy się i zaraz wszystko będzie jasne.

Pawle, daj mu najpierw zjeść, potem będziecie się uczyć.

To i ja poproszę barszczu ze śmietaną Paweł uśmiechnął się i puścił oczko wnukowi.

Po obiedzie Włodek poszedł z dziadkiem do nauki. Anna Janowna patrzyła na nich z czułością.

Niedługo zacznie się sezon na działce. Ach, co za szczęście! Powietrze za miastem takie rześkie i słodkie. Najmłodsi, Milka i Włodek, jeżdżą z nimi na działkę. A najstarsza, Święta, zwykle przyjeżdża na weekendy z rodzicami. Już prawie dorosła, za kilka miesięcy skończy siedemnaście lat.

Święta uczy się w medycznym, odbywa praktyki w szpitalu. Lubi to. Potem chce dalej się kształcić. Marzy, żeby być lekarzem, pomagać ludziom. Dobra dziewczyna, mądra i silna. Wszystko jej się uda.

Anna Janowna podeszła do komody i wzięła w ręce ramkę ze zdjęciem:

Ech, synku, Jurku mój, gdybyś ty mógł zobaczyć, jak tutaj żyjemy! Przebacz nam, dziecko, może to my, z tatą, coś zawaliliśmy. Nie umieliśmy ci pomóc, nie poradziłeś sobie… Anna Janowna uniosła lekko podbródek i zamrugała oczami nie, Jurku, nie płaczę. Wierzę i mam nadzieję, że gdzieś widzisz, jak żyjemy, i się cieszysz. Życie jest takie różne. Jest w nim wszystkiego po trochu. Radości i smutków. Mało cię synek los zobaczył. Ale cóż powiedzieć. Za późno, czasu nie cofniesz.

Aniu, nie słyszysz? Julka z Maksymem przyjechali. I Milka z nimi!

Babciu! najmłodsza wnuczka rzuciła się na szyję Anny Janowny i mocno ją objęła ciepłymi rączkami.

Patrz na mnie, babciu Milena obróciła twarz babci do siebie widzisz, jaka mam ładną fryzurę? Taka jak ty! Bo jestem do Ciebie podobna! Kocham Cię mocno, babciu Milenka przytuliła się do jej szyi. Anna Janowna aż miała łzy w oczach.

No Milka, wystarczy już tej babci, Julka i Maksym patrzyli z uśmiechem chyba coś chciałaś babci podarować?

Oj tak, babciu, puść mnie Milena zeskoczyła z rąk babci i wyjęła kartkę z torebki mamy, patrz, to narysowałam w przedszkolu! To ty, to dziadek, to mama i tata, to Święta, Włodek i ja! Dla ciebie i dziadka narysowałam! To nasza rodzina. Fajnie, babciu? Podoba ci się?

Bardzo. I jak wszyscy podobni! Paweł, chodź szybko zobacz, co wnuczka nam podarowała. Oprawię to i będę się cieszyć! Cała nasza rodzina!

No dobrze, Annciu, my już musimy wracać. Włodek, spakowany jesteś? Nie zapomnij plecaka. Anna Janowna, Paweł Ilczuk, jutro zapraszamy do nas na obiad. Dzieci szykują koncert. To do zobaczenia, dziękujemy, pa!

Drzwi się zamknęły. Anna Janowna i Paweł Ilczuk zasiedli do herbaty.

Jak to dobrze, Pawełku, że mamy taką dużą rodzinę.

Tak, Aniu…

Pamiętasz, jak Jurek przyprowadził do nas wtedy Julkę? Cieszyłam się tak bardzo. Myślałam, że może Jurek się pozbiera. Cały rok wszystko było dobrze. Cieszyłam się, nie mogłam się nacieszyć. Potem jednak wszystko wróciło do starego… Znów ci jego koledzy, dziewczyny

Aniu, zostaw, nie płacz Paweł Ilczuk otulił żonę ramieniem.

Potem Julka odeszła. A Jurka w jakieś bójce dźgnęli… i już go nie ma.

No już, Annciu Paweł otarł jej łzy.

Tak sobie myślę, Pawełku, jak to dobrze, że znaleźliśmy wtedy Julkę w ciąży, jak Jurka już nie było. A potem spotkała Maksymiliana i dzięki nim mamy oprócz Święty także wnuki: Włodka i Milkę. Wszyscy są nam najbliżsi, bez względu na wszystko.

I wiesz, jeśli tak miało być, jeśli musieliśmy przejść tyle prób, to sądzę, że jesteśmy najszczęśliwszymi babcią i dziadkiem na świecie!

A nasza duża rodzina to są właśnie ci najbliżsi ludzie.

Gdzie miłość i zgoda, tam nie ma smutku.